2 τείχη τοίχοι τύχη
 


ιούλιος 25 2009 (ώρα:00.00)
 
   





 

 


 

  

 

   Mία μικρή αντίφαση σε ένα ποίημα που ο Καβάφης έγραψε πολύ νωρίς (και δεν συμπεριέλαβε ποτέ στο σώμα τών εκδομένων ποιημάτων του) ασκούσε μεγάλη γοητεία πάντα επάνω μου, μάλλον ακριβώς επειδή ήταν τόσο επιφανειακή που περνούσε σχεδόν απαρατήρητη : στο ξεκίνημα τού ποιήματος, οι άλλοι «μεγάλα και υψηλά τριγύρω του έχτισαν τείχη», αλλά στο τέλος του : «α, όταν έχτιζαν τά τείχη πώς να μην προσέξω ;  Ανεπαισθήτως μ` έκλεισαν από τόν κόσμον έξω»
   Αυτή η ρευστότητα τών χώρων εμένα μού έδειχνε μια καλλιτεχνική αυθαιρεσία που θριάμβευε χαμογελαστά πάνω στη σχολαστική γεωμετρία τής ορθής λογικής. Ενώ στην αρχή δηλαδή τού ποιήματος βλέπει κανείς να σχηματίζεται γύρω του ένας κύκλος από τείχη εντός τών οποίων θα ζήσει αποκλεισμένος από τόν κόσμο - που περνάει αντιθέτως τήν ζωή τής σχετικής ελευθερίας του εκτός αυτών τών τειχών - στους τελευταίους του στίχους έχει τήν καλή τύχη να βρίσκεται έξω από τά τείχη, που περιβάλλουν αυτόν τόν κόσμο : Αν τό δούμε σαν εικόνα δεν πρόκειται για μετατόπιση κύκλων αλλά στην κυριολεξία πλανητικών σφαιρών.
   Ο κόσμος σ` αυτό τό πρώιμο ποίημα είναι λοιπόν ένα σύστημα, έτσι περίκλειστο εντός τειχών, που αφήνει αποκλεισμένον εκτός, τόν περίκλειστο στα δικά του τείχη ομιλητή : αυτή η μετάβαση από κλειστά τείχη σε κλειστά τείχη προϋποθέτει φυσικά ένα σύμπαν με άπειρες διαστάσεις, και αυτή είναι η τύχη μας

    μια τέτοια αλληλοδιείσδυση εσωτερικών και εξωτερικών χώρων ήταν όμως για μένα και προϋπόθεση, και πρόθεση και πρόγραμμα, όταν ξεκίνησα να σκέφτομαι αυτό τό μπλοκάκι : αλλά επειδή μού πήρε από τήν άλλη αρκετό χρόνο η διαμόρφωση τής ιστοσελίδας με τά μυθιστορήματα, στις «απολίτιστες τέχνες» (όλα ξεκίνησαν ουσιαστικά τό 2οο7), ο ίδιος ο καιρός - με τή μορφή στην κυριολεξία ειρωνικού zeitgeist - και δεν εννοώ αυτό που εσχάτως έχει γίνει δημοφιλές στο ιντερνέτ αλλά τό άλλο, τό κανονικό, τού χέγκελ - επενέβη δραστικά και στην ίδια τή μορφή αυτού εδώ τού χώρου :
   Είχα σκεφτεί δηλαδή θέλω να πω αρχικά σαν πρώτη ανάρτηση ένα πολύ προσωπικό κείμενο, σε σχέση με τίς δυσκολίες αποδοχής τής δουλειάς μου <αυτών τών ίδιων πεζών - εκδομένων και ανέκδοτων - που εκτενή δείγματά τους μπορέσατε να δείτε κάποιοι από σάς ήδη στην ιστοσελίδα> δυσκολίες αποδοχής όχι από τούς όμοιούς μου (κλεισμένους εντός κάποιων δικών τους τειχών αισθητικής) αναγνώστες, αλλά τούς ανόμοιούς μου (κλεισμένους στα δικά τους τείχη λογικής και δημόσιων, και προσωπικών, σχέσεων) κριτικούς - και εκδότες. 

   Και θα `χα όλα τά δίκαια να εξηγηθώ ή να περιγράψω παραλογισμούς, όπως θα φανεί κι αργότερα (θα είναι και διασκεδαστικό), όμως :
   Ο έξω χώρος, εντωμεταξύ, άρχισε να ξετοιχίζεται διαφορετικά : συμβαίνει άλλωστε πολλές φορές μια τέτοια ανατροπή στη ζωή μας
   αλλιώς τά λογαριάζουμε κι αλλιώς μάς έρχονται : Δεν είναι άσχημο, σχεδόν ποτέ - ακόμα κι αν τά επιμέρους γεγονότα μάς καταρρακώνουν -
   Ποιος θα προτιμούσε να πεθάνει ένα παιδί, προκειμένου να εκδηλωθεί εντέλει μέσα από τόν θυμό η φαντασία τών υπόλοιπων - απελευθερωμένη από τήν εντειχισμένη αυταρέσκεια και πειθαρχία τής κομματικής μονοτονίας -
   Ποιος θα περίμενε να υποστεί μεσαιωνικά βασανιστήρια μία γυναίκα, για να διαπιστώσουμε τούς τοίχους που είχανε τ` αυτιά μας στη φωνή της πριν τής τήν κάψει τό βιτριόλι -
   Ποιος θα τολμούσε να προβλέψει τόν θάνατο μίας φυλακισμένης πίσω απ` τούς τοίχους τής δικαιοσύνης μας, για να μπορέσουμε να ζήσουμε (για λίγο) (εμείς οι άλλες, φυλακισμένες εντός τών δικών μας τειχών θυμού) να ζήσουμε τόν ανοιχτό χώρο μιας τρύπας ή ενός κενού στην περίφραξη - 

 

 

    και για να εξηγηθώ καλύτερα : 

   δεν θα έπαιρνα ποτέ τήν κάμερά μου σε μια διαδήλωση - τίς διαδηλώσεις (όσες, εν πάση περιπτώσει και εγώ, πλέον ακολουθώ) τίς χαίρομαι χωρίς άλλη απεικόνισή τους πέρα απ` αυτήν, μέσα στη μνήμη μου - τήν έχω σε μεγάλη υπόληψη αυτή τή μνήμη. Αφήνω τόν αποθανατισμό τους επομένως (στην κυριολεξία από- ) στους δημοσιογράφους και λοιπούς οργανοπαίχτες τών επικαίρων.

   Όμως, από τήν άλλη, ξέρω όσο και ξέρετε - πόσο αφερέγγυος είναι ο αποθανατισμός, τήν άλλη μέρα, τών όσων έζησες εσύ τήν προηγούμενη. Και (για να τό συνδέσω λίγο και με τήν αρχικά σχεδιασμένη «εισαγωγή», κι αυτά που θα σάς έλεγα από κει για τήν νοοτροπία τών εν τή τέχνη δημοσιολογούντων) έχω μάθει επίσης, μάλιστα από μικρή, πόσο μεγάλο αντίτιμο έχει ο «αποθανατισμός» σου στα επίκαιρα : πρόκειται για πράγματα με άλλα λόγια που σερβίρονται στον «έξω κόσμο» πάντα με τό σταγονόμετρο και τόσο πιο τσιγκούνικα, όσο πιο εκτός τών (νόμιμων και αποδεκτών, και λαμπρυνόμενων) τειχών δηλαδή είναι <ας πούμε, δεν σέ αναφέρουνε στις υπαρκτές επικαιροσύνες αν δεν τούς έχεις ήδη υποκλιθεί - αν δεν έχεις ήδη αποδεδειγμένα πληρώσει δηλαδή κι εσύ τά αντίτιμα που κατέβαλαν οι ίδιοι κάποτε για να `χουν τή σελίδα ή τήν στήλη απ` όπου επιδαψιλεύουν στους υπόλοιπους τήν τιμή να τούς συμπεριλάβουν στους επικαίρως υπαρκτούς. Και δεν είναι απλώς τής εποχής μας η νοοτροπία - θυμόμαστε (α ναι, καλά), τόν ποιητή τών νηπενθών - τής πρέβεζας - στις καλύτερες - πεζές του - ώρες : «έπρεπε να σκύψω ... έχετε λίγη σκόνη να πω, ... να περιμένω ... να σκύψω άλλη μια φορά ... να σκύψω για τρίτη φορά ... έπρεπε να σκύψω, να σκύψω, να σκύψω ... έτσι να κυλώ και να φθάσω. Κανάγιες.»>

 

   Πήρα λοιπόν τή μηχανή και με βάση τό υλικό εκείνο (που προέκυψε από τήν κυριακή αυτή έξω από τίς φυλακές αυτές τής θήβας) σχεδίασα τή νέα ανάρτηση αν και εντέλει υπήρξαν κι άλλοι που βιντεοσκόπησαν τά πράγματα (τούς έχω αποθανατίσει και αυτούς), βέβαια αυτό καθόλου δεν σημαίνει πως ό,τι αποθανατίστηκε στο τσίγκινο δισκάκι, κατατέθηκε στη μνήμη τών υπόλοιπων τήν επομένη : όχι μόνο ελάχιστα πράγματα γράφτηκαν - και δείχτηκαν - γι` αυτήν τήν καταπληκτική πορεία πέριξ ενός τείχους [ή εντός δύο τειχών] (και πάντως τίποτα στα μεγάλα μέσα απόδειξης τού υπαρκτού) αλλά και ό,τι γράφτηκε ήταν επίσης περιφερειακό, φτιαγμένο λες να δικαιώσει απλώς τούς σημαντικούς (αριστερούς) (γυναικο-άντρες), που δεν συμμετείχανε (βάζω συνοπτικά εδώ τό αντρικό φύλο σε όλα όπως καταλάβατε - άλλη φορά θα κάνω τό ανάποδο). Λίγο μετά όμως άρχισα να εκνευρίζομαι με τήν ιδέα ότι (με) ένα τέτοιο πρώτο ποστ εδώ (σε ένα σημειωματάριο, που αν θα ασχολιόταν και με τείχη ή με τοίχους, θα εννοούσε σίγουρα διαφορετικούς - όχι λιγότερο υπαρκτούς και καταθλιπτικούς εντούτοις -) αν ασχολιόμουνα λοιπόν μ` αυτό τό πρόβλημα μιας (διαμεσολαβημένης ας πούμε (έστω)) αυτοκτονίας - κοριτσιού που αντέδρασε τόσο γενναία στους βιασμούς τής φυλακής (άσε που έχει δημιουργηθεί στο ενδιάμεσο και νέο τεράστιο ζήτημα με τήν ξεδιάντροπη ομολογία αστυνομίας υπουργείων και κυβέρνησης ότι θα σταματήσουν κάθε έρευνα για τήν κυρία Κούνεβα τήν ίδια ώρα που, εντελώς ξεδιάντροπα επίσης, καμαρώνουνε - αυτές τίς μέρες που τά γράφω καμαρώνουν - για τό πώς βρήκαν τόσο γρήγορα όσους απλώς πήγαν να κλέψουν έναν πλούσιο (χωρίς να τόν παραμορφώσουνε με βιτριόλι επιπλέον - και αντιθέτως, κατά μαρτυρίες τού ίδιου ήταν - μαζί του - ευγενέστατοι) - αν γίνονταν λοιπόν όλα αυτά τά κοσμοϊστορικά εδωμέσα, θα σάς γεννιόταν άνετα η (βρίθουσα παρεξηγήσεων) αντίληψη πως προσελκύω αναγνώστες με άλλο υλικό πέρα απ` αυτό που βασικά μ` ενδιαφέρει, με άλλα λόγια τήν μουντή τήν τέχνη που έχει η ελιτίστικη και καθόλου παραμυθητική ματιά όσων βιβλίων μοναχά εγώ θαυμάζω : εξάλλου (αν τό πάρουμε ακόμα και προσωπικά) η μόνη ουσιαστική εμένα βέβαια συμμετοχή μου στα κοινά είναι τό κατά μόνας γράψιμο : δεν έχω λόγους να δημιουργήσω λάθος εντυπώσεις, η περηφάνια μας δεν μάς τό επιτρέπει που θα `λεγε και κάποιος παλαιότερος - αλλά σπουδαιότερος : εκείνες τίς σκηνές από τή φυλακή θα σάς τίς δείξω και εγώ λοιπόν αργότερα - αν δω ότι τίς θέλετε και ότι εξακολουθούν να (μάς) ταιριάζουν.

 

   Η ανάρτηση υπέστη επομένως (ώσπου να αναρτηθεί) πλήθος μεταπτώσεις μετακινήσεις αναρτήσεις ξε-αναρτήσεις και μετατροπές - και οβιδιακές μεταμορφώσεις κυριολεκτικά θα έλεγα : ή μάλλον οβιδιακές μεταμορφώσεις είχε υποστεί για μήνες (αρκετούς) η ίδια μου η διάθεση : αφού τύχαινε τώρα να ανέβω στη σκηνή (που λέει κι ο μπάρτον), θα `πρεπε από τήν αρχή να πω βεβαίως δυο κουβέντες (μην ξέροντας ότι σκοπεύαν κιόλας να τήν κλείσουν τήν υπόθεση τόσο αναίσχυντα) για τήν ιστορία τού βιτριολιού, (ο Αλέξανδρος ήτανε ήδη μακριά, και ο Δεκέμβρης - και τής δυσαρέσκειας και τού θυμού μας - είχε ήδη εξαντληθεί καταπώς λέγανε) (γι` αυτόν μπορούσα επομένως να μιλάω μ` όλη τήν ησυχία μου αργότερα - είχα εξάλλου όλον τόν καιρό, διότι όλος ο καιρός θα `ταν δικός μου εδωμέσα) : με άλλα λόγια έκανα σαν εκείνη τήν νεόπλουτη ή τόν νεόπλουτο τόν άντρα της, που μήτε ξέροντας καλά-καλά κι οι δυο πώς να τήν δείξουνε τή νέα κατοχή, τή λαμπερή ιδιοκτησία τους, τούς τίτλους και τά υπογεγραμμένα πια συμβόλαια τού ανακτόρου (που απόκτησαν), κάνουνε κωλοτούμπες στο σαλόνι τους, και απειλούν και βρίζουνε (τούς μέχρι τώρα κακοηθέστατους εχθρούς), - και κακαρίζουν απ` τά γέλια βλογώντας και τήν τύχη τους για τήν θεάρεστη θεόσταλτη και καλοκάγαθη παλιανθρωπιά τους.

 

   Συμπέρασμα : καιρού τρέχοντος, και ήσυχου πνεύματος ξανά - αργά αλλά σταθερά - επιστρέφοντος, (βλογίου δηλαδή αργούντος - για λόγους και πολλούς και διάφορους - να εγκατασταθεί), βρίσκεστε σήμερα στην μειονεκτική σίγουρα θέση να αποστερηθείτε δια τό παρόν όλον αυτόν τόν πλούτο : μη μού ανησυχείτε, θά `ρθει αργότερα.

 

   Διότι, πια, πώς να τό κάνουμε, υπάρχει και μια αίσθηση επίσης χιούμορ που μέ διακατέχει, καθ` όλη τή διάρκεια που ξεκινάω τούτο εδώ :

 

   Και επειδή ακριβώς φοβάμαι τίς γελοιότητες (και επειδή έχουμε κιόλας ψιλογνωριστεί, με τούς περισσότερους τολμώ να πω από τούς πιο σημαντικούς ανθρώπους στη δικτυο-ζωή τουτέστιν εδωμέσα) - (αλλά και οι υπόλοιπες οι γνωριμίες καιρού τρέχοντος και βοηθούντος και ενός σχετικού κεφιού που κατά καιρούς μάς πιάνει να γνωρίζουμε ακόμα και αχώνευτους φαντάζομαι έπονται) θέλω να γίνει ακριβώς σαφές απ` τήν αρχή πως θα αντιπαθούσα εξαιρετικά τήν παρεξήγηση να θεωρηθεί ότι αυτός εδώ, επειδή θα είναι και ο αποκλειστικά δικός μου χώρος, θα γίνει ο τόπος ο πλέον κατάλληλος ώστε να βγάζω τίς κακίες μου ως προς τό ότι κάτι υπηρέτες εκδοτών που γράφουνε στα έντυπα, και αποκαλούνται μεγαλεπηβόλως (και αισιοδόξως) κριτικοί αγνόησαν με πάθος και ισχυρογνωμοσύνη (και ξεδιαντροπιά θα έλεγα αν ήμουν όντως κακιασμένη) τή δουλειά μου. Εννοώ βεβαίως δεν τήν εκτιμήσανε εγκαίρως - διότι στο μέλλον (τό δικό μου ή τό δικό τους ποιος τό ξέρει) θα τήν εκτιμήσουν, υποτίθεται, μόνο που τότε θα `χουν έρθει όλοι τους, όπως συνήθως γίνεται, πολύ αργά : Ησυχάστε όμως, δεν υπάρχει ούτε μία τέτοια περίπτωση : Τα βιβλία μου τά εκτιμούν ήδη οι άνθρωποι που εκτιμώ, τά σέβονται εκείνοι τών οποίων τό έργο σέβομαι, κι αρέσουν σ` όσους μ` άλλα λόγια και εγώ (από σύμπτωση) βρίσκω και τού δικού μου γούστου - και από σύμπτωση, (όχι και να τό παινευτώ), αλλά αυτοί είναι και οι σημαντικότεροι στο κράτος, και τήν έρημη τή χώρα μας : απλώς δεν έκαναν ποτέ, για λόγους προσωπικής τους δηλαδή αξιοπρέπειας (να ξέρετε ότι υφίσταται η έννοια αυτή ακόμα και μεταξύ γραφιάδων, όσο περίεργο κι αν είναι), απαξίωσαν τού λόγου τους να κάνουν τίς υποκλίσεις εκείνες που λέγαμε, ώστε να σάς κατσικωθούν στο σβέρκο και να σάς γράφουν τά τοπ-τεν απ` τά οποία πάτε κι αγοράζετε τά βιβλία που σάς αρέσουν :

   Αλλά επειδή ακριβώς λοιπόν είμαστε φίλοι κάποιοι πλέον εδωμέσα, μπορώ να δώσω και πληροφορίες για τά κλειδιά που ξεκλειδώνουνε τή φήμη σήμερα κι αυτών που γράφουνε (για να μην ξέρετε μόνο τά περί όσων φτιάχνουν μουσική και τίς δικές τους τίς ταλαιπωρίες με εταιρείες) - σας πληροφορώ ότι οι γραφιάδες έχουνε βαρύτερους βραχνάδες στο κεφάλι τους αλλά οι μηχανισμοί που περιβάλλουν τήν παραγωγή, σκέψεων και γραπτού λόγου πέραν παραμυθιών και αρλεκίνων, δεν ξεπερνιώνται στέλνοντας ένα demo ή μια κασετούλα σε μια εταιρεία τού εξωτερικού - τή γλώσσα μας τήν ακριβοπληρώνουμε απ` όλες τίς πλευρές οι αρρωστημένοι με τό αλφάβητο με άλλα λόγια.

    Στο μέλλον όλα θα ξεκαθαρίσουν περισσότερο.

   Τίποτε άλλωστε δεν είναι εντελώς πρωτότυπο σ` ό,τι συμβαίνει εδώ.

    Βέβαια φταίνε οι ίδιοι οι συγγραφείς που δεν ξέρετε τά προβλήματά τους - αλλά όταν οι ίδιοι προσπαθούν να τά λύνουν ο καθένας μόνος του, και ντρέπονται για τόν τρόπο που τά λύνουνε, δεν μπορεί να τά μάθετε. Έπειτα, ζηλεύουνε ο ένας τήν επιτυχία τού άλλου - ελάχιστους ανθρώπους γνώρισα σ` αυτό τό επάγγελμα που να πιστεύουν στη δουλειά τους (κι αυτοί δεν είναι μνησίκακοι) οι περισσότεροι εξαρτούν τόν αυτοσεβασμό τους απ` τό αν θα γράψουν γι` αυτούς οι φυλλάδες. Έτσι έχετε συνηθίσει κι εσείς τά προβλήματα ενός συγγραφέα να τά προσλαμβάνετε μέσα από ό,τι περνάει φιλτραρισμένο από τόν καθωσπρεπισμό και τήν δήθεν αυθορμησία τών συνεντεύξεων, τήν ηλιθιότητα τών δημόσιων σχέσεων, τήν επιμελημένη ανεμελιά τών αυτοεξομολογήσεων και τήν γελοιότητα τών κριτικών - μέσα από τά κανάλια δηλαδή τής τρέχουσας διαφήμισης - κι έτσι μόνο στη μουσική που έχει μάθει να λειτουργεί με ομάδες, και, λόγω τής ροκ, με πρακτικώς ανατρεπτικότερα μυαλά, έχετε μάθει ότι μπορεί να αναπτύσσονται αντιστάσεις. < Ξέρω ότι και οι ζωγράφοι και οι γλύπτες που δουλεύουν χωρίς προστάτες, και χωρίς τό νταβατζηλίκι τών γκαλερί έχουνε ανάλογα προβλήματα, αλλά δεν είναι τής παρούσης >.

   Φυσικά τό πρόβλημα τό έχουμε εμείς, και όχι εσείς : ούτε αυτοί που γράφουν για να χτίσουνε εξοχικόπρώτη κατοικία, οι ατυχέστεροι) (φυσικά και δεν τό πετυχαίνουν όλοι, μη νομίζετε ότι είναι εύκολο να έχεις εμπορική επιτυχία, μη νομίζετε ότι είναι επίσης εύκολο να είσαι  μόνο όσο εύκολος πρέπει, ώστε να ικανοποιήσεις και τίς απαιτήσεις τού αναγνώστη για κάποια, έστω παραπλανημένη, ποιότητα). Στους ελάχιστους (όμως) που απομένουν, δημιουργείται ένα πρόβλημα παντελούς και αποκλειστικής αφάνειας που δεν δυσκολεύει απλώς τήν έκδοση - αυτήν ας πούμε τό ιντερνέτ τώρα μπορεί να τήν υποκαταστήσει (υπάρχουν δύο υποσημειώσεις εδώ που πρέπει να προσέξετε : α.: εσείς οι ίδιοι δεν παίρνετε στα σοβαρά τά βιβλία εδωμέσα, και δεν τά διαβάζετε, β.: αυτό, τό να παραιτηθεί κανείς από τήν προοπτική να βγάλει έστω και μία δραχμή (ή άλλο νόμισμα) από τή δουλειά που κάνει επί 24ώρου βάσεως, σημαίνει ότι ένας καλός συγγραφέας πρέπει νάναι και πλούσιος - καταλαβαίνετε και τήν ειρωνεία και τήν αντίφαση.) Η παντελής και αποκλειστική λοιπόν αφάνεια δημιουργεί ακριβώς ένα παραπέρα πρόβλημα, οξύτερο, που αγγίζει τήν ουσία σχεδόν τής διαδικασίας :

   Τά αόρατα και ανάκουστα βιβλία κανείς δεν θέλει να τ` ανακαλύψει πρώτος, και μόνο όταν τ` ανακαλύψουνε θορυβωδώς οι υπόλοιποι, ο καθένας θέλει να είναι ο πρώτος που τά είχε κατά βάθος, προ αμνημονεύτων χρόνων, ανακαλύψει αλλά δεν τόν ακούγαμε : και βέβαια αυτή η ανακάλυψη συνήθως γίνεται αφού οι συγγραφείς έχουν πεθάνει - σπανίως θα τ` αναγνωρίσετε ένα έργο που αποσιωπάται επιμόνως, όσο ο συγγραφέας του ζει.

   Έτσι όμως κι εμείς αποκλεινόμαστε διπλά, ή τριπλά - η απομόνωση είναι με άλλα λόγια πλήρης.

   Μπορεί να πει κανείς εδώ (ακούω ήδη κάποιους να τό λένε από μέσα τους) Σκασίλα μου. Δεν λέω όχι, στο δικό μου πρόβλημα αναφέρομαι. Γιατί τό πρόβλημα τού συγγραφέα (ακόμα και τού πιο μισάνθρωπου και ερημίτη) είναι ότι θέλει να διαβάζεται τό έργο του (ο σάλινγκερ αποτραβήχτηκε αφού είχε γίνει ήδη διάσημος - μέχρι να καθιερωθεί είχε σκυλιάσει, - ή σαλιγκαριάσει -, να τόν μάθουν και να τόν διαβάσουν - κι έλεγε τίς απόψεις του, και τά δικά του, από φυλλάδες αξιοπρεπείς - διπλή κατάντια δηλαδή) (λέω ετούτο τό παράδειγμα, που είναι τής δικιάς μας εποχής, και αφορά και συγγραφέα που μ` αρέσει). Τό πρόβλημα λοιπόν τού συγγραφέα, ακόμα κι αυτού που δεν θα σκυλιάσει να καθιερωθεί, και δεν θα κάνει καμία παραχώρηση - ούτε θα γράφει σε περιοδικά και ακριβά και δωρεάν ή ελεύθερα για να τόν μάθετε, τό πρόβλημα τού κάθε συγγραφέα, ακόμα και τού πιο ερημίτη απαιτητικού κι απόλυτου, είναι ότι θέλει να διαβάζεται τό έργο του. Οι αντιδράσεις τόν τροφοδοτούν, ακόμα κι αν τόν εκνευρίζουν : Η απόλυτη σιωπή είναι πραγματικά επικίνδυνη. Χρειάζεται τεράστια δύναμη για να μη σέ τσακίσει.

   Όμως τό πρόβλημα, ξανάπαμε, δεν είν` καθόλου εσωτερικό - ούτε προέρχεται από ανικανότητα τών εκδοτών βλακεία ή κακομοιριά - ετούτα τά φαινόμενα είναι αιώνια και πάντα υπήρχανε υπάρχουν ή θα υπάρχουν : όμως ποτέ δεν καθορίστηκε συνολικότερα, με τέτοιο υπερεθνικό και διαπλανητικό να πούμε σκούπισμα, η αφαίρεση κάθε ψιχίου τέχνης απ` τό σύνολο τής δυνατότητας και τού μυαλού τού μέσου κόσμου : σε κάποιες χώρες ίσως δυτικότερες επιβιώνουν βέβαια κάποιες τρύπες όπου μπορεί κανείς να βρει πεδίο συνεννόησης - όμως εδώ, στη διάσημη δικιά μας όπου ο πολιτισμός είναι σαν και τόν τουρισμό η πιο βαριά μας βιομηχανία ως γνωστόν, δεν έχει τρύπες, δεν υπάρχουνε κενά : γαλήνη ομοιομορφία ομοιογένεια σύμπνοια συνεννόηση, απατεώνων και αγράμματων, όλα μασίφ μπετόν αρμέ ομοιόμορφα αφάνταστα αμίλητα ακούνητα αγέλαστα και απειλητικά σα στρατιωτάκια, και βλακώδη.

   Παρ` όλ` αυτά πρόκειται για μια διεθνή πλέον κατάκτηση - γι` αυτό και οι εδώ ακολουθούνε τόσο υποτακτικά και μαγεμένοι : αυτοί ως γνωστόν μιμούνται από ιδεολογία, είναι τό στοιχείο τους :

   Ξέρω μια πεζογράφο εξαιρετική, δεν θα πω τώρα όνομα, οι παροικούντες και ασχολούμενοι με τέχνες ξέρουνε, τό ζήτημα είναι ότι πρόκειται για μία απ` τίς καλύτερες και ίσως (λέω εγώ) η καλύτερη που έχουμε, και ήταν σ` όσους ξέρανε, αυτό παραδεκτό - ώς τή δεκαετία τού ογδόντα που άρχισαν να ανεβαίνουν και τά φράγκα στη σκηνή. Εν πάση περιπτώσει άρχισε όχι μόνο απλώς να γράφει, αλλά και να εκδίδει από πολύ μικρή και βρέθηκε νεότατη μια μέρα - καθώς τής άρεσαν και τά ταξίδια - στο παρίσι. Η περιπέτεια εκεί είναι κατάλληλη για μυθιστόρημα και δεν σκοπεύω να τήν πω εγώ - είναι δικιά της φυσικά εξολοκλήρου - θα πω μονάχα δυο στοιχεία που μάς ενδιαφέρουνε : Έστειλε ένα χειρόγραφο βιβλίου (ανέκδοτου) στα ελληνικά σε όλους τούς εκδότες που μπορούσε να σκεφτεί - μικρούς, μεγάλους και λοιπά (αυτό, για να εξηγούμαστε, φερμένο στις αναλογίες τίς δικές μας ήταν σαν : να έρθει ένας πρόσφυγας εδώ και να υποβάλει στους μεγάλους μας - ας πούμε καστανιώτη ή κέδρο ή πατάκη - ένα χειρόγραφο γραμμένο στα αφγανέζικα). Λοιπόν τής απαντήσανε κι απ` τούς μεγάλους κι από τούς μικρούς πως η σειρά είναι να τό διαβάσουνε οι λέκτορές τους (αυτοί ήτανε συγγραφείς πολλές φορές οι ίδιοι, κι ήταν με άλλα λόγια οι κριτικοί κι οι αναγνώστες τους), κι αν  τό προτείνουν ότι αξίζει να εκδοθεί, θα δώσουν να τό μεταφράσουνε στα γαλλικά - τόσο απλά τόσο καλά, τόσο πολιτισμένα. (Ένας απ` τούς μεγάλους ήτανε ο γκαλιμάρ, ο αναγνώστης τού οποίου για τά ελληνικά (όπως φαντάζεστε υπήρχαν αναγνώστες και για πλήθος άλλες περιφερειακές, μικρές, κι άγνωστες γλώσσες) ήταν ο λακαριέρ (και είχε γράψει ήδη, για τά μέρη μας - τώρα ιδίως που πέθανε τόν μάθανε κι οι κότες) και ο οποίος πήγε μόνος και τήν βρήκε ενθουσιασμένος. Ένας απ` τούς μικρούς (στον οποίο απευθύνθηκε, ακάθεκτη εν συνεχεία, με ένα ανέκδοτο θεατρικό) ήτανε ο εκδότης - ο πιο γνωστός πια σήμερα που κι αυτός πέθανε - τότε τού μπέκετ (αν δεν κάνω λάθος «οι εκδόσεις τού μεσονυχτίου» δηλαδή). Τής είπε ότι τήν θέλει, εφόσον συμφωνήσουν δηλαδή να εκδοθεί σ` αυτόν,  κατ` αποκλειστικότητα - ό,τι θεατρικό εκδίδει δηλαδή στα γαλλικά, να βγαίνει απ` αυτόν. [ Τά ίδια έκανε και με τόν μπέκετ, κι όλους τούς υπόλοιπους που εξέδιδε, ήταν μια ιδιόμορφη περίπτωση - γενναίου και τολμηρού - ανθρώπου, και πριν λίγο καιρό ένας από τούς συγγραφείς «του» έγραψε μια νουβέλα για αυτόν.]

   Δεν θα ασχοληθώ με τή συνέχεια εκείνης τής ιστορίας, θα πηδήξουμε κάτι χρονάκια τώρα : πέρσι ή πρόπερσι η (ναι που μού κάνει τήν τιμή να είναι) φίλη μου σκέφτηκε να εκδόσει πάλι ένα βιβλίο της στα γαλλικά : πήγε λοιπόν στον γκαλιμάρ, κι η αντιμετώπιση τώρα ήτανε η εξής : «εμείς δεν ασχολούμαστε πια με χειρόγραφα, πρέπει να πάτε σ` έναν ατζέντη να μάς τό συστήσει αυτός». (Ούτε αναγνώστες ούτε λέκτορες, ούτε και τίποτα.) Βρέθηκε η ατζέντισσα, διάβασε τήν συγγράφισσα, και απεφάνθη : «Κοιτάξτε, οι καιροί αλλάξανε. Αν θέλετε να γράφετε όπως οι άλλοι, ευχαρίστως να προτείνω και ν` ασχοληθώ. Αν επιμένετε να γράφετε λογοτεχνία, τήν έκδοση ξεχάστε την.»

   Αν επιμένετε να γράφετε λογοτεχνία, τήν έκδοση ξεχάστε την. Αυτά για να `χετε μια μικρή ιδέα τί συμβαίνει σήμερα. Εις παρισίους επιπλέον κιόλας, όχι απλώς εδώ. (Για εκδότες τολμηρούς και άφοβους στη γερμανία, στο παρελθόν, έχω κι εγώ στις βιογραφίες αγνώστων που ανέβασα εδωχάμω για εσάς, κάτι ιστορίες.) Για τά σημερινά έχω ακούσει όμως πάλι τά αποθαρρυντικότερα. Τό γενικό κλίμα είναι αυτό : τήν καθαρή λογοτεχνία ξέχασέ την, μην τήν συζητάς. Όποιος ζητούσε από τούς εν ελλάδι να διαφέρουνε δεν θα `ταν φυσικά τρελός ; (Και πάλι κάποιες ιστορίες για τούς εν ελλάδι θα βρείτε στο βιβλίο που σάς υπέδειξα (μακάρι δηλαδή να μέ διαβάζατε με όσο ενδιαφέρον έχετε για τούτα τά κουτσομπολιά. Αλλά ζητάω πολλά όταν ζητάω από τούς αναγνώστες τού ιντερνέτ να είναι διαφορετικοί απ` ό,τι οι άλλοι ; )

  

τείχη τοίχοι τύχη

 

   Τά Τείχη είναι τό μόνο απ` τά ποιήματα που ο Καβάφης δημοσίεψε (πριν βγάλει τήν πρώτη του έκδοση ποιημάτων τό 1904) τό οποίο και δεν αποσιώπησε αργότερα, όπως έκανε με τά (περίπου 40) υπόλοιπα.

   Και όταν στο αρχείο του βρέθηκαν μετά θάνατον τά χαρτιά του, όπου ταξινομούσε τά ποιήματα στην αρχή κατά θέμα, τά «τείχη» ήτανε (μαζί με λίγα ακόμα) κάτω από μια κοινή υποδιαίρεση με τό όνομα «φυλακαί».

   Τί τύχη.

 

   Λέω να σάς παραθέσω λοιπόν τώρα, σαν αποχαιρετισμό (περίπου) για σήμερα, ένα κομμάτι και από τήν αρχική εκείνη εισαγωγή, που δικαίως και ορθά, με διαδικασίες και σκληρές και οβιδιακές μεταμορφώθηκε, αλλ` όμως δίνει ίσως τώρα και μια εξήγηση γι` αυτό τό όνομα που επιβλήθηκε σαν τίτλος σ` αυτή τήν (τελική) (δεύτερη) εισαγωγή που μόνιμα θα συνοδεύει, ας πούμε, τό μπλοκάκι :


   ...εγώ τό ξέρω τό δικό μου τό συμφέρον, είναι πολύ ανώμαλο, ταυτίζεται με τό συμφέρον δηλαδή τών άλλων : κάποιων αφηρημένων άλλων που ξεχνάν διαβάζοντας καμιά φορά και πώς τούς λένε. Δεν είμαστε και λίγοι όσοι είμαστε καταδικασμένοι έτσι πίσω από τοίχους, και εννοώ πίσω απ` τούς τοίχους τής λαμπερής επιφάνειας : όμως δεν έχουμε αυταπάτες, δεν χτίσανε άλλοι αυτά τά τείχη γύρω μας, οι τοίχοι που μάς διαχωρίζανε από τούς πανταχού παρόντες πάντοτε στηρίζουνε τήν τέχνη μας, εντοιχισμένη εκειπέρα είναι η τόλμη μας, κι η τύχη μας είναι μαζί μας : γιατί είναι κι άλλοι - ξέρω - που μέ παρακολουθούν χαμογελώντας ελαφρά έτσι που αποφάσισα να μπω εδωμέσα, σε έναν χώρο που τόν ξέρω ελάχιστα, και να μεταναστέψω μακριά από τά χάρτινα που τά `ξερα από παλιά και τά `ξερα καλά : να παίξω έτσι με τήν τύχη μου πάνω στα τείχη τους κόντρα στους τοίχους μας.

 

  ...για μένα αυτό είναι μια μετανάστευση : μεταναστεύω σε μια ξένη χώρα και ούτε ξέρω ποιούς θα βρω, εκτός από τούς λίγους (και καλούς) που φτιάχνοντας τό σάϊτ μέχρι τώρα βρήκα : τήν έχουμε αυτήν τήν - οπωσδήποτε ειρωνική - ιδιομορφία όσοι θέλουμε  να ζούμε έτσι, γράφοντας : μάς δένουνε δεσμοί θανατεροί με τούς συγχρόνους και τούς συντοπίτες μας : κι έτσι μπορούν κι αυτοί να αγνοούν, να φτύνουνε να κοροϊδεύουνε και να σιωπούν : μάς θεωρούν και εξόχως άτυχους - που επιμένουμε σε μία γλώσσα που δεν είναι η δικιά τους και που τήν μισούν : κι εμείς, από τήν άλλη, επιμένουμε στη γλώσσα μας. Νομίζουν ότι δεν καταλαβαίνουμε τήν τραγωδία - τήν καταλαβαίνουμε πολύ καλά, και τά παιδιά τους ίσως θα μάς καταλάβουν.

 

   ...γιατί αυτή η ιστορία μού θυμίζει τώρα ένα πρόβλημα που είχαν οι αρχιτέκτονες (παλιότερα εδώ σ` αυτή τή χώρα πάλι) σε σχέση με τούς εργολάβους τών οικοδομών ; Τήν είχε διηγηθεί μια αρχιτεκτόνισσα που με τόν άντρα της αποτελέσαν ένα δίδυμο απελπισμένο κάποτε και σήμερα δικαιωμένο τραγικά, για όσους θέλανε να αναστείλουνε τήν νικητήρια ασχήμια αυτής τής πόλης : Διηγόταν η γυναίκα αυτή λοιπόν τίς αντιδράσεις μια φορά τών άλλων - και τούς πόλεμους που εξαπέλυε η «συντεχνία» εναντίον τους : Ώσπου μια μέρα, ένας από τούς εργολάβους τής διπλανής πολυκατοικίας - αυτής με τά ταψιά - που χτιζόταν κοντά στη δικιά τους - με τά σπίτια - εκδηλώθηκε : Εμείς εδώ χτίζουμε πολυκατοικίες : Άμα θέλετε να χτίζετε βίλες να πάτε στα προάστια.

   Είμαστε μερικοί λοιπόν που θα εξακολουθούμε πάντοτε να χτίζουμε αυτό που μάς αρέσει, τελείως άσχετα με τό τί χτίζουνε σήμερα οι διπλανοί : Και δεν θα πάμε στα προάστια, θα μείνουμε εδώ, σ` αυτήν τήν πόλη τήν πνιγμένη στα λεφτά : Θα μείνουμε εδώ, και θα μιλάμε σ` όποιον θέλει, εκτός από λεφτά, και σπίτι.

 

   ...δεν τρώω πια κανένα χρόνο απ` τή ζωή μου να επιχειρώ να συνεννοηθώ με ηλίθιους. Και, επιπλέον, και κακούς εμπόρους : Οι ευφυείς επιχειρηματίες ξέρετε, κάνουνε και καμιά επένδυση που για τό άμεσο παρόν μπορεί να φαίνεται παθητική, αλλά μπορεί και να `χει αναπάντεχες εκρήξεις ενεργητικότητας στο μέλλον : Έτσι είναι αυτές οι δουλειές, ακόμα και ο τελευταίος μπακάλης δηλαδή τό ξέρει : έχει στα ράφια του τήν άσπρη ζάχαρη, αλλά έχει και τήν μαύρη : αυτήν την παίρνουνε λιγότεροι, αλλά (ως πιο υγιεινή) θα αυξηθούν όσοι τήν προτιμούν ίσως στο μέλλον : ετούτοι εδώ, ούτε μπακάληδες τής προκοπής δεν έγιναν : Ξέρετε βέβαια τί λένε από μέσα τους : άσπρη και πολλή σάς πέφτει που θέλετε και να διαλέγετε για λόγου σας γαϊδούρια.

   Και βέβαια δεν είναι η ευθύνη τόσο πια πολύ αυτών (οι εκδότες μας είναι ελαφρώς αγράμματοι, τό ξέρω), όσο εκείνων - τών πνευματικών - που αδιαφορούν μ` όλη τους τήν πνευματικότητα τήν αυστηρότητα και τήν ασκητική τήν ηθική - για τά έκλυτα και ανισόρροπα βιβλία που κυκλοφορούν : έχουνε τίς απόψεις τους οι άνθρωποι, στο γούστο δεν χωράει επιβολή καμιά - συγχαρητήρια λοιπόν και μπράβο τους, (όλοι) περίφημοι. Έχουνε όλοι τό ίδιο γούστο και εξίσου τό δικό μου έργο τούς είναι αφόρητο. Μια τέτοια ταύτιση έχει ενδιαφέρον όμως από κοινωνιολογικής απόψεως : όσοι αρνούνται δηλαδή τό zeitgeist εδωπέρα απλώς να βγάζουν τόν σκασμό. Η ταύτιση στα γούστα τών εν ελλάδι κριτικών είναι μ` αυτόν τόν τρόπο δηλαδή παροιμιώδης. (Και να τ` αφήσουνε τά σάπια, δεν είναι ότι είμαι εγώ «με αντιαισθητικό τρόπο» ανήθικη ενώ αυτοί με τούς οποίους ασχολούνται «καλόγουστοι» «καλογραμμένοι» και καλοί : Αηδίες, και τό λεν και μόνοι τους όταν παρουσιάζουνε σε μια ολόκληρη σελίδα βιβλία που τά κατακρεουργούνε ως κακογραμμένα αποτυχημένα και ανάξια : Δεν είν` λοιπόν αυτό, όσοι και λίγο ασχολούνται με τά λογοτεχνικά τό ξέρουν. Ούτε θα πέσω στην παγίδα να τούς δικαιολογήσω που `χουνε τήν αναξιοπρέπεια να διαδίδουνε σε off the record συζητήσεις ότι ασχολούνται με τόν τάδε διότι έχει άριστες - έως φορτικές - δημόσιες σχέσεις ή ότι δεν έχουνε τόν χρόνο δήθεν να διαβάζουνε βιβλία «εκτενή» και «δύσκολα» : θα μάς τρελάνουνε ; Είν` η δουλειά τους, τή διαλέξανε, δεν διάλεξαν να είναι ντήλερ σε σεντόνια ή καπότες για να δικαιούνται να μιλάν για μάκρος και για μήκος και για δυσκολίες στην προσέγγιση : Και δικαιούμαι και εγώ να μην ασχοληθώ άλλο μαζί τους, ούτε να περιμένω και τή γνώμη τους, ούτε και να μ` ενδιαφέρει «ποιό είν` τό πρόβλημα» : να ζήσουνε με τά προβλήματά τους και εγώ με τά δικά μου : τό δικό μου είναι ότι, με τόν τρόπο τους, δεν μού επιτρέπουν να εκδόσω τά βιβλία μου, αυτό είν` όλο, και τό ξέρουνε : οι εκδότες τούς προσέχουνε, όχι εγώ, και για αυτού τού είδους τούς εκδότες δεν υπάρχω, με τόν τρόπο αυτόν που φέρονται : τόσο μικρό προβληματάκι, τά βιβλία μου είν` πανάκριβα, δεν γίνεται να τά εκδόσω όλα μόνη μου. Και, φυσικά, δεν γίνεται να γίνω ταλαντούχα δημοσιοσχεσίτισσα μάλιστα τώρα : όσοι τούς γλείφουν έχουν εκτός από γλώσσα δηλαδή κατάλληλη, και τόν καιρό. Κι εγώ δεν έχω μέλλον δηλαδή σ` αυτήν τήν χώρα, και τό πήρα απόφαση. Η πιο επιεικής μου ευχή είναι να παν να πηδηχτούν όσοι τής φτιάχνουνε τό πρόσωπο) (να βάζουν και καπότα οι άντρες, οι καιροί είναι επικίνδυνοι, και η βλακεία μολυσματική. Και τά κορίτσια να τά κουβαλάν τά προφυλακτικά στην τσέπη τους, η τσάντα πέφτει κάποτε όταν υπάρχει έξαρση πολύ μακριά).

 

  Συμπέρασμα για όποιον ενδιαφέρεται γι` αυτήν τήν (τόσο πια) προσωπική πολυλογία μου (όμως, αν μη τί άλλο μπορεί να αποτρέψει άλλους, και νεότερους, απ` τό να πάρουν κατευθύνσεις επικίνδυνες και να αρχίσουνε να γράφουν δηλαδή ό,τι θέλουνε : υπάρχουνε κανόνες, και δεν είν` ωφέλιμο να επιμείνουνε ή να κολλήσουνε σ` αντιδημοφιλείς με άλλα λόγια αρλούμπες) : Θα απευθύνομαι λοιπόν κι εγώ εις τό εξής μονάχα σ` όσους αγαπούν αυτό που κάνω, αυτό που μπορώ να κάνω, και εν πάση περιπτώσει θέλουνε να τό διαβάσουνε (αυτό και όχι τήν περίληψη) : Και θα εκδόσω κιόλας τά βιβλία μου εδώ : Αλλού γίνεται ήδη, και τό ξέρετε. Ξέρω και άλλους δηλαδή, δεν είμαι ολομόναχη, είμαστε κιόλας δυσανάλογα πολλοί θα έλεγα για μία χώρα τόσο ελάχιστη.

 

...έξω απ` τά τείχη τους, μπροστά στους τοίχους τους, και η τύχη αυτή είναι δική μας.

 

   Σού έδωσα (λοιπόν) κάποια εξήγηση για τό όνομα. Εάν ο τίτλος (όμως) και η επιγραφή προσβάλλουνε τή σοβαρότητά σου, κι αν ήταν ικανοποιητική υπεράσπιση τού εαυτού μας τό να κατηγορήσουμ` έναν άλλον, θα είχα να σού δείξω και πραγματείες αλλά και εκκλησιαστικά κηρύγματα που `χουνε πιο αλλόκοτους τίτλους ακόμα. Είναι τής εποχής μας ίδιον, διά λόγους τακτικής, να ρίχνουνε στην αγορά βιβλία βάζοντας τίτλους αλλοπρόσαλλους.

(μπάρτον - ή μπέρτον κατά χοροζίδη)*

 

   Αυτά : όσο μπορώ συχνότερα επομένως θα σάς γράφω,

                                                                                                                             χ ά ρ η

 

 

 

 

* ο χοροζίδης, είν` η αλήθεια, μεταφράζει μπέρτον (νομίζω είναι άδικη αυτή η εκλέπτυνση τής γλώσσας, ως προς τήν προφορά : μπάρτον τό ξέρω εγώ αυτό τό όνομα (άλλωστε δεν προφέρεται ποτέ κάτι ίδιο απ` τή μια γλώσσα ώς τήν άλλη).)

 

copyright © 2oo9 hari stathatou for the text and photos, all rights reserved
χαρακτικό τίτλου: david hockney από τά παραμύθια τών αδελφών γκριμ


 

 
   
διάλογος με 11 ►  
   
82ανώνυμα λέει:                      ιούλιος 26 2009 (ώρα:08.25)
 

χάρη μου, καλώς σε βρήκα στα ωραία ντυμένη, και με τι κείμενο!

φιλάκια

Στράτος

agrimologos.com



83χαρη λέει:                      ιούλιος 26 2009 (ώρα:15.41)
 

Στράτο σ` ευχαριστώ (και για την κρίση και για το ποδαρικό ! )

Να`σαι πάντα καλά να μού δίνεις κουράγιο - λες να μην το χρειάζομαι ;

(την επόμενη ανάρτηση, μα τους δώδεκα θεούς, την σχεδίαζα με σένα στο μυαλό μου...) (θα δεις)

(μόνο "γράψου" σε παρακαλώ την άλλη φορά, για να μην μπεις έτσι : Cool )

φιλιά



84silentcrossing λέει:                      ιούλιος 26 2009 (ώρα:20.35)
 

Χείμαρος. Είπα να το αφήσω για το βραδάκι το κείμενο σου, ξεκίνησα όμως και δεν κατάφερα να αποτραβηχτώ...

Ο ποιητής-συγγραφέας μπορεί να γράφει "...Έπρεπε να σκύψω, να σκύψω, να σκύψω. Τόσο που η μύτη μου να ενωθεί με τη φτέρνα μου...", αλλού όμως συμπληρώνει "...Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους ένας πέθαινε από αηδία..."

Καλωσήρθες φίλη,

Θα σε παρακολουθώ με κομμένη την ανάσα

silent



85χαρη λέει:                      ιούλιος 26 2009 (ώρα:21.10)
 

Silent καλώς σέ βρήκα ( κι από δω ! )

Σ` ευχαριστώ.

Ξέρεις ότι το σιωπηλό σου σταυροδρόμι ήταν για μένα η αρχή εδωμέσα, άντε μην συνεχίσουμε έτσι, κι έχει και καύσωνα...

Ξέρεις επίσης ότι ο ποιητής που αναφέρεις (και αναφέρω) τό `χει λίγο "στοιχειώσει" εδωμέσα αυτό το σπίτι ("ας υποθέσουμε ότι δεν έχουμε φτάσει από εκατό δρόμους στα όρια τής σιγής" κλπ...) - που μπορεί ακόμα να μην έχει έπιπλα πολλά  [ αλήθεια, γιατί δεν "γράφτηκες" ; υπάρχει κάνα πρόβλημα, γιατί κι ο Στράτος πιο πριν το ίδιο, δεν είναι βέβαια τής wordpress το μαραφέτι, αλλά υπάρχει, κάτω-κάτω δεξιά, η δυνατότητα : - κάνεις μία φορά "εγγραφή" κι ύστερα με τη "διαχείριση", που ξεφυτρώνει αιφνιδίως σαν ραπανάκι, βάζεις και το άβατάρ σου, κι ύστερα πια τό`χει αρπάξει η μνήμη "μας" - έτσι λέει ο "ειδικός" ] - αλλά ποτά για την επίσκεψη διαθέτει : ζεστά, κρύα, τι προτιμάτε ;

Πώς τα πας όμως με τα δικά σου ; Τώρα θα σού ανταποδώσω την επίσκεψη, ήμουνα λίγο άνω-κάτω αυτές τις μέρες όπως καταλαβαίνεις, αλλά έχω και κάτι ανοιχτούς λογαρισμούς με τις μουσικές σου ειδικά ...

Πολλά φιλιά (πολλές ευχαριστίες για την επίσκεψη) Σιωπηλέ μου Innocent



93Ελένη Μ. λέει:                      ιούλιος 27 2009 (ώρα:22.12)
 

Καλορίζικο !!!και φουλεμπνευστο καλή μου

Λέγεται πως οι βιβλιοθήκες του μέλλοντος θα είναι ψηφιακές ….οπότε εγώ πρέπει να συνηθίσω τα μεγάλα κείμενα στον υπολογιστή σνιφ

Για το επίκαιρο τείχη τοίχοι τύχη που παραθέτεις και το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον … θα σου αφιερώσω εγώ κάτι παλιότερο (μαζί με τα φιλιά μου )

το τέχνη τύχη τόλμη του Ελύτη

Ελένη .Μ



94χαρη λέει:                      ιούλιος 27 2009 (ώρα:23.18)
 

Καλωσήρθες Ελένη ! Σ` ευχαριστώ τόσο για τις ευχές ... Και για την επισήμανση τής αναλογίας... ( Για την αφιέρωση ευχαριστώ ιδιαίτερα )

Αυτό το πρόβλημα με το διάβασμα στις οθόνες το`χω και γω, κι ίσως πολύς κόσμος ακόμα - που έζησε και στην προ-κομπιούτερ εποχή...

Θα την βρούμε την άκρη; οψόμεθα,

σε φιλώ κι εγώ



95χαρη λέει:                      ιούλιος 27 2009 (ώρα:23.39)
 

και

(υγ:)

Ελένη Μ(ας) (Τους) Μ(ου):

"γράψου" (μου) την επόμενη φορά σε θερμοπαρακαλώ !

(θα το κάνει πιο εύκολο (από Τετάρτη ( ! ) ο "τεχνικός" μού το υποσχέθηκε...)

(αν έχουμε δυσκολίες λέει...

καινούργια γλώσσα απ` την αρχή μαθαίνεις για να συνεννοείσαι μ` εφκειούς (συκοφάγειον) τους διαόλους της τεχνολογίας ...)



130Glen λέει:                      ιούλιος 30 2009 (ώρα:23.08)
 

Ούτε καν εγνώριζα ότι και οι συγγραφείς έχουν προβλήματα, αλλά γιά να τα λες εσύ....εγώ να σου ευχηθώ καλή επιτυχία, και να σου πω ότι είσαι ένας ποταμός που δύσκολα "κολυμπάει" κανείς μέσα τουWink



132χαρη λέει:                      ιούλιος 31 2009 (ώρα:00.45)
 

Καλώς ήρθες Glen !

Είπαμε τα προβλήματα μένουν καλοκρυμμένα συνήθως...

Σ΄ευχαριστώ πάντως, και για τις ευχές και για την επίσκεψη, και για το ότι γράφτηκες καλά-καλά !

στο διάβασμα τελικά τίποτα δεν είναι πολύ δύσκολο, διάθεση και κέφι να υπάρχει ! Undecided

φιλιά, και, ώσπου να πας διακοπές, να σε βλέπουμε Laughing



1548ανώνυμα λέει:                      μάρτιος 12 2011 (ώρα:15.01)
 

Διαμαρτυρήθηκες στον Σαραντάκο ότι σου "έκλεψε" τον τίτλο αλλά προηγείται η δική μου ανάρτηση στο (τότε) logokipos.gr στις 20/05/08 με αναδημοσίευση στο μπλογκ μου εδώ :

http://gpointspoetry.blogspot.com/2009/10/blog-post.html



1561χαρη λέει:                      μάρτιος 13 2011 (ώρα:15.28)
 

δε μού μένει παρά να σού απαντήσω ότι κι εγώ δεν τήν ήξερα τήν ανάρτησή σου (ούτε τό βλογ)!

και υποθέτω ότι δεν σού μένει τώρα κι εσένα παρά να τού διαμαρτυρηθείς κι εσύ τού 40άκου!

Smile

(αλλά, εδώ που τά λέμε, κι εσύ κι εγώ κι ο σαραντάκος πιάνουμε τίς τρεις λέξεις από τρεις τελείως διαφορετικές γωνίες...)






επιστροφή στην αρχική σελίδα



υπάρχει και άλλος τόπος
όμως

 

τείχη τοίχοι τύχη : εισαγωγικά

 

 

αθώα λευκά χαρτιά

εκτός από τά κείμενα άλλων που θα μπορείτε να διαβάζετε εδώ (και τά οποία είναι (είμαι βέβαιη) παντός καιρού) τά δικά μου γραφτά πάρτε τα σαν ημερολόγιο που θα απωθεί ηπίως τήν επιμελή αποθέωση τής επικαιρότητας (όσο για τό κοπυράϊτ, τόσο σ' εκείνα όσο και στις μεταφράσεις μου, που – κατά καιρούς – θα σάς παραθέτω, μού ανήκει βέβαια) αλλά
αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να τά αναπαράγετε αν θέλετε (φτάνει να αναφέρετε τήν πηγή – απλά και συνηθισμένα πράγματα που λέμε) *
(οι φωτογραφίες επίσης θαν' δικές μου αν σάς τό πω  – αλλά πολλές άλλες φωτογραφίες, πίνακες, σχέδια και γκραβούρες, αν δεν σάς πω κάτι άλλο, θα είναι από κάποια σελίδα ιντερνετική – και, φυσικά, όπου βρίσκω τό όνομα τού δημιουργού τό αναφέρω)



 

μπορείτε επίσης να δείτε (αν έχετε διάθεση μόνο για πεζογραφία) (και για λίγα ίσως πράγματα παραπάνω για μένα) τήν ιστοσελίδα μου  απολίτιστες τέχνες : εκεί είναι και εκτενέστατα τμήματα από τά (εκδομένα και ανέκδοτα) μυθιστορήματα που έχω μέχρι τώρα ετοιμάσει για εδώ  ^ < > # + = και θα ακολουθήσουνε, θέλω να ελπίζω σύντομα, και τά (ακόμα πιο) εκτενή τους κείμενα (ολόκληρα) : σκοπεύω να εκδόσω τά πάντα εναερίως δηλαδή στο ιντερνέτ



*
(επ' αυτού να θεωρώ ότι θα θεωρήσετε αυτονόητα τά όσα γράφει τό εξαιρετικό μπλοκάκι τής L' Enfant de la Haute Mer για τούς όρους αναδημοσίευσης)
και να συμπληρώσω ότι δεν είναι αξιοπρεπές να κλέβει κανείς άλλους, όταν έχει έναν εαυτό απ' τόν οποίο μπορεί να κλέψει ελεύθερα – και μην υποτιμάτε τή δημιουργικότητά σας : όσοι τό 'καναν τιμωρήθηκαν και τούς είδαμε να ασχημαίνουν.

© ο πίνακας τού τίτλου : david hockney : Not Very Big Blue Balls (λεπτομέρεια), 1991, oil on canvas (98,10 x 128,60 cm), η μαυρόασπρη φωτογραφία δικιά μου (δηλαδή τής γάτας μου) (τήν εποχή που δεν υπήρχανε ακόμα τά λαπτόπ) © ο πίνακας στο μπάνερ για τήν ιστοσελίδα με τά βιβλία μου (λεπτομέρεια) : δικός μου, 1989  ©  τό χαρακτικό με τούς κρεμασμένους : από τήν 1η έκδοση τών ποιημάτων τού françois villon, παρίσι 1489  ©

 

και τό άπειρο να συμφιλιωθούμε

giordano bruno stiftung / emily brontë
herbert marcuse / γιάννης ξενάκης
tom waits και david bowie
happy few / stachtes / silentcrossing
talisker μαύρη / talisker πορφυρή /
ροΐδης
αγριμολόγος / gatouleas / κελαηδίσματα
post.scriptum.inter - action και ο άλλος ρο
undantag και omadeon και ρενάτα
μπαλόνι κόκκινο / head-charge / κατερίνα
l' enfant de la haute mer και γιώργος μίχος
ο δρόμος με τίς φάμπρικες
/ geographies
έγκλημα και τιμωρία / tsironakos

φώτης τερζάκης / the act of touching
no budget / futura
maya's life / maya's playground
positive atheism και jane austen
heinrich von kleist / gregory markopoulos
emily dickinson ή walther von der
vogelweide

κι άλλα πολλά μπλοκάκια και σελίδες
και όχι μόνο για τή
γλώσσα και λοιπά
που θα τά πούμε εν καιρώ στις από
δίπλα
αριστερά πολυλογίες

 

 

τά εκδομένα μου βιβλία :

συνεργασίες :

 
από εκατό δρόμουs

χαρη λέει στο: 12 τό εγώ είναι άλλη :
ανώνυμα λέει στο: 12 τό εγώ είναι άλλη :
χαρη λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
Aikaterini Tempeli λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
Aikaterini Tempeli λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
χαρη λέει στο: 2 τείχη τοίχοι τύχη
ανώνυμα λέει στο: 2 τείχη τοίχοι τύχη
χαρη λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
undantag λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
χαρη λέει στο: 8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
Aikaterini Tempeli λέει στο: 8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
gatouleas λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
Aikaterini Tempeli λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
tsal λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
κόκκινο μπαλόνι λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
Post.Scriptum.Inter-Action. λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
Post.Scriptum.Inter-Action. λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...




αρχείο



νοέμβριος 2012(2)

21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
9 σαβουάρ βιβρ

φεβρουάριος 2010(1)

20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας

δεκέμβριος 2009(2)

12 τό εγώ είναι άλλη :
19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...

νοέμβριος 2009(3)

γ υποκριτικό διάλειμμα
17 γλωσσικά
18 gottfried von strassburg

οκτώβριος 2009(2)

15 american stories (θετικισμός και πολυλογίες)
16 οι γάμοι

σεπτέμβριος 2009(2)

13 περί βιβλίων
14 υπό ξένην σημαία

αύγουστος 2009(8)

α β γ : γραψίματα και σχόλια
5 περί ψεμμάτων (συνέχεια) : καβάφης
6 καβάφης / περί έρωτος
7 γιατί η βία είναι μία αηδία
8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
β γενικές δοκιμές : απόπειρα μεταφοράς t. s. e.
10 τό θηρίο στο χαλί
11 περί αναρχίας ...

ιούλιος 2009(5)

1 χαρισμένα (και αντί εισαγωγής)
2 τείχη τοίχοι τύχη
3 τό χαλί τών επικαίρων
α διάλειμμα για τό μπλουζ τού πρίγκηπα
4 η τέχνη τής πολιτικής ψευδολογίας






άλλοι σύνδεσμοι









          επαφή

           



           Site Meter