14 υπό ξένην σημαία
 


σεπτέμβριος 13 2009 (ώρα:04.29)
 
   

... για να αντέξουμε τήν προεκλογική
αναμπουμπούλα, ήρεμοι ας σαλπάρουμε με τά
δοκίμια
τού ποιητή
γεράσιμου λυκιαρδόπουλου

 

 

 

 

α

η δυστυχία απ` έξω έγδερνε τίς πόρτες
       ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ
         

   Ο αντικομμουνισμός σήμερα σημαίνει ηλιθιότητα σε βαθμό κακουργήματος – σημαίνει τήν "ανάπτυξη" τής οικονομίας ως αυτοκτονία τής κοινωνίας, σημαίνει τόν ανύπαρκτο σοσιαλισμό ως άλλοθι τού υπαρκτού καπιταλισμού. Σημαίνει ακόμη, στις χώρες τού πρώην "παραδείσου", ότι τό κόμμα - κράτος έγινε κράτος - μαφία / ... / Όσο για τόν ίδιο τόν "παράδεισο" μετατέθηκε λίγο δυτικότερα στον χάρτη, εκεί όπου λάμπει η βιτρίνα τής ελεύθερης αγοράς / ... /

   Ο αντικομμουνισμός τού σήμερα είναι ο σταλινισμός τού χτες. / ... / ό,τι ήταν  να εξαργυρωθεί, εξαργυρώθηκε. Αν κάτι απέμεινε, δεν ανήκει πλέον στους ζωντανούς.
  
Γι` αυτό όταν βλέπω κάποιους "πρώην" να φτύνουν μέσα στο πιάτο από όπου έτρωγαν, θυμάμαι πάντα τά λόγια ενός φίλου μου που δεν δήλωσε ποτέ του κομμουνιστής :  " Τό γεγονός ότι έπεσε τό Τείχος δεν σημαίνει πως εγώ πρέπει τώρα να γίνω παλιάνθρωπος ".

   Ο αντικομμουνισμός σήμερα μπορεί να παίρνει "ανθρώπινο πρόσωπο", έστω κι αν διαγράφει προκαταβολικά από τό δικαίωμα στη ζωή τό ένα τρίτο τών ανθρώπων που γεννιούνται σ` έναν κόσμο όπου δεν προβλέπεται χώρος γι` αυτούς, / ... / Πάντως ησυχάστε : τά υπόλοιπα δύο τρίτα αυτών τών "ανθρώπινων" κοινωνιών δεν θα γνωρίσουν ούτε τήν κόλαση τών τύψεων ούτε τήν απειλή τών επαναστάσεων. Θα σαπίσουν από μέσα. Αφού συντρίψουν ή "αποθεραπεύσουν" τούς κάθε λογής αντιρρησίες τους, αφού υπουργοποιήσουν τούς οικολόγους τους, αφού γελοιοποιήσουν τίς ουτοπίες τους, θα βουλιάξουν γλυκά - γλυκά στη Μεγάλη Χωματερή. Έτσι τελειώνει ο κόσμος :  "όχι μ` ένα βρόντο μα μ` ένα λυγμό".

   Αναρωτιέμαι πολλές φορές τί μ` ενοχλεί τόσο πολύ τελευταία στις υλακές ενός καθυστερημένου αντικομμουνισμού, δεδομένου μάλιστα ότι, στο κάτω - κάτω, δεν υπήρξα ποτέ αυτό που λέγανε κάποτε "βαμμένος" κομμουνιστής, ούτε είχα τή μοίρα εκείνων τών Ελλήνων οι οποίοι καλώς ή κακώς, επένδυσαν κάποτε όλα τους τά ψυχικά υπάρχοντα σ` ένα όραμα και τά `χασαν μια κι έξω. Τό 1989 και η πτώση τού "υπαρκτού σοσιαλισμού" δεν υπήρξε καμιά συγκλονιστική ιστορική εμπειρία για όσους είχαν χάσει τίς ψευδαισθήσεις τους ήδη από τό 1956 – τουλάχιστον.
   Έτσι βρέθηκα εξ αρχής από τήν πλευρά τών "τυχερών", κατά κάποιον τρόπο, εκείνων "αριστερών" – αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτόν τόν χαρακτηρισμό για τέτοιες περιπτώσεις αμφιθυμίας – οι οποίοι δεν είχαν ρισκάρει, όπως άλλοι τής γενιάς τους, και πολλά πράγματα στην πίστη τους. Ωστόσο, εκείνα – τά λίγα – που πίστεψαν και διεκδίκησαν για τήν ψυχή τους τά κράτησαν για πάντα.
   Γι` αυτό όταν βλέπω τώρα, που όλ` αυτά πέρασαν πια στην ιστορία, να βρυκολακιάζουν μπροστά στα νέα αδιέξοδα οι παλιές υστερίες, τρομάζω. Διότι μπορεί ο αντικομμουνισμός να μην ονομάζεται πλέον αντικομμουνισμός λειτουργεί όμως πάντα ως τέτοιος. / ... /

   Τί μ` ενοχλεί τώρα εμένα, τόν αμφίθυμο και μετά δέους "αριστερό", σ` αυτόν τόν όψιμο, ανίδεο και χορτάτο αντικομμουνισμό ;  Μ` ενοχλεί πρώτα - πρώτα η κουτοπόνηρη χρήση ενός επαναλαμβανόμενου ιστορικού αυτονόητου :  " Εάν στον Εμφύλιο είχε κερδίσει η πλευρά που ηττήθηκε, η Ελλάδα θα ήταν τώρα Αλβανία ".  Και μ` ενοχλεί, βεβαίως, όχι διότι δεν λέει τήν αλήθεια, αλλά διότι δεν τήν λέει ολόκληρη. / ... /
   Και η αλήθεια εν προκειμένω είναι ότι οι όψιμοι αντικομμουνιστές θέλουν να ξεχνούν ότι οι Στάλιν και οι Τσαουσέσκου υπήρξαν πιο αντικομμουνιστές από τούς ίδιους. Οι κατεδαφιστικότερες πολεμικές εναντίον τού σταλινισμού προήλθαν από κομμουνιστές. Και αντιστρόφως : μεταξύ αυτών που εξύμνησαν τό σοβιετικό καθεστώς στις πιο ζοφερές του περιόδους δεν ήταν μόνο οι κομματικοί διανοούμενοι, ήταν και αρκετοί καθαρόαιμοι αστοί και πούροι δημοκράτες τού "ελεύθερου κόσμου". / ... /
   Νά λοιπόν, τί μ` ενοχλεί πάνω απ` όλα στον σημερινό παχυλό, τυφλό αντικομμουνισμό :  η λήθη τής Ιστορίας, ο Καιάδας τών ψυχών, τό γεγονός ότι ο αντικομμουνισμός δεν είναι παρά τό άλλο πρόσωπο ενός εκσυγχρονισμένου πλέον σταλινισμού – τό άλλοθι και τό ιδανικό του. 


   ώρα που ο άμβωνας εκσυγχρονίστηκε τόσο ανεπανόρθωτα σε πολιτική πασαρέλα, θυμηθείτε και λυπηθείτε τόν Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, που τού μέλλεται να πάθει από τούς γαύρους "οπαδούς" τής ορθόδοξης παράδοσης ό,τι έπαθε και η Σκιάθος του από τούς ρέκτες τής "ανάπτυξης" και τής "προόδου" – ό,τι έπαθε ο Νίκος Πλουμπίδης από τό κομματικό ιερατείο, ό,τι έπαθε ο Νίτσε από τόν Χίτλερ, ό,τι έπαθε ο Τσε Γκεβάρα από τή "17 Νοέμβρη". )
 



 

β

   Αν είναι, λοιπόν, να επιβιώσουμε, να επιβιώσουμε σαν άνθρωποι, όχι σαν τρωγλοδύτες. Πεθαίνει κανείς για κάτι για τό οποίο αξίζει να ζει – αυτή είναι η αντίφαση που μάς ορίζει κι αυτή είναι και η μόνη "εθνική μας ταυτότητα". Η οποία βέβαια δεν κινδυνεύει από τήν αμερικάνικη ή τήν ιταλική μουσική αλλά από τόν κυρίαρχο "ήχο τής Ομόνοιας" :  από τόν ελληνικό μηδενισμό που υψώνει πολυκατοικίες, από τά δολοφονικά Σαββατοκύριακα τού Τίποτα, από τό καλπάζον ψέμα που τό λέμε τώρα "παραμύθιασμα" συκοφαντώντας τά παραμύθια – η "εθνική μας ταυτότητα" κινδυνεύει από τόν γιάπη, τόν μάγκα και τόν χούλιγκαν που αναδύονται στα σπλάχνα της.

αναδιαβάζοντας τόν Λορέντζο Μαβίλη, δηλαδή τή ζωή και τόν θάνατο τού Λορέντζου Μαβίλη : Να πεθάνεις για κάτι που ν` αξίζει σημαίνει πρώτα - πρώτα να βρεις κάτι που να σέ κάνει να ζήσεις. Μια πατρίδα – o altra cosa).

 

   Τά "λευκά κελιά" τής δυτικής δημοκρατίας και οι ομαδικές αγχόνες τής ανατολικής θεοκρατίας υψώνονται πάνω στην ίδια βάση – σε συλλογικές συμπεριφορές οι οποίες οργανώνονται και αναδεικνύονται από τούς ιεροφάντες τών ΜΜΕ σε κυρίαρχες μορφές ψευδαισθησιακής συμμετοχής στα "κοινά", στο θέαμα τής πολιτικής :  η τηλεόραση υπήρξε τό γιαταγάνι τού σύγχρονου ισλάμ και συνάμα τό τεθωρακισμένο τής μεταμοντέρνας δημοκρατίας.
   Αν η πολιτική εξουσία, με σαρίκι ή με γραβάτα, ενεργεί κατά τόν άλφα ή βήτα τρόπο, ενεργεί έτσι διότι έτσι τής επιβάλλει η πίεση η οποία τής ασκείται από τή λεγόμενη κοινή γνώμη. Μένει να δει κανείς τί λογής πράγμα είναι αυτή η κοινή γνώμη στο Λονδίνο ή στην Αθήνα, στο Βελιγράδι ή στην Τεχεράνη :  ένα εξαμβλωματικό κατασκεύασμα, ένα λατρευτικό ξόανο που υπαγορεύει προστακτικά πολιτικές αποφάσεις / ... / τή στιγμή που και η ίδια η κοινή γνώμη δεν είναι παρά φτερό στον άνεμο τών (ηλεκτρονικών) "γεγονότων".
   / ... /

   Η "τετάρτη εξουσία" είναι βέβαια τό πιο σύγχρονο και πιο αποτελεσματικό όχημα πολιτικής ισχύος· οι μεταφορικοί της "ίπποι" έγιναν τώρα τά κυριολεκτικά της θρεφτάρια :  ακκιζόμενοι "διανοούμενοι" και επικερδώς ανοηταίνοντες γιάπηδες, χαζοχαρούμενοι δημοσιογραφούντες ρατσιστές και σπουδαιοφανείς "εκπομπητές", τσανακογλείφτες πρώην επαναστάτες και νυν υπηρέτες πολλών αφεντάδων.
   Δεν πρόκειται για αποκλειστικώς ελληνική επιδημία. Ελληνική είναι μόνο η συγκεκριμένη εκδοχή τού φαινομένου, η χυδαία, η ακαλαίσθητα απροσχημάτιστη εκδοχή ενός λαϊκισμού ο οποίος αλλού, τεχνοκρατικά ραφιναρισμένος, λαμποκοπάει ωραίος, νεοφιλελεύθερος και μετα-σοσιαλιστικός. Αν επιμένουμε στην ελληνική του εκδοχή δεν είναι γιατί συμπλέουμε με τούς μαγαρισμένους δυτικόφρονες που μάς έφεραν τόν Κάντιο και τήν κόκα κόλα (και τόν μεν Κάντιο τόν αναιρείς διά τού φωτός τής Ορθοδοξίας, από τήν κόκα κόλα όμως πώς γλυτώνεις ; ) αλλά γιατί ακριβώς είμαστε Έλληνες και δοκιμάζουμε πρώτοι στο πετσί μας τίς συνέπειες τού τηλεκατευθυνόμενου ελληνοκεντρισμού τού Κολωνακίου και τών Παρισίων. Γιατί δεν θέλουμε να ζήσουμε τήν ανασταλινοποίηση τής σκέψης μας.
   / ... /
  Χρειάζεται, δηλαδή, να γίνουμε πράγματι τόσο ισχυροί ώστε να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε χωρίς ψυχοσυμπλέγματα πως υπάρχει ισοδύναμα και ο λόγος τού Άλλου, τόν οποίο αρνείται να αναγνωρίσει ο τηλεοπτικός μας "πατριωτισμός". Αν δεν μπορούμε να τό καταλάβουμε αυτό σήμερα, θα αναγκαστούμε να τό καταλάβουμε αύριο όλοι – ή τουλάχιστον όσοι θα επιζήσουμε – και χωρίς καν να προλάβουμε να γίνουμε οικολόγοι.

 

   Αν είναι να ξυπνήσει κάποτε στ` αλήθεια ο πατριωτισμός τών Ελλήνων, θα έχει πράγματι πολλή δουλειά να κάνει. Και πρώτα - πρώτα θα χρειαστεί να απαλλαγεί από τούς συνήθεις "πατριώτες". / ... / Αλλά όταν αντί να αντιμετωπίζουμε τά πραγματικά προβλήματα επιλέγουμε τόν ρόλο τού "μοναδικού", τού "περιούσιου" ή τού "ανάδελφου" λαού, τότε τά διαιωνίζουμε ξορκίζοντάς τα απλώς με τήν αυτάρεσκη εκείνη ρητορεία, η οποία κατακεραυνώνει ως "ευρωλιγούρηδες" όσους επιχειρούν να σπάσουν τόν μαγικό κύκλο τού εθνικού σολιψισμού ή τού αντεστραμμένου εβραϊσμού μας.
   Τελειώνουν όμως κάποτε τά αποθέματα και τών πιο πλούσιων μύθων, όπως ακριβώς τελειώνουν και τά αποθέματα ζωής τού πλανήτη.

 

   Αυτά είναι τά δεδομένα και μ` αυτά πρέπει να ζήσουμε. Οι ιδεολογίες πάνε κι έρχονται σαν τή νιότη τού κόσμου, αλλά η άνοιξη ανθίζει μόνο μια φορά για τόν καθένα. Ας μη συνεργούμε τουλάχιστον στην τουριστική αναπαλαίωση τής εφηβείας μας, αν δεν θέλουμε να καταντήσουμε διακοσμητικά φυτά στο "γηρασμένο θέατρο" τών νέων πολιτικών "υπερβατικών" ανακυκλώσεων ή επιχορηγούμενα αγρίμια τών διαφημιστικών εταιρειών. Ό,τι πέθανε, πέθανε. Όχι άλλα ρετρό.

   Ας ξαναπούμε λοιπόν τή σκάφη σκάφη, μήπως και ξαναγίνει η μέρα μέρα.

   Είναι γεγονός πως ο μισερός σοσιαλισμός που γνωρίσαμε υπήρξε χειρότερος από τόν καπιταλισμό. Διότι ο μισερός σοσιαλισμός δεν είναι παρά ο ίδιος ο καπιταλισμός στην αγριότερη μορφή του.
   Δεν ξέρουμε αν ο "πλήρης" σοσιαλισμός θα ήταν ιστορικά δυνατός· δεν ξέρουμε καν κι αν θα ήταν ευκταίος αν επρόκειτο απλώς να αντικαταστήσει τό φετίχ τού κέρδους με τό φετίχ τής "προόδου". Αυτό πάντως που ξέρουμε ώς τώρα είναι πως ο υπάρξας σοσιαλισμός απεδείχθει αντάξιο, φυσικό και νόμιμο τέκνο τής αστικής προόδου. Μιας προόδου που τά έξοδά της τά πληρώνουν πάντα οι ίδιοι, όπως κι αν λέγονται κάθε φορά. Η δαντική περιγραφή τού Μαρξ στον πρώτο τόμο τού Κεφαλαίου για τό τί κόστισε στην ανθρωπότητα η βιομηχανική επανάσταση αποτελεί μια ελάχιστη λεπτομέρεια στον Γολγοθά τής προόδου. Γιατί η πρόοδος στοιχίζει. Η πρόταση αυτή έχει γίνει αποδεκτή ως αυτονόητη αλήθεια. Επάνω της οικοδομήθηκε ολόκληρος ο μηχανισμός (η αναγκαιότητα και η ιδεολογία) τής εξουσίας – "κακής" είτε "καλής". Η πρόοδος στοιχίζει, πράγματι. Αξίζει όμως τό τίμημα ;  Τό ερώτημα δεν νομιμοποιείται :  αν υποθέσουμε πως θα μπορούσε πραγματικά να τεθεί ποτέ, θα εσήμαινε και τό "τέλος" τής Ιστορίας. Όσοι θέτουν τέτοια ερωτήματα θέτουν εαυτούς εκτός Ιστορίας. Έτσι είναι η ζωή μας και έτσι θα φύγει, από απόσβεση σε απόσβεση – νοημάτων και οραμάτων.

   Έρχονται μαύρα χρόνια. Όχι γιατί  " τό μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία ", αλλά γιατί η ξηρασία απλώνεται τώρα και στο παρελθόν – που είναι η πηγή τού κάθε μέλλοντος. Δεν χάνεται απλώς η ελευθερία (αυτή στο κάτω - κάτω ποτέ δεν υπήρξε)· χάνεται η ιδέα της, δηλαδή η έλλειψή της – χάνεται η λάμψη της από τά μάτια τών σκλάβων. Η ευτυχία τού ζώου ξημερώνει.

   / ... /

 

γ

 

στην άγνωστη θεά

Ποιά είναι η χώρα μου δεν ξέρω. Όλα, Κυρά μου, μού τά πήρες.

Δεν έχω τώρα πού να πάω και τί να πω. Κλείνω στα στερνά και

τό ραδιόφωνο, κλείνω τά μάτια μου και μένω μόνος κι έρημος

στο κρύο αυτό δωμάτιο, στην ξένη γη.

 

 

 

  

 

© Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος :

α
  ο Κάντιος και τά Βαλκάνια
  ασκήσεις λογικής
  ΥΨΙΛΟΝ/βιβλία

  οκτώβριος 2οο2

    τί σημαίνει ο αντικομμουνισμός σήμερα
    ο αντικομμουνισμός ως αμνησία
    ψοφοδεής εκσυγχρονισμός

 

 

β
  άνθρωπος στη θάλασσα
  συνειρμοί και προκηρύξεις
  ΥΨΙΛΟΝ/βιβλία

  νοέμβριος 1995

    βρυκόλακες
   
λόγος υπέρ πατρίδος
   
"ευρωπαίοι τών βαλκανίων";
   
νέα τάξη

 

 

γ
  υπό ξένην σημαία
  ποιήματα 1967-1987
  ΥΨΙΛΟΝ/βιβλία

     νόστιμον ήμαρ 1988, ΙΙΙ

 

 

 


mark rothko 1959

 

 

 

 

 

 
   
διάλογος με 42 ►  
   
442tsalapeteinos λέει:                      σεπτέμβριος 17 2009 (ώρα:11.04)
 

Εξαιρετική «προεκλογική» ανάρτηση… Δεν τον γνώριζα τον Λυκιαρδόπουλο και θεωρώ τη «γνωριμία» πολύ ευτυχή και χρήσιμη συγκυρία. Τα εύσημα βέβαια πρώτα πρέπει να αποδοθούν στη Χάρη μας που τον επέλεξε και τον ανέδειξε. Μετά την πρώτη ανάγνωση – σίγουρα χρειάζονται περισσότερες για πλήρη εμπέδωση και εποικοδομητικό στοχασμό – σημειώνω τα εξής:

· Συγκλονιστικό το δοκίμιο περί αντικομμουνισμού… Αντί να ακολουθήσει τη συνηθισμένη «απολογητική» οδό της υπεράσπισης του κομμουνισμού, επέλεξε τον πιο δύσκολο και τολμηρό δρόμο ενός δριμύ κατηγορώ κατά του αντικομμουνισμού. Που μάλιστα έχει μεγαλύτερη αξία επειδή προέρχεται από κάποιον που δε δηλώνει κομμουνιστής, αποφεύγει να αυτοχαρακτηριστεί και ως αριστερός με την ευρεία έννοια, αφήνοντας να εννοηθεί πως ήταν απλός «συμπαθών». Αν κατάλαβα καλά το κείμενο γράφηκε το 2002. Υποθέτω αν γραφόταν σήμερα θα ήταν ακόμα πιο οξύ και τολμηρό… Έχοντας την εμπειρία της οικονομικής κρίσης, των νέων πολεμικών μετώπων και της αποθρασυμένης προέλασης της ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Μια μικρή παράκληση μόνο. Αν είναι εύκολο να μεγαλώσεις ή να χρωματίσεις πιο έντονα το 1989 ώστε να μην υπάρχει αμφιβολία πως αναφέρεται στο «βρώμικο» - νομίζω το καφέ χρώμα είναι κατάλληλο γι’ αυτό το σκοπό.

· Μ` ενοχλεί πρώτα - πρώτα η κουτοπόνηρη χρήση ενός επαναλαμβανόμενου ιστορικού αυτονόητου : " Εάν στον Εμφύλιο είχε κερδίσει η πλευρά που ηττήθηκε, η Ελλάδα θα ήταν τώρα Αλβανία ".

Ένα από τα πιο φτηνά και προβοκατόρικα επιχειρήματα… Πιασάρικα όμως. Να νιώθουμε και προνομιούχοι δηλαδή για τα χάλια μας. Επειδή οι «απέναντι» ήταν χειρότερα. Καταρχήν είναι άδικο γιατί μας συγκρίνει με την πιο φτωχή και πιο ανελεύθερη χώρα του τέως «υπαρχτού». Η κριτική στα καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης είναι εν πολλοίς δικαιολογημένη και πρώτα από όλα έχει γίνει από τα «μέσα», από την «αριστερή αντιπολίτευση» των καθεστώτων. Ωστόσο θα ήταν άδικο να παραγνωρίζαμε κάποια σημαντικά επιτεύγματα αυτών των συστημάτων, που είχαν αντίκτυπο και στη Δύση: Κοινωνική Ασφάλιση, δημόσια παιδεία και υγεία, εργατικά κεκτημένα, κατάργηση ταξικών φραγμών σε πολλούς χώρους, θετικές επιρροές στην πολιτική σκέψη και την τέχνη. Κατά κάποιο τρόπο οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης «θυσιάστηκαν» - στη μάχη απέναντι στο φασισμό αρχικά, και το σταλινισμό αργότερα – για να απολαύσουμε εμείς οι Δυτικοί κάποια προνόμια για τα οποία δεν πολεμήσαμε, ή πολεμήσαμε λιγότερο. Σήμερα έχουμε την αχαριστία να τους λοιδορούμε και να τους δαιμονοποιούμε. O tempora, o mores

· Η "εθνική μας ταυτότητα" κινδυνεύει από τόν γιάπη, τόν μάγκα και τόν χούλιγκαν που αναδύονται στα σπλάχνα της.

Αυτό βέβαια το έχουν πει κι άλλοι, καλό είναι όμως να το ακούμε συχνά μπας και το καταλάβουμε, σαν λαός.

· 4η εξουσία. Κι εδώ τα έχουμε ξανακούσει, αλλά ξαναπιάνουμε απενοχοποιημένα το τηλεκοντρόλ… Έχουμε και debate προ των πυλών, τρομάρα μας! Το καλό είναι πώς αρχίζει να αναπτύσσεται η… 5η εξουσία, όπως έχουν χαρακτηρίσει κάποιοι το blogs και λοιπά επικοινωνιακά εργαλεία του διαδικτύου! Στην Ελλάδα βέβαια έχουν ακόμα μικρή επιρροή και μάλλον κακή φήμη, αναπτύσσονται όμως. Το ζητούμενο φυσικά δεν είναι να βοηθήσουν έναν Έλληνα… Ομπάμα να αναρριχηθεί στην εξουσία, αλλά να έχουν ουσιαστική συμβολή στην ενημέρωση και κοινωνικοποίηση, αμφισβητώντας την παντοκρατορία των παραδοσιακών ΜΜΕ. Κάτι που γίνεται ήδη, αλλά σε πολύ περιορισμένη κλίμακα. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν θέλω να πω να ανοίξει ο καθένας από ένα blog και να γράφει το κοντό και το μακρύ του. Αυτό που θα ήταν σημαντικό και χρήσιμο είναι να αναπτυχθεί ένα εναλλακτικό κανάλι ενημέρωσης και παρέμβασης που να κοντράρεται στα ίσα και να αποτελέσει κατά κάποιον τρόπο «αντίπαλο δέος» στα κατεστημένα Μέσα, βοηθώντας και τα τελευταία να κάνουν την αυτοκριτική τους και να βελτιωθούν.

· Έρχονται μαύρα χρόνια. Όχι γιατί " τό μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία ", αλλά γιατί η ξηρασία απλώνεται τώρα και στο παρελθόν – που είναι η πηγή τού κάθε μέλλοντος. Δεν χάνεται απλώς η ελευθερία (αυτή στο κάτω - κάτω ποτέ δεν υπήρξε)· χάνεται η ιδέα της, δηλαδή η έλλειψή της – χάνεται η λάμψη της από τά μάτια τών σκλάβων. Η ευτυχία τού ζώου ξημερώνει.

Αυτό είναι που φοβόμαστε όλοι, και το εκφράζει με ζοφερό και ποιητικό τρόπο ο δοκιμιογράφος. Αρχίζουμε και χάνουμε την ελπίδα και το όραμα. Ακόμα χειρότερα, συχνά τα πολεμάμε οι ίδιοι. Μας έχουν πει για τους «κύκλους» που κάνει η «ελεύθερη» οικονομία, η οποία πάντα μετά από κάποια χρόνια καταφέρνει να ξεπερνά τις κρίσεις – με υλικό και ανθρώπινο κόστος, ασφαλώς. Θα χρειαστεί άραγε και η ανθρώπινη ιστορία να κάνει τόσο μεγάλο κύκλο, που θα ξαναφέρει τον άνθρωπο στη ζωώδη κατάσταση πριν εξανθρωπιστεί εκ νέου; Το ερώτημα είναι προφανώς ρητορικό…

Τσαλ

ΥΓ: Δεν είδα σήμερα τη μισητή "εγγραφή"... Τέλος εποχής λοιπόν; Επίσης καλό θα ήταν, να μπει στο "πακέτο" των αιτημάτων για τεχνικές βελτιώσεις, να μεγαλώσει και το πλαίσιο γραφής κειμένου... είναι πολύ μικρό και κουράζει αν θέλει κάποιος να γράψει αρκετά.



445χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 17 2009 (ώρα:21.13)
 

Σ` ευχαριστώ Τσαλ (μου) για τα καλά σου λόγια -

Ναι, ο Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος είναι από τούς λίγους διανοούμενους που μάς έχουν απομείνει, και ποιητής και δοκιμιογράφος έξω από τίς συνήθεις "διαπλοκές" και "νόρμες", και με σπάνια ακεραιότητα, εντιμότητα, (και γνώσεις) : (μού έχει κάνει τήν τιμή να μέ θεωρεί φίλη του, και έχω και στο σάιτ μου, πρώτη-πρώτη σελίδα, κάτι δικό του...) Στο τέλος τών κειμένων του που αναδημοσιεύω εδώ (έχω πάρει από τρία του βιβλία όπως κατάλαβες) αν "πατήσεις" πάνω στ` όνομά του σε πάει σ` έναν σύνδεσμο όπου αναδημοσιεύεται και ολόκληρο ένα κείμενό του από τό (περίφημο, πλέον) περιοδικό "Σημειώσεις" που ίδρυσε μαζί με μερικούς άλλους (έντιμους) διανοούμενους και διευθύνει μόνος εδώ και χρόνια - (μετά και τον (πρόωρο) θάνατο τού άλλου εξαίρετου διανοούμενου (και σπάνιου ανθρώπου) Ανδρέα Κίτσου-Μυλωνά...) Είναι επίσης συνιδρυτής και μοναδικός υπεύθυνος πια τών (επίσης εξαιρετικών) εκδόσεων "`Ερασμος" που έχουν βγάλει (κάποτε ήταν οι μόνοι) βιβλία κυρίως φιλοσοφίας - θα βρεις εκεί Λούκατς, Σχολή τής Φραγκφούρτης (όταν κανείς άλλος δεν μιλούσε γι` αυτά) και πολλά άλλα... (Αλλά και ποίηση : Βύρων Λεοντάρης, ας πούμε, που είναι ένας από τούς εξαιρετικότερους ποιητές που διαθέτουμε...)

Κι εγώ πίστεψα πως στην προεκλογική περίοδο που διανύουμε θα ήταν χρήσιμα κάποια κομάτια τής σκέψης του, και χαίρομαι που συμφωνείς τόσο...πολύ περισσότερο που, όπως πολύ σωστά κατάλαβες (ελπίζω και οι υπόλοιποι που θα μπουν να δουν κάτω τα "βιβλιογραφικά", γιατί έχουν και οι ημερομηνίες τη σημασία τους) όλ` αυτά έχουν γραφτεί πολύ "εγκαίρως" (1995, 2002)...

Χαίρομαι για τα "κομμάτια" που ξεχωρίζεις... Συμφωνούμε...

Και έχω μια ελπίδα ότι αυτά που λες για τα μπλογκ έχουν αρχίσει να ισχύουν... Ήδη, υπάρχει μια "ανεξέλεγκτη" ροή "προσωπικών" απόψεων, γραπτών και προσπάθειας με ένα άλλο (στην καλύτερη περίπτωση) ήθος, που αμφισβητεί κάθε εξουσία, κι αυτό είναι το ελπιδοφόρο...

Για την ημερομηνία που λες θα δω πώς μπορεί να γίνει γιατί τό `χω ως αρχή να μην "επεμβαίνω" στα κείμενα που αναδημοσιεύω, και ο ίδιος δεν τονίζει ιδιαίτερα την ημερομηνία - και μην ξεχνάς πως, από τα συμφραζόμενα βγαίνει πως εννοείται εδώ η "Πτώση τού Τείχους" (`89) σε αντιδιαστολή με τήν αντισταλινική-αντισοβιετική Εξέγερση στην Ουγγαρία το `56 - όπου οι παλιότεροι είδαν τα πρώτα σοβιετικά τανκς να μπαίνουν σε σοσιαλιστική χώρα, πριν την "Πράγα"... Από συζητήσεις μαζί τους ξέρω ότι πολλούς (αριστερούς εννοώ) τούς "σημάδεψε" εκείνη η "εισβολή", άσε που ουσιαστικά δεν ήταν και η "πρώτη", είχε προηγηθεί η εξέγερση στο Ανατολικό Βερολίνο το `52, που έμεινε και λιγότερο γνωστή...

Σ` ευχαριστώ πολύ που μπήκες και τα είπαμε λίγο - μού `δωσες και μένα την ευκαιρία να πω μερικά διευκρινιστικά για τόν Λυκιαρδόπουλο (για τον οποίο, btw, υπάρχουν αρκετοί σύνδεσμοι στο γουγλ, μολονότι ό ίδιος και η "παρέα" του παραμένουν μακριά από το νετ... " Δεν έχουν τόν καιρό να κάτσουν να τα μάθουν" - αλλά τούς ενδιαφέρουν πολύ τα "νέα" από δω, όπως έχω καταλάβει. (Για την "παρέα" τού περιοδικού "Σημειώσεις" και τών εκδόσεων "Έρασμος" μού έδωσες τώρα την ιδέα να κάνω κάποια στιγμή χωριστή ανάρτηση : ξέρω ότι, εσένα τουλάχιστον θα σε χαροποιήσει πολύ, κι αυτός είναι για μένα επαρκέστατος λόγος)

φιλιά

(ακολουθεί σχόλιο για τα "τεχνικά"... για να μην τα μπερδεύουμε ! Smile )



446Ελένη Μ. λέει:                      σεπτέμβριος 17 2009 (ώρα:21.31)
 

« Η ευτυχία τού ζώου ξημερώνει» λέει ο Γ. Λυκιαρδόπουλος

Πως γίνεται αυτό φανερό ;

- Από τη σύγχρονη ζωή έχει εκλείψει

ΚΑΘΕ ανώτερη αποστολή , κάθε ηθικός προορισμός..

Η ύπαρξη και η συμβίωση των πωλητών έχει πλέον χαρακτήρα εμπορικής συναλλαγής…. στα πλαίσια ενός "Κοινωνικού Συμβολαίου " που έχουν «υπογράψει» ...

Το Ένοχο θα πρέπει να αναζητηθεί στα εξής θανάσιμα αμαρτήματα:

Τον διαχωρισμό Ύλης και Πνεύματος.

Τον διαχωρισμό Ηγεσίας και Αξιών.

Τον διαχωρισμό Ηθικής και Ευδαιμονίας.

Την ταύτιση Ευμάρειας και Ευτυχίας.

Την ταύτιση Πλούτου και Δύναμης.

Με την "υπογραφή" του "Κοινωνικού Συμβολαίου", αυτό ! το Αξιακό Σύστημα έχουμε αναγνωρίσει.


Και αυτός ο Τύπος ανθρώπου ενυπάρχει σε όλους μας με κάποιο τρόπο .


Το πρώτο ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να τον εξουδετερώσουμε, αλλά, αρχικά, να τον εντοπίσουμε μέσα μας.
Αν μπορούμε...

ΥΓ Χάρη μου να σου πω πως βρήκα πολύ ενδιαφέρον το θέμα σου ή φαίνεται; ….και ο Ρόθκο ως προτροπή «διαλογιστείτε !» βέβαια εγώ θα μπορούσα μόνο αν ήταν μεγαλύτερο το έργο …σε φιλώ

(αν το σύστημα σου δεν με αναγνωρίζει) Ελένη Μ




447χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 17 2009 (ώρα:21.48)
 

Τσαλ λοιπόν (πάλι) :

τά τής "σύνδεσης", καλά κατάλαβες, όπου να `ναι τελειώνουνε : ουσιαστικά έχει ήδη γίνει η βασική δουλειά, αλλά, επειδή και ο Κώστας (ο περίφημος "Τεχνικός Μου" !) είναι ιδιαίτερα ευσυνείδητος και ψείρας (παρόλα όσα τού έχουμε μεταξύ αστείου και σοβαρού κατά καιρούς σούρει), κάνουμε εδώ και μέρες δοκιμές και πειράματα, ώστε όταν θα βγει η ανακοίνωση ότι "εντάξει όλα" να μην χρειαστεί να επανέλθουμε...

Βλέπεις, όπως έγραψα και σε σχόλιό μου στο "περί γυναικείων βιβλίων" (πιο πριν) τούτο δω το μπλοκάκι αποτελεί ίσως τή μοναδική περίπτωση βλογίου που έγινε από την αρχή, χωρίς τη συνδρομή κάποιας μεγάλης εταιρείας, και πληρώνουμε την έλλειψη μέσων και πείρας - νομίζω όμως ότι στο τέλος θα τα καταφέρουμε...

Θα υπάρξει φυσικά και το RSS, και όλα όσα χρειάζονται - "ενημέρωση" δική σας για ό,τι "ανεβαίνει", και τα λοιπά... Λίγη υπομονή μόνο, και, αν αυτό είναι επιχείρημα, σκέψου ότι και ένας λόγος που δεν έχω πάει ακόμα διακοπές είναι τό ότι δεν θέλω ν` αφήσω τό μπλογκ στη μέση... (Ε, μετά απ` αυτό θ` αγιάσω...! Innocent )

Το ζήτημα όμως τής "φόρμας" τών σχολίων μπορώ να στο λύσω από τώρα :

Αν, καθώς γράφεις εδώ, πατήσεις πάνω στο εικονίδιο που είναι σαν οθόνη τηλεόρασης (τελευταίο εικονίδιο δεύτερη γραμμή δεξιά) έχεις στη διάθεσή σου ολόκληρη τη σελίδα τού βλογ για να γράψεις... Όταν τελειώσεις, για να κάνεις "υποβολή" πατάς τό εικονίδιο "save", πρώτο-πρώτο αριστερά, πρώτη γραμμή επάνω...

το μοντερέιτορ επίσης θέλω να το καταργήσω αλλά λίγο αργότερα - και μόνο για τούς φίλους (καταλαβαίνεις, μού στέλνουν ήδη πολλά ύποπτα για σπαμ, και δεν έχω πίσω μου μια ολόκληρη blogspot ή wordpress να μέ προσέχει...)

φιλάκια, σε (ξανα)ευχαριστώ για την - πολύ δημιουργική - συμμετοχή σου εδώ, και ... τα λέμε (τρώγοντας και ψάρι ... Kiss )



449χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 17 2009 (ώρα:23.22)
 

Ελένη Μ(ας) χαίρομαι κι εγώ πολύ που σέ ξαναβλέπω, καλώς ξανάρθες λοιπόν !

Και σ` ευχαριστώ για την οξυδερκή ανάγνωση τού κειμένου (τού Λυκιαρδόπουλου) και για τά όσα προσθέτεις... Συμφωνούμε, καταλαβαίνεις... Ειδικά ο (κακοήθης) διαχωρισμός, ανά τούς (χριστιανικούς) αιώνες τής ύλης από το "πνεύμα" (ή μυαλό ή σκέψη ή "ψυχή", που λένε κι οι "αναλυτές") ευθύνεται για τήν καλπάζουσα μιζέρια, τουλάχιστον, τών ζωών μας...

Για βοήθησέ με όμως λίγο με τόν "σύνδεσμο" που έχεις στο τέλος - τί είναι ; εικόνα ; - γιατί δεν μπόρεσα να τόν "ανεβάσω"

φιλιά - θα τα ξαναπούμε - το αψέντι (σού `γραψα περί αυτού και στα Πτηνά) πάντα εδώ είναι και σέ περιμένει - και, είπαμε : μην ακούς κακοήθειες - ένα αθώο πράσινο ουζάκι είναι - απλώς έκανε κι αυτό τόν κύκλο τής παρανομίας του, λόγω τής σχιζοφρένειας που περιέγραψες κι εσύ...και τών φόβων και τών τρόμων... (τού παραλογισμού τών "ανθρώπων" που αφού υπέκυψαν πρώτα σ` όλους τούς εχθρούς, αντιστέκονται τώρα και στην ελάχιστη πια χαρά...) Αυτά τραβάμε και με το τσιγάρο...

(ευτυχώς τα ψάρια που κέρασαν χτες τα Πτηνά, επιτρέπονται ακόμα!)

σε φιλώ και να (μού) ξανάρθεις ! Kiss !

υγ : τό "σύστημα" θα σέ αναγνωρίζει δια παντός σε λίγο - διάβασε τά παραπάνω (μου) στον Τσαλ Laughing



451Ελένη Μ. λέει:                      σεπτέμβριος 18 2009 (ώρα:17.51)
 

Χάρη μου

Δεν έχω την παραμικρή ιδέα γι αυτό που εμφανίστηκε στο τέλος του σχολίου μου …. ….όπως και για το μεγάλο μέγεθος των γραμμάτων… βέβαια σε έχω μετρήσει για πειραχτήρι ολκής ! LaughingKiss



452χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 18 2009 (ώρα:20.20)
 

Ελένη Μ(ου) δεν φταίω για τίποτα το κακόμοιρο το πειραχτήρι (άλλο πάλι τούτο : από τότε πού`μουνα 16 έχουν να μέ πούνε έτσι : να`σαι καλά ! Kiss Surprised ολέ )

τα "κινέζικα" τα διόρθωσα - είπα απλώς μην έστειλες πάλι καμιά από κείνες τις ωραίες τις εικόνες σου - μια που μιλούσες και για τον ρόθκο ...

για όλα φταίει η τεχνολογία ! Cool

φιλιά Wink



453Ελένη Μ. λέει:                      σεπτέμβριος 18 2009 (ώρα:21.20)
 

Αμέσως ! μετά χαράς να ικανοποιήσω την επιθυμία του ζιζάνιου της παρέας .

Ιδού λοιπόν το παρεκκλήσι που σχεδίασε ο αρχιτέκτονας Philip Johnson το 1971 στο Τέξας για να στεγάσει 8 καμβάδες του Mark Rothko .

Χώρος ησυχίας και σιωπής του νου (λέω εγώ ) μιας και τα έργα του Rothko είναι (πάλι εγώ το λέω ) επιφάνειες διαλογισμού .



454χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 18 2009 (ώρα:22.12)
 

Η ζωγράφος τής παρέας στο στοιχείο της

Σ` ευχαριστώ Ελένη Μ(ου) : εξαιρετικό δώρο

(νομίζω ότι αυτά που λες και νομίζεις, νόμιζε (ακόμα κι αν δεν έλεγε) κι ο Ρόθκο ...)

φιλιά ... (τι να βρω να σού δώσω ... αντίδωρο ... κάτι θα βρω Smile )



456Post.Scriptum.Inter-Action. λέει:                      σεπτέμβριος 19 2009 (ώρα:01.16)
 

κώστας ή χάος; γιώργος ή ακυβερνησία; ή μήπως μια δυνατή αλέκα; θα είναι οι αρχηγοί των κομμάτων όρθιοι ή καθιστοί (ή μήπως ξαπλωμένοι) στο debate; ...τέτοια σκεφτόμουν μέχρι που μπήκα στο σημειωματάριό σου (μπαίνω συχνά, ξέρεις, αλλά έχει τόσο διάβασμα που μετά δεν έχω χρόνο για γράψιμο) και διαβάζω γι` αυτόν τον κύριο λυκιαρδόπουλο, που δεν τον ήξερα και (χαίρομαι που) τον έμαθα. πραγματικά πρωτότυπη (και χρήσιμη) η (προεκλογική) ανάρτησή σου.


δεν είμαι κομμουνιστής, ούτε αντικομμουνιστής, αλλά θα ήταν καλό (και χρήσιμο) αν οι μεν και οι δε ήξεραν γιατί είναι αυτό που είναι. για πολλούς, αμφιβάλλω.

δεν ξέρω (και για να είμαι ειλικρινής δεν έχω ασχοληθεί αρκετά) αν οτιδήποτε "υπαρκτό" μπορεί να έχει τελικά σχέση με την αρχική θεωρητική προσέγγιση και δεν αναφέρομαι μόνο στην πολιτική. οι θεωρητικοί "ξεχνάνε" ότι την πράξη θα την κάνουν τελικά οι άνθρωποι. επίσης, δεν ξέρω γιατί προσπαθούμε να "μαντέψουμε" (και ακόμα χειρότερα να πείσουμε και τους άλλους) για το τι θα ήμασταν αν είχε συμβεί κάτι άλλο στην ιστορία μας (δηλαδή τι θα ήμασταν αν δεν ήμασταν αυτό που είμαστε), λες και αν είχε συμβεί κάποτε κάτι άλλο δεν υπάρχουν κάποιες (αμέτρητες) παράμετροι που θα επηρέαζαν την πορεία μας. δε λειτουργεί ο κόσμος σε εργαστηριακές συνθήκες.

δεν ξέρω τι είναι αυτή ή κοινή γνώμη και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί θα μπορούσε να υπάρχει κοινή γνώμη αφού δεν υπάρχει τίποτα άλλο κοινό. αν δεν μπορούμε να "μοιραστούμε" τίποτα, πως μπορούμε να το κάνουμε με τη γνώμη;

και δεν πιστεύω ότι θα μπορούσαμε να "γίνουμε πράγματι τόσο ισχυροί ώστε να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε χωρίς ψυχοσυμπλέγματα πως υπάρχει ισοδύναμα και ο λόγος τού Άλλου", γιατί αυτό ξεπερνάει τις (ψυχολογικές) δυνατότητες του ανθρώπου και (καλώς ή κακώς) με ανθρώπους είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε ...εμείς οι άνθρωποι.

τελικά, συμφωνώ με το "ό,τι πέθανε, πέθανε", όμως αν λέμε ότι αυτό που γεννιέται είναι "μαύρα χρόνια" φοβάμαι ότι καταδικάζουμε τους επόμενους, εκτός από να ζήσουν μέσα στην (πνευματική και υλική) "ξηρασία" που τους παραδίδουμε, να αναπαράξουν και αυτοί τη δική μας (ψυχική) ξηρασία. αν δεν ονειροπολούμε και δεν φαντασιώνουμε για τη ζωή των επόμενων δεν θα τους επιτρέψουμε να υπάρξουν..

όλα αυτά μπορεί να είναι λίγο άσχετα. αλλά είναι αποτέλεσμα συνειρμών που μου προκάλεσε η ανάγνωση μέρους του κειμένου (και η "ανάμνηση" του υπόλοιπου), γιατί το διάβασα σε μικρά μέρη (όλο κάτι με διέκοπτε) σίγουρα θα το ξαναδιαβάσω, γιατί εκτός του περιεχομένου μου άρεσε και η γραφή. άσε που τελικά σου μεταδίδει και την αμφιθυμία του.

τα λέμε ...



457χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 19 2009 (ώρα:01.34)
 

Γεια σου psi-a !

Τι να πω τώρα; Χαίρομαι που μέ διαβάζεις, κι εμένα και τούς ... εν αγνοία τους φιλοξενούμενούς μου, λυπάμαι όμως που γράφω πολλά εγώ (...ή αυτοί) (και πού να `βαζα κι ένα δοκίμιο τού Λυκιαρδόπουλου ολόκληρο...) και δεν σού μένει χρόνος να γράψεις εσύ περισσότερα.

Οι απόψεις σου, ξέροντας και τις κοινωνικές σου "ταλαιπωρίες" με τούς "Άλλους" είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσες για μένα...

Λάβε απλώς υπόψη σου (ρίχνοντας μια ματιά και στις διευκρινίσεις που έδωσα και στον Τσαλ παραπάνω) ότι ο Γεράσιμος Λυκιαδόπουλος είναι θεωρητικός, ποιητής πρωτίστως : δεν μπορεί να είναι "αισιόδοξος", ακριβώς επειδή θέλει ίσως να είναι, και επειδή είναι κι εξαιρετικά ανθρώπινος ...

χαίρομαι πάντα να σέ βλέπω κι από δω Smile : καλό σου βράδυ



458χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 19 2009 (ώρα:02.07)
 

και για την ζωγράφο τής παρέας : Ελένη Μ(ας), όλη εκείνη η παρέα (στη νέα υόρκη τότε αυτή) με τόν Mark Rothko και τόν Theodore Stamos, τους δυο φίλους (εκ τών οποίων ο δεύτερος πλήρωσε νομίζω πολύ ακριβά τον θάνατο τού πρώτου) στην πρώτη γραμμή αντικρυστά :

φιλιά και καληνύχτα



459Ελένη Μ. λέει:                      σεπτέμβριος 19 2009 (ώρα:19.21)
 

Ευχαριστώ για τη φωτογραφία (δεν ήξερα πως ήταν φίλοι ) και για το πράσινο ποτάκι ….μ! θα το αναζητήσω ….σε κάβα ; όσο για το άλλο εγώ φασαρία εννοούσα χα χα ο.κ

φιλάκια



460Post.Scriptum.Inter-Action. λέει:                      σεπτέμβριος 19 2009 (ώρα:20.39)
 

εγώ πάντως χαίρομαι που γράφεις πολλά (και καλά) και έχω να διαβάζω και ας μην (πολυ) σχολιάζω.


ποιες είναι οι κοινωνικές μου ταλαιπωρίες; με τρόμαξες Smile αν εννοείς αυτά που περνάμε στο χώρο μου, εντάξει. αν και (νομίζω ότι) τα ίδια θα έγραφα (σχολίαζα) και αν δεν τα είχα αυτά.


συνόψισες στην απάντησή σου όλα τα αρνητικά που είχε το σχόλιό μου Smile ελπίζω να μην παρερμηνεύτηκαν αυτά που έγραψα.


πραγματικά μου άρεσαν αυτά που διάβασα (από τον κύριο λυκιαρδόπουλο) και κατανοώ (για να μην πω ότι εκτιμώ) την "απαισιοδοξία" του (αν και δεν τη βλέπω ως "απαισιοδοξία", αλλά αφού μίλησες για "αισιοδοξία"...),


εξάλλου δεν είμαι και ο πιο αισιόδοξος άνθρωπος στον κόσμο, αν και θα ήθελα να μπορώ να είμαι περισσότερο Smile


ξέρεις, αυτό που έγραψα (και γι` αυτό μίλησα για συνειρμούς) τα έλεγα (και) σε μένα. ας πούμε ότι σκεφτόμουν "φωναχτά", γιατί το κείμενο που διάβασα με έκανε να αναρωτιέμαι και το τι παραδίδουμε στους επόμενους.


Να είσαι καλά



461χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 19 2009 (ώρα:21.08)
 

Ελένη Μ(ας) (Μου) : καλησπέρα σου, ναι η φωτογραφία δυστυχώς δεν είναι και πολύ καθαρή, αλλά δεν έχω σκάνερ αυτές τις μέρες να στην μετέφερα από βιβλίο, κι έτσι την βρήκα από μια σελίδα ιντερνετική Undecided

Ήταν πολύ φίλοι ο Rothko με τόν Stamos, και πριν αυτοκτονήσει ο πρώτος όρισε τον δεύτερο εκτελεστή τής διαθήκης του, πράγμα που έβαλε τον ελληνο-αμερικάνο σε μια τρομαχτική περιπέτεια... Μού δίνεις την ιδέα όμως να κάνω χωριστή ανάρτηση...

Τό ποτάκι βρίσκεται πια σε κάβες στην αθήνα, κυρίως αυτές γύρω από την ακρόπολη, πλάκα, κλπ - στην οδό αδριανού ας πούμε Smile (απ` ό,τι ξέρω τουλάχιστον εγώ...)

(κι εγώ όσο για το άλλο, όπως είδες σε υπάκουσα...Kiss )

φιλάκια



462χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 19 2009 (ώρα:21.56)
 

psi-a καλησπέρα καλέ μου φίλε και συγνώμη για την αργοπορία...Embarassed

επανήλθες πρώτος : γιατί από χτες το βράδυ αργά που τα είπαμε, είχα την έννοια ότι δεν ήταν όπως ακριβώς ήθελα (ούτε πολύ σαφής ίσως) η δικιά μου απάντηση, και είχα σκοπό να επανέλθω κι εγώ σήμερα...Kiss

καταρχάς για τις "ταλαιπωρίες" : εννοούσα όπως καλά κατάλαβες αυτό που ξέρω ως ενδιαφέρον σου ακριβώς στον "χώρο" που δουλεύεις (δεν ξέρω αν είναι αποκλειστικά...αλλά, όπως κι αν είναι...), και κυρίως στο μπλοκάκι το δικό σου... Ήθελα δλδ να πω πως ακριβώς όταν μού μιλάει ένας άνθρωπος που ασχολείται τόσο με τούς ανθρώπους μια "άλλης" λογικής, εγώ ακούω με αυξημένο στον κύβο και το ενδιαφέρον και τον σεβασμό μου (μη χαμογελάς...Tongue out ), διότι φυσικά σέβομαι απεριόριστα την ανάγκη να πιστεύουμε τότε ότι πάντα κάτι μπορεί να γίνει : ακριβώς δλδ γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε όχι πια μόνο με τη δικιά μας ζωή...αλλά και κάποιων που μπορεί να εξαρτώνται σε τρομαχτικό βαθμό από την προσπάθειά μας (να καλυτερέψουν τα πράγματα)... Είναι μια ευθύνη δλδ που δεν ξέρω αν θα μπορούσα ποτέ να την αναλάβω, έτσι έμπρακτα, όπως εσύ... γι` αυτό και έγραψα λίγο θυμωμένα σε κείνους τούς δικούς σου επισκέπτες στο "σπίτι σου"...γιατί μού φάνηκαν απλώς επαγγελματίες που θα μπορούσαν να είναι και διαφημιστές ας πούμε...

Ήθελα επίσης να πω πως καταλαβαίνω, ότι όταν μπαίνουμε στον χώρο τής "πράξης", η θεωρία (κι η φιλοσοφία κι η ποίηση) μπορούν βέβαια, και ίσως και πρέπει, να μην αναχωρούν ποτέ εντελώς από το μυαλό μας, αλλά δεν έχουν την πρώτη θέση, αυτή είναι η βασική (μας) αντίφαση...

συμφωνώ, και με το παραπάνω, μαζί σου στο ότι :

" οι θεωρητικοί "ξεχνάνε" ότι την πράξη θα την κάνουν τελικά οι άνθρωποι. επίσης, δεν ξέρω γιατί προσπαθούμε να "μαντέψουμε" (και ακόμα χειρότερα να πείσουμε και τους άλλους) για το τι θα ήμασταν αν είχε συμβεί κάτι άλλο στην ιστορία μας (δηλαδή τι θα ήμασταν αν δεν ήμασταν αυτό που είμαστε), λες και αν είχε συμβεί κάποτε κάτι άλλο δεν υπάρχουν κάποιες (αμέτρητες) παράμετροι που θα επηρέαζαν την πορεία μας. δε λειτουργεί ο κόσμος σε εργαστηριακές συνθήκες. "

καθώς και με τό :

" ποτέ δεν κατάλαβα γιατί θα μπορούσε να υπάρχει κοινή γνώμη αφού δεν υπάρχει τίποτα άλλο κοινό. αν δεν μπορούμε να "μοιραστούμε" τίποτα, πως μπορούμε να το κάνουμε με τη γνώμη; "

αλλά εδώ, νομίζω ειλικρινά, ότι "συμφωνείτε" απόλυτα με τον Λυκιαρδόπουλο οι δυο σας !

Τελικά, η "παρέμβασή" σου μού έδωσε ουκ ολίγα "πιασίματα" για μια συζήτηση που θα μπορούσε να τραβήξει πολύ σε μάκρος - και ίσως και να τραβήξει... τόσο τό καλύτερο ! Για τώρα σταματάω εδώ και ... επανερχόμαστε [ και μη σ` απασχολούν τα τεχνικά, όπως είδες ... τίποτα δύσκολο (για τα ωράριά μου μόνο ζητάω κατανόηση - προς το παρόν! Kiss ]

τα λέμε ... πολλά φιλιά ... Smile



466tsalapeteinos λέει:                      σεπτέμβριος 20 2009 (ώρα:01.08)
 

Να ευχαρτιστήσω κι εγώ - καθηστερημένα - για τα διευκρινιστικά και τα βιογραφικά του Λυκιαρδόπουλου. Πήρα και τις "σημειώσεις" του και έχω υπόψιν να τις μελετήσω εν καιρώ.

Όσον αφορά στα "τεχνικά", εκτιμούμε καταρχήν την... "ιδιωτική πρωτοβουλία", έξω από τα ολιγοπώλια και τα τραστ. Είμαι σίγουρος πώς ο τεχνοκράτης σου μοχθεί νυχθημερόν ακολουθώντας το λαμπρό υπόδειγμα του σ. Σταχάνοφ, και σύντομα θα φανούν τα αποτελέσματα αυτής της εργατικής υπερπροσπάθειας. Το εικονίδιο της "τηλεόρασης" λειτουργεί μια χαρά και είναι βολικό. Χαίρομαι που το περιβάλλον σου έχει και τη δυνατότητα στοίχισης κειμένου, που δεν είναι συνήθως διαθέσιμη αλλού. Μένει να ξεπεραστεί ανεπιστρεπτί ο "μολώχ" της (επαν)εγγραφής και να βελτιωθεί (αν γίνεται) λίγο και η ταχύτητα πληκτρολόγησης του κειμένου. Η "λογοκρισία" δεν είναι κακή αν έχει γνώμονα το λαϊκό συμφέρον και κυρίως την καταπολέμηση αντεπαναστατικών ενεργειών!

Τσαλ



467χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 20 2009 (ώρα:04.42)
 

Τσαλ (μου) σ` ευχαριστώ κι εγώ, και, λόγω ώρας, και ιδιαίτερου μπλεξίματος σαββατιάτικου σήμερα, επιφυλλάσσομαι να σού απαντήσω κανονικά αύριο

προς το παρόν, καλή νύχτα KissSmile



469χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 20 2009 (ώρα:21.30)
 

επανέρχομαι Τσαλ (μου) με ... λίγη (ως συνήθως δλδ ... ) καθυστέρηση : αν αυτό το μπλοκάκι γίνεται αφορμή να διαβάζονται κάποια έργα και κάποιοι συγγραφείς πού αγαπώ και πιστεύω ότι αξίζουν [ και δεν "επιπλέουν" (δικαίως από μια άποψη δεν επιπλέουν, οι φελοί - κι αυτοί που ξέρουν πολύ καλό κολύμπι μόνο στα ΜΜΕ - επιπλέουν) επί τής επικαιρότητας ή τής "διδακτέας ύλης τών σχολείων μας" ] , εκπληρώνει ασφαλώς τον προορισμό του ! Αυτό, γιατί μού έδωσες την αφορμή, γενικά. Εσύ είσαι απ` αυτούς που, ούτως ή άλλως διαβάζουν, και συνεπώς με χαροποιεί ιδιαίτερα αν σού φανώ κι εσένα κάπου χρήσιμη

και σ` ευχαριστώ και για την "προώθηση" τού ποστ αυτού από τα Κλαδιά, χτες βράδυ το είδα... ( Smile ) Και δεν το λέω γιατί περιποιεί ούτως ή άλλως τιμή στο (πολύ καινούργιο) αυτό βλογ να το προτείνουν τα Κλαδιά σας, αλλά γιατί ειλικρινά θα ευχόμουν να χρησιμέψει έστω κι ελάχιστα ο λόγος τού Γ.Λ. αυτές τις μέρες (τού γενικού παραλογισμού που επιπλέει "επισήμως" ειδικά...)

Η "εγγραφή" όπως είπαμε ομαλοποιείται όπου να`ναι (θα ενημερώσω τούς πάντες (και τις πάσες) όταν θα`μαι απόλυτα σίγουρη ότι όλα είναι απολύτως σίγουρα! Kiss ). Για την "αργοπορία" στο γράψιμο τών σχολίων που λες (και μού το`χεις ξαναπεί) δεν ξέρω πραγματικά τι να κάνω, θα το κοιτάξω με τον τεχνικό όμως (σταχανοβίτη ε χμ δεν θα το`λεγα : καλόν όμως στη δουλειά, κι ας γκρινιάζουμε, ναι ! ) γιατί, μολονότι δεν το`χει θέσει άλλος, πιθανόν να είναι γενικότερο πρόβλημα και να το λες εσύ...που έχουμε μεταξύ μας περισσότερο θάρρος !!! λες ;;; πάντως και μόνο εσένα να ενοχλεί, για μένα φτάνει ( Yell : μ` ενοχλεί τότε κι εμένα ... )

φιλιά, και

τα λέμε ευγενές Πτηνό ...



470tsalapeteinos λέει:                      σεπτέμβριος 21 2009 (ώρα:09.49)
 

Καλημέρα και καλή βδομάδα και σε σένανε Χάρη

Η επιλογή της αναρτήσεως στα «προτεινόμενα» των κλαδιών δεν ήταν σε καμιά περίπτωση «χατιρική» ούτε μεροληπτική, είναι πάγια ταχτική της… κλαδικής σύνταξης ό,τι καλό πέφτει στην αντίληψή μας να προβάλεται και να μεταλαμπαδεύεται – χωρίς να σημαίνει αυτό ότι δεν υπάρχουν και άλλα αξιόλογα, που λόγω περιορισμένου χώρου ή συνάφειας δεν συμπεριλήφθηκαν.

Για τις καθυστερημένες απαντήσεις δε χρειάζεσαι να απολογείσαι, είσαι από τους περισσότερο συνεπείς σε αυτό το θέμα – βέβαια πάντα υπάρχουν «ελαφρυντικά» και για τους λιγότερο συνεπείς, σαν τον υποφαινόμενο.

Η αργοπορία στο παράθυρο εγγραφής σχολίου έχει να κάνει περισσότερο με το «σβήσιμο» (με το backspace) και αλλαγή σε προηγούμενη μορφοποίηση παρά με το γράψιμο. Αφού δεν το έχει αναφέρει κανείς άλλος ίσως να μη φταίει το περιβάλλον σου αλλά τα δικά μου συστήματα. Το κατέθεσα πάντως στο «κυτίο τεχνικών παραπόνων» ώστε να το έχεις υπόψη μαζί με τα άλλα.

Τέλος, σήμερα δε βλέπω επιλογή «εγγραφής» οπόταν υποθέτω ότι λειτουργεί ήδη – πειραματικά έστω – η αυτόματη εγγραφή, έτσι καταθέτω το σχόλιο μου ανεπίγραφα. Άνευ φόβου θεού και πίστεως, αλλά μετά αγάπης πάντα!

Τσαλ

ΥΓ: Αυτό «Γ.Λ.» στην αρχή με μπέρδεψε, νόμισα ότι αναφερόταν στο… Γενικό Λογιστήριο (του κράτους), επειδή το πρωί διαβάζω συνήθως πρώτα πολιτικές και οικονομικές ειδήσεις Smile



471χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 21 2009 (ώρα:19.47)
 

Τσαλ καλησπέρα, καλή βδομάδα, και...με κάνεις να ανησυχώ !

Για όλα όσα μού λες σού απεστάλη χτες λεπτομέρεστατο μαίηλ - που από τά λεγομενά σου υποθέτω ότι δεν πήρες ! Μήπως δεν πήρες και κάτι προηγούμενα (επίσης...διευκρινιστικά;) Surprised Μα, τι γίνεται ; τόσον τεμπέλα τελικώς η Κυρία τεχνολογία ; Frown

Αν ούτως έχουν τα πράγματα ( Yell ), θα προσπαθήσω ξανά ... (Σού εξηγούσα τα περί εγγραφής, σού έλεγα για τα "περί αργοπορίας", και ζητούσα και μια ... χάρη, για να μπορέσω να βγάλω επιτέλους την, πολυπόθητη και πολυαναμενόμενη, "τελική ανακοίνωση"... Τεσπα... (περιληπτικώς : το όνομα δεν το παίρνει, αν δεν κάνεις άλλη μια φορά - και τελειωτικά πλέον - "σύνδεση")

Θα ξανάχεις μαίηλ...Kiss

(μετ` αγάπης και ελπίδος)

φιλιά



472Talisker λέει:                      σεπτέμβριος 21 2009 (ώρα:20.53)
 
Σημερα εχω απιστευτα καλη διαθεση ..
περασα τα πουλια πριν λιγο και ηρθα εδω με κεινη τη φαιδρη διαθεση της καλης παρεας και τη ψυχολογια του πασαδορου..
μετα διαβαζοντας απορροφηθηκα τοσο απο το απιστευτα πλουσιο κειμενο ..θαυμαζω παντα τους ανθρωπους που μπορουν ακομα να μιλουν ετσι
-δεν εχω βαθιες πολιτικες γνωσεις για να κρινω και ειμαι απολυτα απενεχοποιημενη γι αυτο ..αφηστε που νομιζω πως λιγοι εχουν ..
μα παντα σε ενα καλογραμμενο κειμενο ασχετα με το αν με εκφραζει η οχι
στεκομαι στον πλουτο της γλωσσας , στη δεξιοτεχνια και τη πληθωρα των επιχειρηματων και προσπαθω να μαθαινω ...
αυτο:
Η "τετάρτη εξουσία" είναι βέβαια τό πιο σύγχρονο και πιο αποτελεσματικό όχημα πολιτικής ισχύος· οι μεταφορικοί της "ίπποι" έγιναν τώρα τά κυριολεκτικά της θρεφτάρια : ακκιζόμενοι "διανοούμενοι" και επικερδώς ανοηταίνοντες γιάπηδες, χαζοχαρούμενοι δημοσιογραφούντες ρατσιστές και σπουδαιοφανείς "εκπομπητές", τσανακογλείφτες πρώην επαναστάτες και νυν υπηρέτες πολλών αφεντάδων.
ειναι η πιο γλαφυρη περιγραφη που εχω διαβασει ως τωρα
σκεφτομαι να το βαλω και στο μπλοκ μου...
κι αυτους ακριβως θεωρω υπευθυνους για τους πολλους σαν και μενα ..
που δεν εχουν τις γνωσεις και κυριως καμια διαθεση να τις αποκτησουν ειτε γιατι εχουν πεσει σε ληθαργο ειτε γιατι τους σιχαθηκαν...
(και να σκεφτεις πριν λιγο πειραζα τον sir Sik να ψηφισει ΝΔ ενω τωρα πηρα τοσα ερεθισματα απο δω που αποτομως σοβαρεψα!)
οκ Χαρις !
αποχωρω σεμνα!
χχχχχχχχχχ


473ανώνυμα λέει:                      σεπτέμβριος 21 2009 (ώρα:21.55)
 

ευχαριστω που σας γνωρισα. εστω και αργοπορημενος. προβλεπω σχεδον μονιμη "εγκατασταση". "σχεδον", γιατι η μονιμη ειναι στο χωριο μου. (κουιζ: απο κει που ξεκινησε το σπερμα του ιστρατι/ νάβρει μια ρουμανα μητρα). εχει τροφη εδω (που δεν παχαινει).



474χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 22 2009 (ώρα:00.56)
 

Πορφυρή (μου) Τάλις : Σ` ευχαριστώ πολύ γι` αυτό σου ειδικά το σχόλιο : όσα λες, και ειδικά το

" ...τους ανθρωπους που μπορουν ακομα να μιλουν ετσι... "

μέ χαροποιούν πολύ, ακριβώς επειδή αναφέρονται σε ανθρώπους που και αγαπώ και θαυμάζω και τού λόγου μου...

(και λαμβάνοντας υπόψη μου λεγόμενά σου...αλλού...σού λέω ότι αν έκανες εκείνο που σκεφτόσουνα πριν σε περιλάβουν οι ευγενικές σου αναστολές, είμαι σίγουρη ότι θα χαίρονταν όλοι οι ενδιαφερόμενοι, διότι τυγχάνουν φίλοι (και συνεργάτες)

δεν σε φοβάμαι, δε, όταν σοβαρεύεις, γιατί ξέρω ότι το χιούμορ σου είναι αδύνατον να το χάσεις...Kiss

πολλά φιλιά

(είχες κι άλλα από μένα σήμερα, αλλά εσύ βρισκόσουν αλλού...) Cool



475χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 22 2009 (ώρα:01.29)
 

Κι εγώ σάς ευχαριστώ, "ανώνυμα", και ελπίζω όντως να "εγκατασταθείτε" : γιά όσο θέλετε - αυτό το μπλοκάκι με κάτι τέτοιες "κινήσεις" αναπνέει με τους κανονικούς του ρυθμούς (αν μάλιστα κάνετε μία φορά "εγγραφή", κι αμέσως μετά και "σύνδεση", θα αποκτήσετε και μια "ταυτότητα για εδωμέσα" ! Cool )

Βέβαια, ο τρόπος που γράφετε έχει κοινά μέ κάποιου φίλου, αλλά νομίζω ότι πρόκειται περί συμπτώσεως... Κάτι όμως που δεν είναι, σίγουρα, σύμπτωση και δείχνει ότι ή είσαστε πολύ διαβασμένος ή έχετε φοβερή "μύτη" είναι η αναφορά στον παναΐτ ιστράτι, με τον οποίο ο λυκιαρδόπουλος τελειώνει ακριβώς τό ένα από τά δοκίμια που αναδημοσίευσα...

(Σκεφτόμουν μάλιστα αν είχα δικαίωμα να παραλείψω μα τόσο καίρια αναφορά - στην πραγματικότητα η "αφορμή" όλου τού δοκίμιου φαίνεται να είναι ο Ιστράτι, αλλά τότε θα έπρεπε να βάλω ακριβώς τό δοκίμιο μάλλον ολόκληρο -

Για χάρη όμως τής ευγενικής σας εισόδου εδώ, παραθέτω μία σημαντική παράγραφο προς το τέλος : )

... Αλλά δεν θα `ταν και δίκαιο να ρίξουμε στη λήθη αυτούς που αντιστάθηκαν -τότε, εγκαίρως- στο σκοτεινό ρεύμα. Ας θυμίζουμε, λ.χ., κάπου-κάπου ότι τή Σοβιετική Ένωση τήν επισκέφτηκε κάποτε, στον βαθύτερο πολιτικό χειμώνα της, μαζί με τόν μεγάλο Νίκο Καζαντζάκη και ο ξεχασμένος Ελληνορουμάνος συγγραφέας Παναΐτ Ιστράτι. Υπήρξαν φίλοι και ώς ένα σημείο συνοδοιπόροι. Θα άξιζε να ξαναδιαβαστούν παράλληλα οι περιγραφές, οι εντυπώσεις και οι κρίσεις αυτών τών δύο γύρω από τήν κοινή εμπειρία τους - να συγκριθεί ο λόγος τού μεταφυσικού Καζαντζάκη με τή σπαρακτική εκ βαθέων μαρτυρία τού κομμουνιστή Ιστράτι. Αλλά ποιος να θυμάται τώρα τόν Ιστράτι !
"Ποιος να θυμάται τώρα τόν Ιστράτι". Νά, λοιπόν, τί μ` ενοχλεί πάνω απ` όλα στον σημερινό παχυλό, τυφλό αντικομμουνισμό : η λήθη τής Ιστορίας, ο Καιάδας τών ψυχών...

(από τόν "αντικομμουνισμό ως αμνησία")

Σάς ευχαριστώ λοιπόν, κι εγώ, για την αφορμή, (και - μάλλον - αναγκαία διόρθωση) και ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα !



478tsalapeteinos λέει:                      σεπτέμβριος 23 2009 (ώρα:11.19)
 

Βλέπω πως τελικά ο συνοδοιπόρος του Αλεξέι Γκριγκόριεβιτς έκανε καλή δουλειά και ξεπεράστηκε ο σκόπελος της (επαν)εγγραφής. Ήταν άλλωστε προεκλογική δέσμευση, και με χαρά βλέπουμε πως υλοποιήθηκε πριν την 4η Οκτώβρη.

Την Ιστράτι τον θυμάμαι κι εγώ αμυδρά από ένα βιβλίο του Καζαντζάκη, νομίζω τις πρώτες σελίδες των ταξιδιωτικών του εντυπώσεων από τη "Ρουσία". Μεγάλη μορφή ο Καζαντζάκης, αλλά και αμφιλεγόμενη. Λέγεται π.χ. ότι την υποψηφιότητά του για Νομπέλ τη δεκαετία του `50 - τότε η Ελλάδα δεν είχε ακόμα νομπελίστα - την υποστήριξαν οι σοσιαλιστικές χώρες επειδή έγραψε για τον "απελευθερωτή" σοβιετικό στρατό που μπήκε στην Ουγγαρία. Τον πολέμησε σίγουρα η εκκλησία, που ουσιαστικά τον αφόρισε. Του καταλογίζουν επίσης πώς σε άλλο γραφτό του αποκαλεί τον Μουσολίνι "μεγάλο άνδρα", λίγες σελίδες πριν τις εντυπώσεις από τη συνάντηση με τον - αναρχικό - συγγραφέα Ουναμούνο. Ωστόσο το βιβλίο πρέπει να είχε γραφεί από τη δεκαετία του `20 ακόμα, που δεν ήταν ακόμα καθαρές οι προθέσεις του ντούτσε. Αρκετοί προοδευτικοί διανοούμενοι τον θεωρούσαν ριζοσπάστη εθνικιστή και εκφράζονταν θετικά γι` αυτόν. Οπωσδήποτε θα ήταν ενδιαφέρον κάποιο αφιέρωμα στο σημαντικό - τουλάχιστο - Κρήτη συγγραφέα.



479Talisker λέει:                      σεπτέμβριος 23 2009 (ώρα:15.52)
 
Χαρις
θελω κατι να συμπληρωσω
το οποιο εκοψα απο το πρωτο μου σχολιο
γιατι θεωρησα πως ισως ηταν αγενεια σε ενα ποστ που αφορα εναν ποιητη και χωρις να εχει κλεισει ο κυκλος αναφορας στα ποιηματα του ακομα να προσθεσω το ποιημα ενος αλλου
Απο την αλλη ομως
ειλικρινα χαρηκα οταν διαβασα για τον Βυρων Λεονταρη εδω μεσα και μαλιστα στο ιδιο ποστ και στα σχολια αυτου
ετσι λοιπον τελικα συμπληρωνω το σχολιο μου εστω και αργα
και αντιγραφω:
____________________________________
υγ Λατρευω τον Βυρων Λεονταρη ..και ειλικρινα νομιζω ειναι τιμη του ενος προς τον αλλον (και αμφιδρομα)
να αναφερονται μαζι σε καποια συζητηση σαν εκπροσωποι αξιοι της συγχρονης ποιησης στην Ελλαδα!

"Γιατι να πρεπει τωρα να διανυω
προς τα πισω ολη αυτη την εγκαταλειψη
γερος, ποιητης διωγμενος απο τους στιχους μου
κι αγνωστος πλεον προς το παρελθον μου
να συναπτω παλι σχεσεις με οσα μου συμβηκαν?

Να συνδεθω με τι?
Αναζητωντας τι
Ποιο αθεατο βαθος
ποια μυθικη νεοτητα?

Ω βλεμματα ω φωνες
ω αγγιγματα που με λιχνισατε
στ` αλωνια της αλαζονειας
και της ταπεινοσυνης.
Κρατηστε τον καρπο.
Αλλα δωστε μου πισω το Αγας!

(ειναι το "Εως" ενα ιδιοτυπο συναισθηματικης οδυνης σπαραχτικο ποιημα
με λιτο και απογυμνωμενο λογο..
χαρακτηριστικο της γραφης του Λεονταρη τον οποιον κακως πολυ κακως δεν τον εχουν στην εξεταστεα υλη ..ακομα!)



480χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 23 2009 (ώρα:20.30)
 

Τσαλ μου, μάλλον (όπως φαίνεται) τελειώσαμε - αλλά θα "βγάλω (και τή δέουσα) ανακοίνωση" - με τά τής "εγγραφής" !

Σ` ευχαριστώ πολύ για όλες αυτές τις πληροφορίες : όντως μού δίνεις αφορμές και ιδέες για μελλοντικά ποστ !

Τήν υποστήριξη τής σοβιετίας προς τον καζαντζάκη λόγω τής δικιάς του υποστήριξης προς την επέμβαση στην ουγγαρία ομολογώ ότι δεν την ήξερα ! Από την άλλη κάτι θυμόμουνα για τούς πολέμους που κάναν εναντίον τής βράβευσής του με το νόμπελ οι εδώ εθνικόφρονες με προεξάρχοντα αν τά θυμάμαι καλά τόν σπύρο μελά (ωραίο καθαρματάκι αυτός) (αν δεν κάνω λάθος θεωρήθηκε "διεθνές σκάνδαλο" (δεν είχε ξαναγίνει κιόλας) να πολεμάει μια χώρα επισήμως τή βράβευση ενός πολίτη της με τό νόμπελ ! )

Με τόν ουναμούνο, τί μού θύμισες τώρα ! αγαπούσα πολύ κάποια ποιήματά του στην εφηβεία μου - δυστυχώς δεν θυμάμαι τώρα κανένα απέξω, και τά βιβλία αυτά δεν βρίσκονται κοντά μου -

Να`σαι καλά : σού αφιερώνω βιαστικά (θα `χουμε συνέχεια ! ) μερικές φωτογραφίες που βρήκα :


ο καζαντζάκης στην αίγινα συντάσσοντας ελληνογαλλικό λεξικό σε καθαρεύουσα και δημοτική



ο παναΐτ ιστράτι, γιος κεφαλλονίτη και ρουμάνας


don miguel de unamuno (1864-1936) : βάσκος από το μπιλμπάο



481χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 23 2009 (ώρα:21.19)
 

Τάλις Πορφυρή και Γαλάζια ! (συνδυασμός χρωμάτων κι αυτός ! )

Εξαιρετική ιδέα να μάς παραθέσεις ποίημα τού βύρωνα λεοντάρη ! Ταιριάζει εξαιρετικά με την ανάρτηση, γιατί και είναι πολύ φίλος τού γεράσιμου λυκιαρδόπουλου, και εκτιμάει απ` όσο ξέρω αφάνταστα ο ένας τήν ποίηση τού άλλου...

Εξάλλου συνεργάζονται (και στο περιοδικό "σημειώσεις", και οι εκδόσεις "έρασμος" έχουν βγάλει τά βιβλία τού λεοντάρη )

... έχεις δίκιο για τα χάλια τών σχολείων μας ...

... αλλά ευτυχώς που διδάσκουν εκεί και μερικοί άνθρωποι που κάνουν άλλα - ας ευγνωμονούμε τον πατριωτισμό αυτών τών λίγων ... γυναικών τε και αντρών ...

( σέ ευχαριστώ και σέ φιλώ )



482χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 23 2009 (ώρα:23.18)
 

και ένα υστερόγραφο με αφορμή εσένα Τσαλ :

να μην ξεχνάμε ότι παρόμοια κάπως με τον καζαντζάκη, την πάτησε και ο πάουντ όσον αφορά τον μουσολίνι, μόνο που ο δεύτερος το πλήρωσε ακριβά - έμεινε φυλακή (και για να την γλιτώσει - και να μη μείνει όλη του τη ζωή μέσα - έπρεπε να τον βγάλουνε και τρελό - κάτι που καθόλου βέβαια δεν τού άρεσε...) στην αμερική. Υπέστη όμως και κάτι εξευτελισμούς προηγουμένως στην ιταλία ... (τον είχανε κλεισμένο σ` ένα κλουβί σε μια πλατεία και περνάγανε νομίζω και τον φτύνανε...) : Ίσως όμως τού πάουντ η "συμμετοχή" κρίθηκε ασυγχώρητη, γιατί έκανε κατ` εξακολούθηση εκπομπές απ` το (ιταλικό) ραδιόφωνο υπέρ τής πολιτικής (κυρίως της οικονομικής) τού ντούτσε, αλλά κι απ` την άλλη (καλό είναι να τό θυμόμαστε αυτό - γιατί το πληρώνουμε κι ώς σήμερα εμείς - μια που έχουμε και εκλογές σε λίγο) : την γειτονική μας χώρα δεν τήν κυβέρνησαν οι δοσίλογοι μετά τον πόλεμο και την αντίσταση, οι δοσίλογοι τιμωρήθηκαν εκεί - έτσι την πλήρωσε και ο πάουντ - ο οποίος μάλλον ήταν πολιτικά αφελέστατος (δεν σημαίνει ότι ένας μεγάλος ποιητής πρέπει να τα ξέρει και όλα...) Αλλά και κάτι άλλο που δεν πρέπει να ξεχνάμε (και το λες κι εσύ μιλώντας για τον καζαντζάκη) είναι ότι ο μουσολίνι στις αρχές τής πολιτικής του καριέρας ήταν λαϊκιστής και είχε ξεγελάσει πολύ κόσμο ως δήθεν σοσιαλίζων... (κι αυτό να το θυμόμαστε) ...


εδώ ο πάουντ με τον τζόϋς -
περίπου την εποχή για τήν οποία μιλάμε


και τό κλουβί στο οποίο τόν κλείσανε στην ιταλία -
έμεινε εκεί 26 μέρες, κι εκεί άρχισε να γράφει τά cantos τής πίζας


η φωτογραφία του ως φυλακισμένου στην αμερική -
η φυλάκισή του (ως τρελού) κράτησε 12 χρόνια.
(όταν βγήκε έξω και τόν ρωτήσανε την γνώμη του για τήν αμερική
είπε : " είναι ένα άσυλο για τρελούς ")


εδώ ο πάουντ στη ζυρίχη όταν επισκέφτηκε τό 1967 τόν τάφο τού τζόϋς
(πέντε χρόνια μετά πέθανε και ο ίδιος).

μετά τήν φυλάκισή του ουσιαστικά δεν ξαναμίλησε σε κανέναν -
έγραψε όμως τά cantos.

εδώ μια σελίδα με τις ραδιοφωνικές του εκπομπές (δεν την έχω διαβάσει όμως για να ξέρω για τί ακριβώς πρόκειται - φαίνεται έγκυρη αν και κάπως φιλικά διακείμενη προς τα λάθη του...)

σέ φιλώ, τα (ξανα)λέμε...



483ανώνυμα λέει:                      σεπτέμβριος 24 2009 (ώρα:19.49)
 

μια φορά ακόμα, ανώνυμα. (μέχρι να μου φύγει το κοκκίνισμα).

Σύμπτωση είναι όλα. (Για τη "μύτη" θα σας γελάσω).

Ω,ναι. Υπάρχει κάτι από το μεσοπόλεμο, που δεν το μάθαμε σωστά.

Έτσι ερμηνεύεται "λάθος" τόσο ο Ιστράτι, όσο κι ο Καζαντζάκης ή ο Έζρα Πάουντ.

Μεγάλο θέμα ανοίξατε.

Αποκρύπτεται συστηματικά η ιστορία εκείνης της εποχής, λογοτεχνικής και πολιτικής.

Πάνω σ` αυτή την "άγνοια" φτιάχτηκαν οι κυρίαρχες πολιτικές του νέου απολίτιστου κόσμου, όπως φτιάχτηκε από τους νικητές του β` μεγάλου πολέμου.

Μας έμεινε, λοιπό, ο φασίστας (άρα κακός) Πάουντ.

"Φασίστας" κι ο μπολσεβίκος Ιστράτι, όταν αντιστρατεύθηκε (πρώτος αυτός) τον Σταλινισμό.

Όσο για τον "δικό μας" (κι οι άλλοι δικοί μας είναι, αλλά δεν το ξέρουμε) Καζαντζάκη ύμνησε τον νικηφόρο στρατό του Φράνκο στην Ισπανία.

Τι αγνοούμε, άραγε;

Δεν θα "αποκαταστήσω εγώ την ιστορία".

υ.γ. Η "σύμπτωση" προέρχεται από το γεγονός ότι ζω στο χωριό Φαρακλάτα της Κεφαλονιάς. Αδιάβαστος είμαι.

Ο Ιστράτι θα παραμείνει "άγνωστος", γιατί κανένας εκδοτικός οίκος δεν βάζει σε δεύτερη έκδοση τα βιβλία του. Αναζητείστε τα κι αν βρείτε ένα, να μου το πείτε. Θα το αγοράσω.



484χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 24 2009 (ώρα:20.14)
 

Καλησπέρα λοιπόν " ανώνυμα " (ορίστε : για να σάς φύγει τό κοκκίνισμα). Γιατί μέ ταλαιπωρείτε ; Ή σάς αρέσουν απλώς τα αινίγματα ; Έχει καλώς, ας παίξουμε


(αναγεννησιακή σφιγξ: 1664)

Είναι ωραία στα Φαρακλάτα ; δεν τα έχω επισκεφτεί - μάλλον - γιατί ήμουνα έφηβη όταν είχα έρθει στο νησί σας και δεν θυμάμαι (όλα) τα ονόματα...

Ασφαλώς και δεν θα αποκαταστήσουμε εμείς την ιστορία, μπορούμε να την καταλαβαίνουμε όμως. Νομίζω πως την καταλαβαίνετε.

Για το "αδιάβαστος" θα `λεγα ότι δεν σάς φαίνεται... Τεσπα (είμαστε και σεμνοί, όλοι, εδωμέσα...)

Και για βιβλία τού Ιστράτι, πάλι όχι, δεν ξέρω. Κι εγώ θα τα`θελα - αλλά δεν είναι και ο μόνος. Ξέρετε τώρα (μού φαίνεται ότι όντως ξέρετε) με τι κριτήρια κινούνται οι έλληνες εκδότες...

Να κάνουμε μια φορά έναν κατάλογο με τα βιβλία που δεν υπάρχουν, ή έπαψαν να υπάρχουν, και που θα έπρεπε να υπάρχουν ; Πόσο μεγάλο (μακρύ) λέτε να γίνει το ποστ ;

Σάς χαιρετώ και σάς ευχαριστώ που κοπιάζετε, έστω και με μάσκα Cool ...



485χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 24 2009 (ώρα:20.34)
 

α, και μια διευκρίνιση, πάλι για σάς, ανώνυμα (μπλέ είπαμε, για να σάς φύγει το κοκκίνισμα) :

να μέ συμπαθάτε, αλλά ο νέος αυτός (και γενναίος) κόσμος δεν είναι καθόλου απολίτιστος : εμείς είμαστε οι απολίτιστοι, που δεν τον συμπαθάμε ( Embarassed )



486χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 24 2009 (ώρα:20.43)
 

και ένα υστερόγραφο (δευτερευόντως) : ανώνυμα η "σύμπτωση" είναι όντως σύμπτωση (αν και ενδιαφέρουσα...) γιατί ο (φίλος) επισκέπτης μου για τον οποίο μιλούσα, δεν μένει στο νησί σας (απ` όσο ξέρω) ... ο "τρόπος" στον οποίο έλεγα ότι συμπίπτετε αφορούσε την "εμφάνιση" τού κειμένου (και αυτό παραμένει ενδιαφέρον...)

Smile



487tsalapeteinos λέει:                      σεπτέμβριος 25 2009 (ώρα:09.26)
 

Χάρη,

Εξαιρετικές οι φωτογραφίες «αρχείου» για τις σημαντικές προσωπικές για τις οποίες έγινε λόγος στην ανάρτηση ή τα σχόλια. O Πάουντ είναι ακόμα μια χαρακτηριστική περίπτωση διανοούμενου που «εκτέθηκε» υποστηρίζοντας κάποιον ηγέτη. Πραγματικά το γεγονός ότι κάποιος είναι μεγάλος συγγραφέας ή καλλιτέχνης δεν συνεπάγεται ότι έχει πάντα ανάλογη πολιτική οξυδέρκεια και κρίση. Έπειτα πολλές φορές δεν έχει νόημα η κριτική εκ των υστέρων, τουλάχιστο σε περιπτώσεις που δεν κρύβουν ιδιοτέλεια, και κάποιος απλά παραπλανήθηκε από υπερβολικό ενθουσιασμό ή αφέλεια. Παίζει ρόλο πάντα και το ιστορικό και πολιτιστικό πλαίσιο. Σε κάποιες εποχές, ιδιαίτερα μετά από μεγάλες κρίσεις, ακολουθούσε αγωνιώδης αναζήτηση του νέου μεγάλου «ηγέτη» που θα έβαζε τη χώρα του ή και την ανθρωπότητα στη νέα εποχή.

Την πληροφορία για τη στήριξη του Καζαντζάκη στους σοβιετικούς στην περίπτωση της Ουγγαρίας τη μεταφέρω με επιφύλαξη, την άκουσα από άνθρωπο που ήταν στον ευρύτερο κύκλο του και έχει το απαραίτητο πνευματικό ανάστημα, αλλά ενδεχομένως να είχε λόγους να μιλά εναντίον του. Για την εξύμνηση του Φράνκο που ανέφερε ο «ανώνυμος» Κεφαλλονίτης δεν το ήξερα ούτε εγώ. Ηθικό δίδαγμα: Όλοι και όλα κρίνονται και αναθεωρούνται! Smile



488χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 25 2009 (ώρα:20.17)
 

Τσαλ (μου), η περίπτωση τού Πάουντ είναι όντως διδακτική για όλ` αυτά που λες, κι ας υπάρχουν κι άλλοι (καλοί) συγγραφείς που ευθυγραμμίστηκαν με τον φασισμό κάποια στιγμή τής ζωής τους - φανερότερα ή αφανέστερα. (Ο Pound όμως το πλήρωσε πολύ.)

Και λέω "διδακτική" ως προς το ότι πρέπει να μάθουμε να μην ζητάμε από τα πορτοκάλια να γίνουν μήλα - να μάθουμε να σεβόμαστε δλδ τήν αυτονομία τού έργου τέχνης, όπως το κάνουμε με την "αυτονομία" τής πολιτικής δράσης : Θέλω να πω δηλαδή ότι κανένας δεν ζητάει (και ούτε κρίνει εξαυτού την εγκυρότητα τής σκέψης τους) από τούς θεωρητικούς ή και πρακτικούς επαναστάτες (ακόμα κι από τούς φιλόσοφους) να επιλέγουν "σωστά" την ποίηση ή την ζωγραφική που τούς αρέσει... Αλλά εκεί, τα "λάθη" τους κρίνουμε ότι δεν αφορούν το σύνολο τού πληθυσμού...

Και όμως...

Θα μπορούσε να γίνει μια μελέτη, για το πόσο οι "αισθητικές επιλογές" καθορίζουν και τις "πολιτικές"...

Στην περίπτωση τού Πάουντ - τηλεγραφικά, κι ας πούμε ότι μπορεί ν` ασχοληθώ κάποια στιγμή περισσότερο (αυτή τη στιγμή δεν αισθάνομαι καν ότι έχω όλες τις απαιτούμενες γνώσεις) - θα`λεγα ότι αυτό που πάνω απ` όλα έφταιγε για τό "γλύστρημά του" είναι το ότι ήταν αμερικανός...και δεν ήξερε καλά την ευρώπη, παρά μόνο μέσα από την "ποιητική" της παράδοση, και ειδικά την ιταλική, την οποία και (υπερ)αγαπούσε... Πίστεψε ίσως ότι η ιταλία, σε οποιοδήποτε μορφή και έκφανση, δεν μπορούσε παρά να έχει δίκιο... (αφελής και πρόχειρη ερμηνεία βέβαια αυτή)

επανερχόμαστε - όποτε μάς κάνει κέφι... Sealed

(για την "σύνδεση" κρίνω ότι είσαι ο πρώτος που τα`κανε όλα σωστά, και συνεπώς η "μνήμη" εδώ σ` έχει καταγράψει πλέον μονίμως : (θα βγάλω και ανακοίνωση ! ) Δεν χρειάζεται να ασχοληθείς πλέον ... Smile

φιλιά...



497silentcrossing λέει:                      σεπτέμβριος 30 2009 (ώρα:22.09)
 

Μικρά μαθήματα πολιτικής ιστορίας. Να ένα κείμενο που θα έπρεπε να διδάσκεται στα λυκειόπαιδα μας, σκέφτηκα στην αρχή, μετά θυμήθηκα ότι ως έθνος δεν διαθέτουμεν όρχεις. Με το κείμενο σου ως επί το πλείστον συμφωνώ. Ο αντι-κομμουνισμός είναι η δολοφονία της ιστορίας και όσοι θέλουν να σκοτώσουν την ιστορία μισούν φριχτά τον εαυτό τους. Από την άλλη, είναι εποχή να οδηγηθούμε σε μία πνευματική διαύγεια, μακριά από το φόβο του παρελθόντος (που ώρες ώρες μας κρατάει αγκιστρωμένους). Γιατί αυτή η ιστορία εμπεριέχει και μια βαθιά συλλογική ενοχή, που πληγώνει. Φοβάμαι ότι ο κομμουνισμός του σήμερα εξαργυρώνει ακριβά αυτή την ενοχή. Αν και διαφωνώ κάπως με την αναφορά σου στα ρίσκα τα γενιάς μου (θέλει αρετή και τόλμη η πίστη ακόμα και σήμερα), συμφωνώ ότι η δική μας πίστη εν μέρει χτίστηκε στον πόνο του παρελθόντος και όχι στην ελπίδα του μέλλοντος. Και΄πόσο όμορφο αυτό το "Έρχονται μαύρα χρόνια. Όχι γιατί τό μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία, αλλά γιατί η ξηρασία απλώνεται τώρα και στο παρελθόν – που είναι η πηγή τού κάθε μέλλοντος." Καλό σου βράδι χάρη



498χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 30 2009 (ώρα:23.05)
 

Καλησπέρα Silent, και σ` ευχαριστώ (και για τα καλά σου λόγια για το κείμενο τού Λυκιαρδόπουλου - αισθάνομαι όντως απολύτως συνυπεύθυνη αφού και το ανάρτησα και το αγαπώ...) (αλλά και για τον - τελευταίο σου - μάρτυς μου ο Τεχνικός ! - κόπο που έκανες εδώ με τη σύνδεση)

Για τον κόπο σου σε παίρνω από το χεράκι ( Kiss ), σε όδηγώ στην κάβα, και σ` αφήνω να βάλεις ποτό - και σε μενα όμως !

Φιλιά και Καληνύχτες κι από μένα Smile



499χαρη λέει:                      σεπτέμβριος 30 2009 (ώρα:23.12)
 

υγ (Silent) : α, και τι καλό αυτό :

" και όσοι θέλουν να σκοτώσουν την ιστορία μισούν φριχτά τον εαυτό τους. Από την άλλη, είναι εποχή να οδηγηθούμε ... "

συμφωνούμε, συμφωνούμε ... (αλλά, να μού πεις, τώρα θα το μάθουμε ; )

Cool



500silentcrossing λέει:                      σεπτέμβριος 30 2009 (ώρα:23.36)
 

Χμ, in that case θα βάλω δυο amaretto με λίγες σταγόνες λεμόνι. Στην υγειά μας!

(αν και δεν κατάλαβα το λόγο του κεράσματος, δε χρειαζόμαστε όμως και αφορμές διάολε!)



501χαρη λέει:                      οκτώβριος 01 2009 (ώρα:00.05)
 

Γεια μας Σιωπηλέ

εγώ κατάλαβα, γιατί δεν κατάλαβες : αφού έχεις μπλέξει με τούς μαρκαδόρους και τις αφίσες τού psi-a ...

χμ, αμαρέτο. Καλό αν και δεν τοξερα Surprised ! Και μετά ; είσαι για ...δυο μπεκάτσες με τρία παγάκια ; Ή δεν δένουν

EmbarassedLaughing



502χαρη λέει:                      οκτώβριος 01 2009 (ώρα:00.15)
 

υγ 2ο : μην τρομάξεις με τήν "αλλαγή εξωφύλλου" ... Yell

Silent αυτό το βλογ έχει περίεργα βίτσια :

άμα μπει ο μήνας και είμαι τεμπέλα και δεν ανεβάσω καινούργια πράματα, αυτά μάς κάνει

(Πάμε στο αρχείο - ε στην κάβα ήθελα να πω - για άλλα ποτά - ε ποστ ήθελα να πω - παλιά ...Undecided Innocent )

[ update : ήρθαν και τα ποτά : + ]






επιστροφή στην αρχική σελίδα



υπάρχει και άλλος τόπος
όμως

 

τείχη τοίχοι τύχη : εισαγωγικά

 

 

αθώα λευκά χαρτιά

εκτός από τά κείμενα άλλων που θα μπορείτε να διαβάζετε εδώ (και τά οποία είναι (είμαι βέβαιη) παντός καιρού) τά δικά μου γραφτά πάρτε τα σαν ημερολόγιο που θα απωθεί ηπίως τήν επιμελή αποθέωση τής επικαιρότητας (όσο για τό κοπυράϊτ, τόσο σ' εκείνα όσο και στις μεταφράσεις μου, που – κατά καιρούς – θα σάς παραθέτω, μού ανήκει βέβαια) αλλά
αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να τά αναπαράγετε αν θέλετε (φτάνει να αναφέρετε τήν πηγή – απλά και συνηθισμένα πράγματα που λέμε) *
(οι φωτογραφίες επίσης θαν' δικές μου αν σάς τό πω  – αλλά πολλές άλλες φωτογραφίες, πίνακες, σχέδια και γκραβούρες, αν δεν σάς πω κάτι άλλο, θα είναι από κάποια σελίδα ιντερνετική – και, φυσικά, όπου βρίσκω τό όνομα τού δημιουργού τό αναφέρω)



 

μπορείτε επίσης να δείτε (αν έχετε διάθεση μόνο για πεζογραφία) (και για λίγα ίσως πράγματα παραπάνω για μένα) τήν ιστοσελίδα μου  απολίτιστες τέχνες : εκεί είναι και εκτενέστατα τμήματα από τά (εκδομένα και ανέκδοτα) μυθιστορήματα που έχω μέχρι τώρα ετοιμάσει για εδώ  ^ < > # + = και θα ακολουθήσουνε, θέλω να ελπίζω σύντομα, και τά (ακόμα πιο) εκτενή τους κείμενα (ολόκληρα) : σκοπεύω να εκδόσω τά πάντα εναερίως δηλαδή στο ιντερνέτ



*
(επ' αυτού να θεωρώ ότι θα θεωρήσετε αυτονόητα τά όσα γράφει τό εξαιρετικό μπλοκάκι τής L' Enfant de la Haute Mer για τούς όρους αναδημοσίευσης)
και να συμπληρώσω ότι δεν είναι αξιοπρεπές να κλέβει κανείς άλλους, όταν έχει έναν εαυτό απ' τόν οποίο μπορεί να κλέψει ελεύθερα – και μην υποτιμάτε τή δημιουργικότητά σας : όσοι τό 'καναν τιμωρήθηκαν και τούς είδαμε να ασχημαίνουν.

© ο πίνακας τού τίτλου : david hockney : Not Very Big Blue Balls (λεπτομέρεια), 1991, oil on canvas (98,10 x 128,60 cm), η μαυρόασπρη φωτογραφία δικιά μου (δηλαδή τής γάτας μου) (τήν εποχή που δεν υπήρχανε ακόμα τά λαπτόπ) © ο πίνακας στο μπάνερ για τήν ιστοσελίδα με τά βιβλία μου (λεπτομέρεια) : δικός μου, 1989  ©  τό χαρακτικό με τούς κρεμασμένους : από τήν 1η έκδοση τών ποιημάτων τού françois villon, παρίσι 1489  ©

 

και τό άπειρο να συμφιλιωθούμε

giordano bruno stiftung / emily brontë
herbert marcuse / γιάννης ξενάκης
tom waits και david bowie
happy few / stachtes / silentcrossing
talisker μαύρη / talisker πορφυρή /
ροΐδης
αγριμολόγος / gatouleas / κελαηδίσματα
post.scriptum.inter - action και ο άλλος ρο
undantag και omadeon και ρενάτα
μπαλόνι κόκκινο / head-charge / κατερίνα
l' enfant de la haute mer και γιώργος μίχος
ο δρόμος με τίς φάμπρικες
/ geographies
έγκλημα και τιμωρία / tsironakos

φώτης τερζάκης / the act of touching
no budget / futura
maya's life / maya's playground
positive atheism και jane austen
heinrich von kleist / gregory markopoulos
emily dickinson ή walther von der
vogelweide

κι άλλα πολλά μπλοκάκια και σελίδες
και όχι μόνο για τή
γλώσσα και λοιπά
που θα τά πούμε εν καιρώ στις από
δίπλα
αριστερά πολυλογίες

 

 

τά εκδομένα μου βιβλία :

συνεργασίες :

 
από εκατό δρόμουs

χαρη λέει στο: 12 τό εγώ είναι άλλη :
ανώνυμα λέει στο: 12 τό εγώ είναι άλλη :
χαρη λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
Aikaterini Tempeli λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
Aikaterini Tempeli λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
χαρη λέει στο: 2 τείχη τοίχοι τύχη
ανώνυμα λέει στο: 2 τείχη τοίχοι τύχη
χαρη λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
undantag λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
χαρη λέει στο: 8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
Aikaterini Tempeli λέει στο: 8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
gatouleas λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
Aikaterini Tempeli λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
tsal λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
κόκκινο μπαλόνι λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
Post.Scriptum.Inter-Action. λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
Post.Scriptum.Inter-Action. λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...




αρχείο



νοέμβριος 2012(2)

21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
9 σαβουάρ βιβρ

φεβρουάριος 2010(1)

20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας

δεκέμβριος 2009(2)

12 τό εγώ είναι άλλη :
19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...

νοέμβριος 2009(3)

γ υποκριτικό διάλειμμα
17 γλωσσικά
18 gottfried von strassburg

οκτώβριος 2009(2)

15 american stories (θετικισμός και πολυλογίες)
16 οι γάμοι

σεπτέμβριος 2009(2)

13 περί βιβλίων
14 υπό ξένην σημαία

αύγουστος 2009(8)

α β γ : γραψίματα και σχόλια
5 περί ψεμμάτων (συνέχεια) : καβάφης
6 καβάφης / περί έρωτος
7 γιατί η βία είναι μία αηδία
8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
β γενικές δοκιμές : απόπειρα μεταφοράς t. s. e.
10 τό θηρίο στο χαλί
11 περί αναρχίας ...

ιούλιος 2009(5)

1 χαρισμένα (και αντί εισαγωγής)
2 τείχη τοίχοι τύχη
3 τό χαλί τών επικαίρων
α διάλειμμα για τό μπλουζ τού πρίγκηπα
4 η τέχνη τής πολιτικής ψευδολογίας






άλλοι σύνδεσμοι









           Site Meter