8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
 


αύγουστος 08 2009 (ώρα:01.47)
 
   

( : ζούσε, κι ήταν μια χαρά - )

      

   Τό όνομα τής Μαργαρίτας Γιουρσενάρ, όπως ξέρετε, είναι ψευδώνυμο. Και, όπως είπε κι η ίδια, τό διάλεξε μαζί με τόν πατέρα της, όταν αποφάσισε ότι η ζωή της θα ήτανε να γράφει και να εκδίδει μοναχά βιβλία. Υπήρχε ακόμα ένας τρόμος για τήν καλλιτεχνία στους «καλούς» κύκλους, και ο πατέρας της  ήταν αμετανόητος αριστοκράτης (αν και χωρίς περιουσία, από ένα σημείο και μετά) : Ήταν ο μόνος συγγενής ουσιαστικά που τής είχε απομείνει (η μητέρα της πέθανε πολύ νωρίς), και είχε μαζί του μια περίεργη σχέση, που σ` όλη της τή ζωή προσπάθησε κι η ίδια να τήν καταλάβει. ( Αυτό που πιο εύκολα θα καταλάβαινε, ήτανε ότι τού χρώσταγε ασυζητητί ένα μέρος τής μόρφωσής της - τήν είχε αναλάβει ο ίδιος. Τό πόσο μεγάλο τμήμα τής ψυχολογίας της οφείλονταν επίσης στην - φοβερή - του προσωπικότητα, ήταν ένα ζήτημα προς μεγαλύτερη διερεύνηση (που καθόλου δεν αρνήθηκε να τήν επιχειρήσει : ) ελαφρώς προυστικά, και ελαφρώς μ` έναν πρωτότυπο δικό της τρόπο - είναι πιο λιτή και υπαινικτική εκείνη. ) Για τό επώνυμό της συζητήσανε μια μέρα λοιπόν, και κατέληξαν σ` έναν αναγραμματισμό. (Από τό Κραγιανκούρ στο Γιουρσενάρ) : Τό μικρό της όνομα τής άρεσε, όπως είπε, και γι` αυτό δεν τό άλλαξε : μάς λέει ποιές άλλες ανά τούς αιώνες τό είχανε, που τής αρέσανε, και με ποιο όνομα αν τήν είχανε βαφτίσει, θα δυσφορούσε.

 
        η μοναδική (όπως αναφέρει η ίδια) φωτογραφία της με γυαλιά

   Να εξηγηθώ ότι τή γνώρισα πολύ αργά (και mea culpa) αλλά - στην πραγματικότητα - δεν λυπάμαι και τόσο (γιατί αυτό συχνά εμένα μού συμβαίνει : ) Όταν έγινε διάσημη στη δεκαετία τού `8ο γιατί έγινε ακαδημαϊκός [ η πρώτη γυναίκα (στη γαλλία) (παρ` όλο που `ταν απ` τό βέλγιο) (μετά τά μιμηθήκανε και αλλού) ] έγινε ντόρος αρκετός με τόν Αδριανό της και εδώ, και αυτό αρκούσε για να μέ κάνει εμένα να κρατήσω τά διαβάσματά μου αλλού : Τήν έχω τήν ανωμαλία αυτή, όταν τρελαίνονται όλοι με κάτι, να τό συχαίνομαι προκαταβολικά - και φυσικά αδίκως κάποτε. Εν πάση περιπτώσει, πριν κάποιο καιρό, (τέλη `ο7) φιλοξενούμενη στο σπίτι ενός φίλου, θέλοντας κάτι να διαβάσω, βρήκα και ξεφύλλισα τήν  Άβυσσό της : αυτό ήτανε : τά πήρα όλα ύστερα με τή σειρά. (Έχουνε βγει - και μεταφραστεί - σχεδόν - όλα - από τήν Ιωάννα Χατζηνικολή και μπράβο της). Η Άβυσσός της μέ γοήτεψε λόγω μεσαίωνα - ο Αδριανός όχι και τόσο, γιατί η αρχαιότητα μέ απωθεί λιγάκι : τήν βαρυέμαι : Όμως, η οπτική τής Yourcenar είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα - και όλη η δουλειά της βέβαια : Αυτή η γυναίκα έχει καταφέρει να ενσωματώσει στο δικό της παρελθόν, τό παρελθόν όλων τών άλλων : [ Ίσως εξ αυτού τήν γοήτεψε και ο Καβάφης - και λόγω κοινών ομοφυλόφιλων επιλογών ίσως βέβαια - αν και, επειδή δεν ήξερε (νέα) ελληνικά, εκεί  τά `κανε λίγο θάλασσα : Αλλά καθόλου δεν πειράζει, η προσωπικότητά της φτάνει (μεταφραστές έχουμε και θα έχουμε - καλούς κακούς). ]
   Βρισκόμουν για καιρό, τελευταία, μέσ` στη μαγεία ενός βιβλίου της - κάπως σαν προυστικού - ( η ίδια πάντως ξέρει πολύ καλά πού βρίσκεται) - που λέγεται : Quoi? - L` éternité [ είναι κακή μετάφραση τό (επί λέξει) Τί; - Η αιωνιότητα, μα έτσι βγήκε - πρόκειται για έναν στίχο από ένα, πασίγνωστο - στα γαλλικά τουλάχιστον - ποίημα τού Ρεμπώ. Τό έχει εντάξει σε μια τριλογία όπου ανασκαλεύει όλα τά οικογενειακά της - και τό συγκεκριμμένο δεν πρόλαβε να τό τελειώσει - πέθανε.

         
      με την γιαπωνέζικη κούκλα της  //  20 χρονών στη γαλλία  //  4 χρονών με τον πατέρα της Μισέλ

    Έζησε στην αμερική, τά πιο δημιουργικά της χρόνια με μια φίλη της.

   Η φίλη της αρρώστησε και πέθανε πριν από κείνην.

   Τό Quoi? - L` éternité σχεδόν πάντως τό έχει τελειώσει. ]

        
    τήν εποχή τού "Αδριανού"

   Θέλω να βάζω σ` αυτό τό μπλοκάκι κάποια πράγματα δικά της κατά καιρούς.

   (Οι μεταφράσεις, σ` όλα τής Γιουρσενάρ, θα είναι τών εκδόσεων Χατζηνικολή, εκτός από κάποιες λεξούλες που ασυναίσθητα, καμιά φορά, αλλάζω) :

   Και νά μερικά (πρώτα) αποσπάσματα : (προσέξτε τή σχέση της με τά ζώα - με όλα τά πλάσματα τού πλανήτη, ή με όλην τήν ανθρωπότητα όπως θα τό `θελε εκείνη, που τήν οδήγησε σε μια - εξόχως - πρώιμη οικολογική (ας πούμε - μειώνοντας και περιορίζοντας, υπεραπλουστεύοντας, τό εύρος φυσικά τού πράγματος) φιλοσοφία : )

   Γιατί εάν η Γιουρσενάρ κατάφερε να είναι τόσο αποτελεσματικά ολοζώντανη στις αφηγήσεις της, αυτό οφείλεται (τό έχει σχεδόν διαπιστώσει επί λέξει η ίδια) σε μία τάση μίμησης, σχεδόν ερωτικής (αλλά και πότε - λέω εγώ - δεν είναι ερωτική η μίμηση ; * ) που τήν κάνει να χώνεται με ηδονή στη φύση τήν ιδιοσυγκρασία τήν βιολογία, όλων τών άλλων πλασμάτων γύρω της : έτσι κατάφερε να κάνει και τήν Ιστορία, κάτι άλλο από Ιστορία - όπως και ο Καβάφης : Μιλάει πάντα, δηλαδή, γι` αυτήν τήν ίδια : Θα βάζω πράγματα δικά της εδωμέσα λοιπόν (αρκετά) συχνά : εξάλλου μ` αρέσει να μοιράζομαι αυτούς τούς έρωτες - παλιούς ή (τόσο) νέους (που να μοιάζουν παιδικοί),

 καλή διασκέδαση  -

 

 

 

 


 η φίλη της Grace Frick στο πανεπιστήμιο
 Yale, τήν εποχή τής γνωριμίας τους

* (Η μίμηση όμως, και όχι η αντιγραφή : η ίδια δεν θα καταδεχότανε ποτέ να αντιγράψει - ίσως γιατί ακριβώς είχε πολύ γερή παιδεία : δεν πήγε δηλαδή ποτέ σχολείο :  τά `μαθε όλα - αρχαία ελληνικά λατινικά και ιστορίες - όλα σπίτι της - κι ίσως εκεί, μέσα στα δάση που τόν τριγυρίζανε εκείνον τόν παλιό τους πύργο - και μέσ` στη διαρκή επικοινωνία της με τά ζωάκια και με τά φυτά, εκτός απ` τά βιβλία - ίσως εκεί οφείλεται κι η γοητεία τής ματιάς που διατήρησε - έκτοτε - πάντοτε - όπως κρατάμε δηλαδή τήν ομορφιά που δίναν στη ζωή μας τά παιχνίδια.)

 

 

η marguerite yourcenar με τό πρόβατό της
(φωτογραφία από τό βιβλίο
«με ανοιχτά τά μάτια»
εκδόσεις χατζηνικολή)

 

(Τώρα, περνώντας αυτά τά αποσπάσματα στο μπλοκάκι μου για να τά διαβάσετε θυμήθηκα ότι πριν από λίγο καιρό εκδόθηκαν καινούργια βιβλία της στα ελληνικά - αρκετά χρόνια είχε να συμβεί αυτό απ` ό,τι ξέρω. Δεν πρόκειται ακριβώς πάντως για μυθιστορήματα, τό ένα, τό σημαντικότερο είναι από κάτι σημειώσεις για τά όνειρά της (είχε κάποιες διαφορές με τόν Φρόϋντ σ` αυτό, κι αυτό δείχνει τουλάχιστον θάρρος), σίγουρα είναι πολύ ενδιαφέρον, αλλά θα `λεγα όποιος δεν τήν ξέρει να μην ξεκινήσει από κει : Αν μού επιτρέπετε, θα σάς πρότεινα να διαβάσετε πρώτα τήν «Άβυσσο» - κι ύστερα να πάτε στα «Αδριανού Απομνημονεύματα» ή τά «Αρχεία τού Βορρά». (Ύστερα τά βρίσκετε όλα μόνες σας. Αυτό είναι τό καλύτερο.) Όλα από τίς «Εκδόσεις Χατζηνικολή».)

 

 

copyright © 2oo9 hari stathatou for the text : all rights reserved

 

                     

   Ο χειμώνας δεν λέει να τελειώσει. Ο Μισέλ πότε κερδίζει και πότε χάνει στον μπακαρά και στη ρουλέτα, συνηθισμένος σ` αυτά τά σκαμπανεβάσματα. [...] Αυτός [...] ο οποίος μάλιστα είχε αρχίσει να γράφει [...] ένα στεγνά ρεαλιστικό μυθιστόρημα που μετά τό πρώτο κεφάλαιο σταμάτησε και θα μού έδινε αργότερα να τό μεταμορφώσω σε μία νουβέλα με τήν προϋπόθεση να τήν υπογράψω με τό όνομά μου, επιτέλους υποχρεώνεται να φτάσει μέχρι τό τέρμα της μια λογοτεχνική εργασία. Αντιλαμβάνεται για πρώτη φορά πως τό να χρησιμοποιείς τίς λέξεις, τό να τίς λυγίζεις, να διυλίζεις τή σημασία τους, είναι ένας τρόπος έρωτα, ιδιαίτερα όταν αυτό που γράφουμε τό έχουμε εμπνευστεί από κάποιον ή τό έχουμε υποσχεθεί σε κάποιον.

 

   Και νά που έρχεται πάλι να μέ μπερδέψει αυτό τό πρόβλημα με τίς ημερομηνίες τών παιδικών χρόνων, μόνη σ` ένα μεγάλο άδειο τοπίο όπου όλα φαίνονται ή υπερβολικά κοντινά ή υπερβολικά μακρινά. Άδειο δεν είναι, αλλά τά πρόσωπα που τό κατοικούν μ` ενδιαφέρουν σχεδόν πάντα εξαιρετικά λίγο, για να γνωρίζω αν έρχονται προς εμένα ή αν αποχωρούν μακριά από μένα, αν τά έχω δει σήμερα τό πρωί ή πριν από έναν αιώνα. Από τά πρώτα κιόλας παιδικά μου χρόνια, η αίσθηση τού χρόνου μού διέφευγε πάντα : τό σήμερα είναι για μένα τό ίδιο ακριβώς πράγμα με τό πάντα.

  

   Σχεδόν κάθε βράδυ ο Μισέλ ερχόταν και καθόταν δίπλα στο τζάκι για να μού πει κάποιο παραμύθι. Όλοι οι Άντερσεν και όλοι οι Γκρίμ περάσαν από κει : σπανίως παρέλειπε εκείνο τό προδείπνιο τυπικό. Δεν ξέρω αν αγαπούσα ή όχι εκείνον τόν ψηλόσωμο Κύριο που ήταν τρυφερός χωρίς να χαϊδολογάει, που δεν μού έκανε ποτέ παρατηρήσεις και που μού χαμογελούσε πότε-πότε με καλοσύνη. Για μένα ήταν «ο μεγάλος» γύρω από τόν οποίο περιστρεφόταν η μηχανική τής ζωής μου.

 

   Ο θάνατος τού πατέρα μου δεν μ` ανησυχούσε, πρώτον γιατί δεν είχα διαμορφώσει καμιά συγκεκριμένη ιδέα για τόν θάνατο και δεύτερον επειδή τά περισσότερα παιδιά πιστεύουν αθάνατους τούς μεγάλους. Αυτό που μέ τρόμαζε ήταν η απουσία. Από τότε λοιπόν θα πρέπει να είχα πάρει τή συνήθεια να επιχειρώ ν` αποκοιμηθώ όσο τό δυνατόν πιο αργά, με τήν ελπίδα πως θα άκουγα τά βήματα τού Μισέλ να τρίζουν πάνω στο χαλίκι τού κήπου. Πολύ αργότερα, ορισμένες από τίς αγρύπνιες μου όταν ήμουν πια γυναίκα, θα μού θύμιζαν εκείνες εκεί.

  

   Ο Μισέλ δεν μού είχε περιγράψει ακόμα τούς Τρίτωνες και τίς Σειρήνες, δεν μού είχε μιλήσει ακόμα για «τόν άνεμο, τόν καλό σύντροφο» τού Ομήρου, για «τή θάλασσά» του τήν «μαβιά» σαν τό περιεχόμενο μιας κανάτας κρασιού που χύνεται μέχρι τόν ορίζοντα, ούτε για τήν πιο συγκινητική απ` όλες, «τή μοναχική θάλασσα» που θα ξαναθυμόμουν τόσες φορές στα μεγάλα ταξίδια μου, κάθε φορά που θα βρισκόμουν αντιμέτωπη με αυτήν την σχεδόν πάντα κενή απεραντοσύνη. Αυτή τή θάλασσα, θάλασσα θεών και ανθρώπων, στην οποία τά μισόγυμνα σώματα, κυματιστά ελάχιστα πιο λίγο από τά ίδια τά κύματα, παραδίνονται για να τά χαϊδέψει και να τά σηκώσει, θα την εκτιμούσα πολύ αργότερα, όταν θα πλησίαζε η εφηβεία, όταν θα ξυπνούσε για μένα ο αισθησιασμός. Αδιάφορο, μια πρώτη γαλανή στοιβάδα είχε παρολαυτά κατασταλάξει μέσα μου : εμπλουτισμένη από αναμνήσεις άλλων μεσογειακών ακτών θα μέ βοηθούσε να ξαναβρώ μια μέρα τή θάλασσα τού Αδριανού, τή θάλασσα τού Οδυσσέα, τού Καβάφη.

 

   Η μνήμη πότε είναι υπερβολικά γενναιόδωρη και πότε υπερβολικά τσιγκούνα.

 

   Για καιρό πίστευα πως δεν έχω πολλές αναμνήσεις και εννοώ εκείνες που έχουμε πριν από τό έβδομο έτος. Έκανα λάθος : φαντάζομαι πως μάλλον δεν τούς είχα δώσει ποτέ μέχρι σήμερα τήν ευκαιρία ν` ανατρέξουν μέχρις εμένα. [...] Ξαναβλέπω ιδίως φυτά και ζώα, σέ ένα δεύτερο πλάνο παιχνίδια μου, ύστερα τά παιχνίδια τά ομαδικά, κι ύστερα, τελετουργικά γύρω από τό άτομό μου - πιο ακαθόριστα και σαν σ` ένα πιο πίσω πλάνο - πρόσωπα.

 

   Είχα μια άσπρη κατσίκα που ο Μισέλ χρύσωσε αυτοπροσώπως τά κέρατά της, μυθολογικό ζώο προτού μάθω τί είναι μυθολογία. Είχα ένα μεγάλο πρόβατο ολόλευκο που κάθε Σάββατο σαπούνιζαν μέσα στη σκάφη τού πλυσταριού : έβγαινε απ` αυτήν για να κυλιστεί μέσα στο υγρό χορτάρι και στη μεγάλη πλύση [...] κατά τήν οποία άπλωναν στο λιβάδι τά σεντόνια ...

 

   Όπως τά ελάφια, άλλοι απειλούμενοι θεοί τά κουνέλια που χόρευαν : σήκωναν πίσω τήν συγκινητική άσπρη ουρίτσα τους αλλά δεν δοκίμαζα, όπως μού τό συμβούλευαν κάθε μέρα, να χύσω αλάτι για να τά πιάσω και να σφίξω απάνω μου τά απαλά και ζεστά κορμάκια τους. Ήξερα από τότε πως οι θεοί μάς ευγνωμονούν όταν δεν ταράζουμε τά παιχνίδια τους.

 

   Ζώο κι αυτό, και συγχρόνως ιερό δοχείο, σκεύος μαγικό, τό πρώτο παιχνίδι που θυμάμαι : μια αγελάδα από ντενεκέ ή λαμαρίνα, τέλεια [...] Είχα απωθήσει ήδη από τήν εποχή τού απογαλακτισμού κάθε κρέας, ο πατέρας μου είχε σεβαστεί αυτή μου τήν άρνηση. Μέ τάϊζαν καλά μα αλλιώς. Θα ήμουν έξι χρονών όταν έμαθα να τρώω κρέας «για να κάνω ό,τι και ο άλλος κόσμος» συνεχίζοντας όμως να απορρίπτω τό πτώμα κάθε άγριου ζώου ή κάθε φτερωτού πλάσματος. Κατόπιν, κουράστηκα να πολεμάω, δέχτηκα τά πουλερικά ή τό ψάρι. Σαράντα χρόνια αργότερα, επαναστατημένη από τίς ομαδικές σφαγές τών ζώων, ξαναπήρα τόν δρόμο που ακολουθούσα όταν ήμουν παιδί.

 

   Είχα μια γαϊδουρίτσα [...] όμοια με τόσες γαϊδάρες, και τό γαϊδουράκι της [...] τρόχαζε πλάϊ της. Δεν θυμάμαι τόσο να τά καβαλίκευα όσο ότι κάθε μέρα φιλούσα τή μητέρα και τό μικρό. Αλλά μιλώντας για γάϊδαρο, είχα ήδη ζήσει, ακόμα μικρότερη, έναν έρωτα αλά Τιτάνια για έναν [...] Αγαπούσα τόσο εκείνον τόν γάϊδαρο που ξέσπαγα σε λυγμούς όταν μετά από τρεις γύρους τού νησιού, αναγκαζόμουν να τόν αφήσω. Ο Μισέλ πρότεινε στον ιδιοκτήτη να τόν αγοράσει, αλλά τό αφεντικό τού γαϊδάρου ήθελε τόν κουβαλητή του που είχε, όπως φαίνεται, τό θαυμαστό χάρισμα να αρέσει στα παιδιά. Γύρισα [...] με μαύρη καρδιά από εκείνον τόν πρώτο ερωτικό καημό.

  

   «Βλέπεις μικρή» μού έλεγε ο Μισέλ, «όλα είναι θέμα υπομονής και γνώσης. Πιστεύουμε τίς αγελάδες λιγότερο έξυπνες από τά άλογα. Μπορεί. Αλλά όταν κατά τύχη τό κεφάλι μιας αγελάδας μπερδεύεται στο συρματόπλεγμα, τό ελευθερώνει μαλακά, γυρίζοντας τόν λαιμό της από τή μια στην άλλη πλευρά. Ένα άλογο αγροκτήματος τά καταφέρνει πότε-πότε κι αυτό. Αλλά ένα καθαρόαιμο γίνεται κομμάτια». Ο ίδιος ο Μισέλ ανήκε στην ράτσα τών καθαρόαιμων.

 

   Τά τελευταία χρόνια υπήρξαν ιδιαίτερα οδυνηρά : όπως τόσα γερμανικά [...] που επιλέγουν [...] για τήν σχεδόν κωμικά μακρουλή γραμμή τους, ο Τριέρ υπέφερε από πόνους στη σπονδυλική στήλη. Αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τίς σκάλες, [...] κοιμότανε χάμω μέσα στο άχυρο. Με κόπο σερνόταν προς τό μέρος μου έξω από τόν στάβλο, γκρινιάζοντας και γαβγίζοντας από χαρά εναλλάξ, τά παράλυτα πίσω πόδια του γδέρνονταν πάνω στις πλάκες τής αυλής, αφήνοντας πίσω του ίχνη από αίμα. Η χαρά του όταν μ` έβλεπε ήταν συγκλονιστική [...] Μεγαλύτερη, θα είχα ικετέψει να τόν αφήνουν κοντά μου μέρα και νύχτα. [...] Αλλά η παιδική ηλικία είναι δειλή. Ούτε καν ξύπνησα ένα πρωί από τήν ντουφεκιά που τού έριξαν μέσα στ` αυτί [...] έτσι τερματιζόταν συνήθως η υπερβολικά μακριά αγωνία ενός αγαπημένου ζώου, πριν από τίς σημερινές ενέσεις: «Αγαπητή μου θεία, σού γράφω για να πω ότι είμαι πολύ λυπημένη, γιατί ο φτωχός μου Τριέρ πέθανε». Έτσι αρχίζει τό μόνο γράμμα [...]. Είναι στην ουσία η πρώτη μου λογοτεχνική σύνθεση : θα μπορούσα εξίσου καλά να είχα σταματήσει εκεί.

  

   «Φαίνεται πως ήταν ένας παχύς και ωραίος άντρας», είπε η μαγείρισσα. Τό γεγονός ότι ήταν και παχύς και ωραίος, καθιστούσε ακόμα πιο τρομακτικές τίς συνθήκες, φοβερό τό να φαντάζεσαι εκείνον τόν κύριο να στοιβάζεται μέσα σ` ένα κουτί. Έμεινα ξάγρυπνη μέχρι αργά τή νύχτα από τούς λυγμούς, ή μάλλον τά ουρλιαχτά ενός δεκατριάχρονου αγοριού που δεν θα εύρισκα ποτέ τήν ευκαιρία να τό δω γιατί η οικογένεια μετακόμισε μετά από λίγο. Στην αρχή, μόνη μέσα στη νύχτα, έκλαψα κι εγώ με λυγμούς. Κατόπιν, αιφνιδιαστικά, μ` έπιασαν κάτι τρελά γέλια στα οποία έβαλε τέλος η ντροπή. Ήμουν άκαρδη ; Εκείνη η αντίδρασή μου μ` εντυπωσιάζει ακόμη και σήμερα.

 

   Έκλεισε αθόρυβα τήν πόρτα πίσω του, μέ πλησίασε, μού χάϊδεψε τά μαλλιά, τράβηξε τό ακόμα παιδιάστικο νυχτικό μου που είχε και γιακά και μανίκια και κουμπιά και τό `κανε να γλιστρήσει και να πέσει στο πάτωμα. Τέλος μέ παρέσυρε μπροστά στον καθρέφτη και μέ χάϊδεψε με τά χείλη και με τά χέρια βεβαιώνοντάς με ότι είμαι ωραία. Διακριτικά, πήρε τό χέρι μου και έβαλε τά δάχτυλά μου να μαντέψουν κάτω από τό χοντρό μπουρνούζι τήν τοπογραφία τού αντρικού σώματος. Πέρασε ένα λεπτό. Σηκώθηκε (είχε γονατίσει) και βγήκε με τίς ίδιες γελοίες προφυλάξεις. Μάντευα αορίστως ότι κάτι τού είχε συμβεί. Αλλά ούτε πανικοβλήθηκα ούτε πειράχτηκα, και ασφαλώς δεν τραυματίστηκα και δεν πληγώθηκα. Εάν καταχωρώ εδώ αυτό τό επεισόδιο που θα μπορούσα τόσο εύκολα ν` αποσιωπήσω, τό κάνω για να καταγγείλω κατηγορηματικά ως πλαστή τήν υστερία που προκαλεί στις μέρες μας κάθε επαφή, όσο επιπόλαιη και αν είναι, ανάμεσα σ` έναν ενήλικο και ένα παιδί, που δεν έχει ακόμα μπει ή μόλις έχει μπει στην εφηβεία. Ασφαλώς η βία, ο σαδισμός (ακόμα και χωρίς φανερή σχέση με τή σεξουαλικότητα), και η πεινασμένη σεξουαλικότητα που ασκείται πάνω σ` ένα άοπλο πλάσμα, είναι απαίσια πράγματα και συχνά στρεβλώνουν ή καταπιέζουν μια ζωή, χωρίς να υπολογίζουμε τή ζωή τού ενηλίκου που πολλές φορές κατηγορείται αδίκως. Αντιθέτως, δεν είναι βέβαιο ότι μια μύηση σε ορισμένες πλευρές τού σαρκικού παιχνιδιού είναι πάντα επιζήμια : ορισμένες φορές κερδίζει κανείς χρόνο. Αποκοιμήθηκα ευχαριστημένη που μέ είχε βρει ωραία, συγκινημένη που εκείνα τά μικροσκοπικά εξογκώματα πάνω στο στέρνο μου ονομάζονταν ήδη στήθη, ικανοποιημένη επίσης που είχα μάθει κάτι περισσότερο πάνω σ` αυτό που είναι ένας άντρας. Αν οι μουδιασμένες αισθήσεις μου δεν αντέδρασαν, η αντέδρασαν μετά βίας, οφείλεται ίσως στο γεγονός ότι η ηδονή, για τήν οποία είχα ακόμα μια εξαιρετικά συγκεχυμένη ιδέα, ήταν για μένα από τότε άρρηκτα δεμένη με τήν ιδέα τής ομορφιάς [...] Βρισκόμασταν μακριά απ` όλ` αυτά : ο εξάδελφος Χ. δεν ήταν ωραίος.

 

[Marguerite Yourcenar: Quoi? - L` Éternité]
(ελληνική έκδοση, 1997: «Τί; - Η αιωνιότητα», εκδόσεις Χατζηνικολή)


1976, Gallimard : L` Oeuvre au Noir ( "η Άβυσσος" )

 

 

           ο Αδριανός         μια από τίς πάμπολλες απεικονίσεις που διέταξε ο Αδριανός μετά τήν αυτοκτονία τού
                                                                                                     
Αντίνοου : εδώ τό κεφάλι τού εραστή του σε νόμισμα

 

           ο ποιητής Ανδρέας Εμπειρίκος, φίλος της από τά νεανικά της χρόνια 

 

 

 


στα χρόνια τής αμερικής, στο νησί που ζούσε
τήν εποχή τής πιο μεγάλης δημιουργικότητας

 

 

 

 
   
διάλογος με: 11 ►  
   


υπάρχει και άλλος τόπος
όμως

 

τείχη τοίχοι τύχη : εισαγωγικά

 

 

αθώα λευκά χαρτιά

εκτός από τά κείμενα άλλων που θα μπορείτε να διαβάζετε εδώ (και τά οποία είναι (είμαι βέβαιη) παντός καιρού) τά δικά μου γραφτά πάρτε τα σαν ημερολόγιο που θα απωθεί ηπίως τήν επιμελή αποθέωση τής επικαιρότητας (όσο για τό κοπυράϊτ, τόσο σ' εκείνα όσο και στις μεταφράσεις μου, που – κατά καιρούς – θα σάς παραθέτω, μού ανήκει βέβαια) αλλά
αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να τά αναπαράγετε αν θέλετε (φτάνει να αναφέρετε τήν πηγή – απλά και συνηθισμένα πράγματα που λέμε) *
(οι φωτογραφίες επίσης θαν' δικές μου αν σάς τό πω  – αλλά πολλές άλλες φωτογραφίες, πίνακες, σχέδια και γκραβούρες, αν δεν σάς πω κάτι άλλο, θα είναι από κάποια σελίδα ιντερνετική – και, φυσικά, όπου βρίσκω τό όνομα τού δημιουργού τό αναφέρω)



 

μπορείτε επίσης να δείτε (αν έχετε διάθεση μόνο για πεζογραφία) (και για λίγα ίσως πράγματα παραπάνω για μένα) τήν ιστοσελίδα μου  απολίτιστες τέχνες : εκεί είναι και εκτενέστατα τμήματα από τά (εκδομένα και ανέκδοτα) μυθιστορήματα που έχω μέχρι τώρα ετοιμάσει για εδώ  ^ < > # + = και θα ακολουθήσουνε, θέλω να ελπίζω σύντομα, και τά (ακόμα πιο) εκτενή τους κείμενα (ολόκληρα) : σκοπεύω να εκδόσω τά πάντα εναερίως δηλαδή στο ιντερνέτ



*
(επ' αυτού να θεωρώ ότι θα θεωρήσετε αυτονόητα τά όσα γράφει τό εξαιρετικό μπλοκάκι τής L' Enfant de la Haute Mer για τούς όρους αναδημοσίευσης)
και να συμπληρώσω ότι δεν είναι αξιοπρεπές να κλέβει κανείς άλλους, όταν έχει έναν εαυτό απ' τόν οποίο μπορεί να κλέψει ελεύθερα – και μην υποτιμάτε τή δημιουργικότητά σας : όσοι τό 'καναν τιμωρήθηκαν και τούς είδαμε να ασχημαίνουν.

© ο πίνακας τού τίτλου : david hockney : Not Very Big Blue Balls (λεπτομέρεια), 1991, oil on canvas (98,10 x 128,60 cm), η μαυρόασπρη φωτογραφία δικιά μου (δηλαδή τής γάτας μου) (τήν εποχή που δεν υπήρχανε ακόμα τά λαπτόπ) © ο πίνακας στο μπάνερ για τήν ιστοσελίδα με τά βιβλία μου (λεπτομέρεια) : δικός μου, 1989  ©  τό χαρακτικό με τούς κρεμασμένους : από τήν 1η έκδοση τών ποιημάτων τού françois villon, παρίσι 1489  ©

 

και τό άπειρο να συμφιλιωθούμε

giordano bruno stiftung / emily brontë
herbert marcuse / γιάννης ξενάκης
tom waits και david bowie
happy few / stachtes / silentcrossing
talisker μαύρη / talisker πορφυρή /
ροΐδης
αγριμολόγος / gatouleas / κελαηδίσματα
post.scriptum.inter - action και ο άλλος ρο
undantag και omadeon και ρενάτα
μπαλόνι κόκκινο / head-charge / κατερίνα
l' enfant de la haute mer και γιώργος μίχος
ο δρόμος με τίς φάμπρικες
/ geographies
έγκλημα και τιμωρία / tsironakos

φώτης τερζάκης / the act of touching
no budget / futura
maya's life / maya's playground
positive atheism και jane austen
heinrich von kleist / gregory markopoulos
emily dickinson ή walther von der
vogelweide

κι άλλα πολλά μπλοκάκια και σελίδες
και όχι μόνο για τή
γλώσσα και λοιπά
που θα τά πούμε εν καιρώ στις από
δίπλα
αριστερά πολυλογίες

 

 

τά εκδομένα μου βιβλία :

συνεργασίες :

 
από εκατό δρόμουs

χαρη λέει στο: 12 τό εγώ είναι άλλη :
ανώνυμα λέει στο: 12 τό εγώ είναι άλλη :
χαρη λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
Aikaterini Tempeli λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
Aikaterini Tempeli λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
χαρη λέει στο: 2 τείχη τοίχοι τύχη
ανώνυμα λέει στο: 2 τείχη τοίχοι τύχη
χαρη λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
undantag λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
χαρη λέει στο: 8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
Aikaterini Tempeli λέει στο: 8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
gatouleas λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
Aikaterini Tempeli λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
tsal λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
κόκκινο μπαλόνι λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
Post.Scriptum.Inter-Action. λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
Post.Scriptum.Inter-Action. λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...




αρχείο



νοέμβριος 2012(2)

21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
9 σαβουάρ βιβρ

φεβρουάριος 2010(1)

20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας

δεκέμβριος 2009(2)

12 τό εγώ είναι άλλη :
19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...

νοέμβριος 2009(3)

γ υποκριτικό διάλειμμα
17 γλωσσικά
18 gottfried von strassburg

οκτώβριος 2009(2)

15 american stories (θετικισμός και πολυλογίες)
16 οι γάμοι

σεπτέμβριος 2009(2)

13 περί βιβλίων
14 υπό ξένην σημαία

αύγουστος 2009(8)

α β γ : γραψίματα και σχόλια
5 περί ψεμμάτων (συνέχεια) : καβάφης
6 καβάφης / περί έρωτος
7 γιατί η βία είναι μία αηδία
8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
β γενικές δοκιμές : απόπειρα μεταφοράς t. s. e.
10 τό θηρίο στο χαλί
11 περί αναρχίας ...

ιούλιος 2009(5)

1 χαρισμένα (και αντί εισαγωγής)
2 τείχη τοίχοι τύχη
3 τό χαλί τών επικαίρων
α διάλειμμα για τό μπλουζ τού πρίγκηπα
4 η τέχνη τής πολιτικής ψευδολογίας






άλλοι σύνδεσμοι









          επαφή

           



           Site Meter