β γενικές δοκιμές : απόπειρα μεταφοράς t. s. e.
 


αύγουστος 11 2009 (ώρα:22.20)
 
   

 

 

κουαρτέτο για γραφτή φωνή

burnt norton

          

I.

 

Παρόν παρελθόν παρόντα ίσως στον μέλλοντα
Κι ο μέλλων να εμπεριέχεται στο παρελθόν
Αν όλοι οι χρόνοι είναι πάντοτε παρόντες
Όλος ο χρόνος είναι αιωνίως ανήλεος.
Ό,τι θα ήταν είναι μια αφαίρεση
Και παραμένει δυνατότητα εις τόν αιώνα
Σε έναν κόσμο μόνο που τόν σκέφτεσαι
Ό,τι θα ήταν, κι ό,τι ήταν
Τείνουν προς ένα τέλος, αιωνίως παρόν.

Ηχούν στη μνήμη βήματα που πέφτουνε
Κάτω σε έναν δρόμο που δεν πήραμε
Κι όλο προς μία πόρτα που δεν άνοιξε
Και βγάζει στις τριανταφυλλιές. Ηχούν τά λόγια μου
Και στο μυαλό σου με αυτόν τόν τρόπο.
                                      Όμως προς τί
Να ανακάτευα τή σκόνη μες στην κούπα με ξερά ροδόφυλλα;
Δεν έχω ιδέα.
              Κι άλλα πράγματα αντηχούν
Και κατοικούν στον κήπο. Λες να πάμε;

Άντε και γρήγορα, είπε τό πουλί
Και να τούς βρεις, πήγαινε να τούς βρεις,
Κρύβονται στη γωνία. Από τόν πρώτο φράχτη,
πίσω. Μέσα στον πρώτο μας τόν κόσμο. Λες να πάμε;
Ν` αφήσουμε τήν κίχλη να μάς ξεγελάσει
Μέσα στον πρώτο κόσμο που είχαμε,
Ήταν εκεί, αξιοπρεπείς κι αόρατοι,
Κινούνται μα δεν βιάζονται, πατάνε φύλλα πεθαμένα,
Στη φθινοπωρινή τή ζέστη, και στού αέρα τόν σπασμό,
Κι έτσι μιλούσε τό πουλί, σαν ν` απαντούσε στην
Ανάκουστη τή μουσική που κρύβονταν στους θάμνους
Και η αχτίνα τού ματιού αόρατη έψαχνε για τριαντάφυλλα,
γιατί έχουν όψη λουλουδιών άξια να τά κοιτάξεις.

Ήταν εκεί σαν να `ταν ξένοι, να τούς δέχεσαι, να δέχονται,
Κι εμείς κινούμαστε, κι αυτοί,
κανονικός σχηματισμός,
Όλοι διασχίζουμε τόν άδειο χώρο, προς τόν κύκλο
που μέσ` σε κύβο λες έχει τ` αγκάθια
Να ρίξουμε και μια ματιά στην ξεραμένη τή λακκούβα τού νερού.
Να `ναι στεγνή η νερολακκούβα,
Να `ναι στεγνό και τό τσιμέντο,
Να `χει και χρώμα κει στις άκρες,
Και να `ν` γεμάτη η λακκούβα
με τό νερό απ` τό φως τού ήλιου
Και οι λωτοί να ανεβαίνουν,
ήσυχα, ήσυχα πολύ,
Κι η επιφάνεια να γυαλίζει
απ` τού φωτός τά φυλλοκάρδια
Κι εκείνοι πίσω μας να στέκουν
Και να τούς βλέπω στο νερό.

Ύστερα ένα σύννεφο ήρθε,
Και η λακκούβα είχε αδειάσει.

Άντε, να φύγεις, είπε τό πουλί,
Τό δέντρο γέμισε παιδιά,
Που ξαναμμένα κρυφτό παίζουνε,
Κρύβουν τό γέλιο τους πολύ,
Άντε, φύγε, φύγε, είπε τό πουλί : οι ανθρώποι
δεν αντέχουν τήν αλήθεια για πολύ.

Μέλλον και παρελθόν και ό,τι θα `ταν
και ό,τι ήτανε στ` αλήθεια,
Τείνουν προς ένα τέλος μόνο
που είναι πανταχού παρόν.

 

[   αυτή είναι η δικιά μου μετάφραση από τό πρώτο μέρος  τού πρώτου ποιήματος ( Burnt Norton, γράφτηκε τό 1935, εκδόθηκε τό 1936 ) τών "Τεσσάρων  Κουαρτέτων" τού Thomas Stearns Eliot, αμερικανού ποιητή που διάλεξε να γίνει άγγλος, και καθολικός. Τα τέσσερα ποιήματα τής συλλογής ( Burnt Norton, East Coker, The Dry Salvages και Little Gidding ) έχουνε ως προμετωπίδα δύο αποσπάσματα (στα ελληνικά) τού Ηράκλειτου :

τού λόγου δ` εόντος ξυνού ζώουσιν οι πολλοί ως ιδίαν έχοντες φρόνησιν.
οδός άνω κάτω μία και ωυτή. 

Τά ποιήματα εκδόθηκαν πρώτα ξεχωριστά  (όλα έχουν πέντε μέρη) τό 1936, τό 1940, τό 1941, και τό 1942 - και ύστερα, τό 1943 σε ενιαία συλλογή με τό όνομα "Τέσσερα Κουαρτέτα", πράγμα που παραπέμπει από τόν Έλιοτ, καθ` όλες τίς ενδείξεις συνειδητά, στα τελευταία (και πιο δύσκολα) κουαρτέτα (εγχόρδων) που έγραψε ο Μπετόβεν προς τό τέλος τής ζωής του, μέχρι τό 1825 ( : πέθανε τό `27) , όταν ήταν πια τελείως κουφός - πράγμα που σημαίνει ότι ο ίδιος δεν τά άκουσε ποτέ παρά μόνο μέσα του - και μάλιστα με τήν εφιαλτική προσθήκη ενός μόνιμου ήχου (βουητού) που τόν συνόδευε σ` όλη τή διάρκεια τής κώφωσης (και για τό oποίο έχει μιλήσει και ο ζωγράφος David Hockney (έχετε δει ήδη αρκετά δικά του εδωμέσα) που πάσχει από τήν ίδια αρρώστεια). Τό πρώτο ποίημα, τού οποίου τό πρώτο μέρος έχω μεταφράσει εδώ, αναφέρεται πιθανώς (και υπογείως βέβαια) σε κάποιο παλιό κτήμα με εγκαταλελειμμένο σπίτι, που ο Έλιοτ πήγαινε (τόν πηγαίνανε) παιδί. Αλλά αυτά (τά βιογραφικά) έχουνε πια, και γενικώς, πολύ μικρή σημασία. Απλώς ο τίτλος "burnt norton" μένει κατά κανόνα αμετάφραστος, καθώς δεν σημαίνει παρά μια τοπογραφία.

Ο ίδιος ο Έλιοτ θεωρούσε (είχε πει) ότι τα Τέσσερα Κουαρτέτα είναι τό καλύτερο κομμάτι τού έργου του. Πιθανώς να `χει δίκιο. Πολλοί ισχυρίζονται ότι πήρε τό Νόμπελ κυρίως, και ειδικά, εξαιτίας αυτού τού έργου.

Ο Έλιοτ έχει γράψει και δοκίμια - αισθητικά, κατά "τές συνταγές εκείνου τού [αμερικάνου] μάγου", που αποτέλεσε και τόν μέντορα και τόν καλό του άγγελο, και τόν βοήθησε να καθιερωθεί, τού Έζρα Πάουντ. Μολονότι συνειδητά θρήσκος, από μια εποχή ιδίως και μετά (όταν προσηλυτίστηκε στον καθολικισμό), η σκέψη του έχει (και όχι μόνο στα δοκίμια) εκλάμψεις μόνιμες σχεδόν από μια βάση (τόσο έντονα) διαλεκτική, που ακυρώνει τίς υπόλοιπες, συνειδητές και συνεπώς επιφανειακές, εμμονές του :  το πιο έντονο δείγμα αυτής του τής αντίφασης είναι ακριβώς τό άνοιγμα, οι πρώτοι στίχοι ακριβώς, τού ποιήματος που μόλις διαβάσατε :  η αλληλοεισδοχή τών χρόνων, και η κατασκευή ενός άλλου από την διαρκή παρουσία όλων (και παρόντος και παρελθόντος και μέλλοντος) μέσ` στο παρόν, αποτελεί μια (έξοχη) εφαρμογή (θα έλεγε κανείς πολύ εύκολα) τής διαλεκτικής σκέψης τού χέγκελ στην πρωτοποριακή ποίηση τού αιώνα που πέρασε.  

Μεταφράσεις τών Κουαρτέτων στα ελληνικά έχουνε γίνει. Η καλύτερη, κατά τή γνώμη μου ήτανε μια παλιά - εκδόθηκε τό 1952,  και για χρόνια υπήρχε σε στοίβες στο μοναστηράκι απούλητη - σήμερα όσοι τήν έχουμε θεωρούμαστε τυχεροί - τού Αντώνη Δεκαβάλλε. Νομίζω ότι ανατυπώθηκε πρόσφατα. Ο Σεφέρης έχει μεταφράσει, εκτός από τήν Έρημη Χώρα, και άλλα τού Έλιοτ, αλλά δεν είμαι σίγουρη για τά Κουαρτέτα. Αυτή είναι λοιπόν μια δική μου μετάφραση και δημοσιεύεται εδώ για πρώτη φορά - ας πούμε ότι σάς τήν χαρίζω  (είναι πείραμα : και υποστηρίζω μάλιστα αυτήν τή λέξη με τήν ωραιότερη δυνατή έννοια).

< η βικιπαίδεια έχει συνδέσμους με ενδιαφέρον, (κάτω-κάτω) στο λήμμα T. S. Eliot >

copyright © 2oo9 hari stathatou for the text and translation, all rights reserved     ] 


 

 

burnt norton

I

Time present and time past
Are both perhaps present in time future,
And time future contained in time past.
If all time is eternally present
All time is unredeemable.
What might have been is an abstraction
Remaining a perpetual possibility
Only in a world of speculation.
What might have been and what has been
Point to one end, which is always present.
Footfalls echo in the memory
Down the passage which we did not take
Towards the door we never opened
Into the rose-garden. My words echo
Thus, in your mind.
                   But to what purpose
Disturbing the dust on a bowl of rose-leaves
I do not know.
              Other echoes
Inhabit the garden. Shall we follow ?
Quick, said the bird, find them, find them,
Round the corner. Through the first gate,
Into our first world, shall we follow
The deception of the thrush ? Into our first world.
There they were, dignified, invisible,
Moving without pressure, over the dead leaves,
In the autumn heat, through the vibrant air,
And the bird called, in response to
The unheard music hidden in the shrubbery,
And the unseen eyebeam crossed, for the roses
Had the look of flowers that are looked at.
There they were as our guests, accepted and accepting.
So we moved, and they, in a formal pattern,
Along the empty alley, into the box circle,
To look down into the drained pool.
Dry the pool, dry concrete, brown edged,
And the pool was filled with water out of sunlight,
And the lotos rose, quietly, quietly,
The surface glittered out of heart of light,
And they were behind us, reflected in the pool.
Then a cloud passed, and the pool was empty.
Go, said the bird, for the leaves were full of children,
Hidden excitedly, containing laughter.
Go, go, go, said the bird : human kind
Cannot bear very much reality.
Time past and time future
What might have been and what has been
Point to one end, which is always present.

Thomas Stearns Eliot, Four Quartets
Burnt Norton, I.

 

 

 

 

 

  1                          2                         3                   4
1  αυτόγραφη αφιέρωση τού έλιοτ στον πάουντ όπου τόν ονομάζει "τόν καλύτερο τεχνίτη - ή δάσκαλο - ", στα ιταλικά : αφιέρωση που έχει εξάλλου και στην αρχή τής "έρημης χώρας" : η φράση "il miglior fabbro" είναι τού δάντη, ο οποίος ονόμασε έτσι έναν προγενέστερό του τροβαδούρο, τόν "σκοτεινό" ποιητή αρνώ ντανιέλ. *
2 ο έλιοτ  τό 1910, ίσως στην αμερική
3  στις 10 νοεμβρίου τού 1959, σε συνέντευξή του στο πανεπιστήμιο τού σικάγου, © corbis / bettmann
4  φωτογραφία από τόν e. o. hoppe © , 1919 

 

 

 * arnaut daniel

 

 

 
   
διάλογος με: 17 ►  
   


υπάρχει και άλλος τόπος
όμως

 

τείχη τοίχοι τύχη : εισαγωγικά

 

 

αθώα λευκά χαρτιά

εκτός από τά κείμενα άλλων που θα μπορείτε να διαβάζετε εδώ (και τά οποία είναι (είμαι βέβαιη) παντός καιρού) τά δικά μου γραφτά πάρτε τα σαν ημερολόγιο που θα απωθεί ηπίως τήν επιμελή αποθέωση τής επικαιρότητας (όσο για τό κοπυράϊτ, τόσο σ' εκείνα όσο και στις μεταφράσεις μου, που – κατά καιρούς – θα σάς παραθέτω, μού ανήκει βέβαια) αλλά
αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να τά αναπαράγετε αν θέλετε (φτάνει να αναφέρετε τήν πηγή – απλά και συνηθισμένα πράγματα που λέμε) *
(οι φωτογραφίες επίσης θαν' δικές μου αν σάς τό πω  – αλλά πολλές άλλες φωτογραφίες, πίνακες, σχέδια και γκραβούρες, αν δεν σάς πω κάτι άλλο, θα είναι από κάποια σελίδα ιντερνετική – και, φυσικά, όπου βρίσκω τό όνομα τού δημιουργού τό αναφέρω)



 

μπορείτε επίσης να δείτε (αν έχετε διάθεση μόνο για πεζογραφία) (και για λίγα ίσως πράγματα παραπάνω για μένα) τήν ιστοσελίδα μου  απολίτιστες τέχνες : εκεί είναι και εκτενέστατα τμήματα από τά (εκδομένα και ανέκδοτα) μυθιστορήματα που έχω μέχρι τώρα ετοιμάσει για εδώ  ^ < > # + = και θα ακολουθήσουνε, θέλω να ελπίζω σύντομα, και τά (ακόμα πιο) εκτενή τους κείμενα (ολόκληρα) : σκοπεύω να εκδόσω τά πάντα εναερίως δηλαδή στο ιντερνέτ



*
(επ' αυτού να θεωρώ ότι θα θεωρήσετε αυτονόητα τά όσα γράφει τό εξαιρετικό μπλοκάκι τής L' Enfant de la Haute Mer για τούς όρους αναδημοσίευσης)
και να συμπληρώσω ότι δεν είναι αξιοπρεπές να κλέβει κανείς άλλους, όταν έχει έναν εαυτό απ' τόν οποίο μπορεί να κλέψει ελεύθερα – και μην υποτιμάτε τή δημιουργικότητά σας : όσοι τό 'καναν τιμωρήθηκαν και τούς είδαμε να ασχημαίνουν.

© ο πίνακας τού τίτλου : david hockney : Not Very Big Blue Balls (λεπτομέρεια), 1991, oil on canvas (98,10 x 128,60 cm), η μαυρόασπρη φωτογραφία δικιά μου (δηλαδή τής γάτας μου) (τήν εποχή που δεν υπήρχανε ακόμα τά λαπτόπ) © ο πίνακας στο μπάνερ για τήν ιστοσελίδα με τά βιβλία μου (λεπτομέρεια) : δικός μου, 1989  ©  τό χαρακτικό με τούς κρεμασμένους : από τήν 1η έκδοση τών ποιημάτων τού françois villon, παρίσι 1489  ©

 

και τό άπειρο να συμφιλιωθούμε

giordano bruno stiftung / emily brontë
herbert marcuse / γιάννης ξενάκης
tom waits και david bowie
happy few / stachtes / silentcrossing
talisker μαύρη / talisker πορφυρή /
ροΐδης
αγριμολόγος / gatouleas / κελαηδίσματα
post.scriptum.inter - action και ο άλλος ρο
undantag και omadeon και ρενάτα
μπαλόνι κόκκινο / head-charge / κατερίνα
l' enfant de la haute mer και γιώργος μίχος
ο δρόμος με τίς φάμπρικες
/ geographies
έγκλημα και τιμωρία / tsironakos

φώτης τερζάκης / the act of touching
no budget / futura
maya's life / maya's playground
positive atheism και jane austen
heinrich von kleist / gregory markopoulos
emily dickinson ή walther von der
vogelweide

κι άλλα πολλά μπλοκάκια και σελίδες
και όχι μόνο για τή
γλώσσα και λοιπά
που θα τά πούμε εν καιρώ στις από
δίπλα
αριστερά πολυλογίες

 

 

τά εκδομένα μου βιβλία :

συνεργασίες :

 
από εκατό δρόμουs

χαρη λέει στο: 12 τό εγώ είναι άλλη :
ανώνυμα λέει στο: 12 τό εγώ είναι άλλη :
χαρη λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
Aikaterini Tempeli λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
Aikaterini Tempeli λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
χαρη λέει στο: 2 τείχη τοίχοι τύχη
ανώνυμα λέει στο: 2 τείχη τοίχοι τύχη
χαρη λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
undantag λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
χαρη λέει στο: 8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
Aikaterini Tempeli λέει στο: 8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
gatouleas λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
Aikaterini Tempeli λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
tsal λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
κόκκινο μπαλόνι λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
Post.Scriptum.Inter-Action. λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
Post.Scriptum.Inter-Action. λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...




αρχείο



νοέμβριος 2012(2)

21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
9 σαβουάρ βιβρ

φεβρουάριος 2010(1)

20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας

δεκέμβριος 2009(2)

12 τό εγώ είναι άλλη :
19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...

νοέμβριος 2009(3)

γ υποκριτικό διάλειμμα
17 γλωσσικά
18 gottfried von strassburg

οκτώβριος 2009(2)

15 american stories (θετικισμός και πολυλογίες)
16 οι γάμοι

σεπτέμβριος 2009(2)

13 περί βιβλίων
14 υπό ξένην σημαία

αύγουστος 2009(8)

α β γ : γραψίματα και σχόλια
5 περί ψεμμάτων (συνέχεια) : καβάφης
6 καβάφης / περί έρωτος
7 γιατί η βία είναι μία αηδία
8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
β γενικές δοκιμές : απόπειρα μεταφοράς t. s. e.
10 τό θηρίο στο χαλί
11 περί αναρχίας ...

ιούλιος 2009(5)

1 χαρισμένα (και αντί εισαγωγής)
2 τείχη τοίχοι τύχη
3 τό χαλί τών επικαίρων
α διάλειμμα για τό μπλουζ τού πρίγκηπα
4 η τέχνη τής πολιτικής ψευδολογίας






άλλοι σύνδεσμοι









          επαφή

           



           Site Meter