11 περί αναρχίας ...
 


αύγουστος 24 2009 (ώρα:23.23)
 
   

... ή περί σύντομου zeitgeist


robert fludd, medicina catholica, 1629 bruno


Είχα γράψει πριν από καιρό ένα κείμενο (με τόν σκοπό να τό ανεβάσω ακριβώς στο σημειωματάριο) για όσους θεωρούν τόν εαυτό τους αναρχικό αλλά είναι - και αυτοί δηλαδή εξίσου με τούς (περισσότερους) υπόλοιπους - πουριτανοί και αυταρχικοί στις διαπροσωπικές τους σχέσεις αλλά δεν τούς πλήττει και δεν τούς πειράζει όμως αυτούς, επειδή αυτοί αφήνουν μια αλογοουρά και πάνε σε μια πλατεία και κάνουν διάφορα παιδιάστικα κι έτσι νομίζουν ότι έχουν πιάσει τήν επανάσταση από τ` αρχίδια (που στην κυριολεξία δεν έχει, αφού είναι γυναίκα). Όργανα τής τάξεως δολοφόνησαν όμως (εκεί στην πλατεία) τόν Αλέξη Γρηγορόπουλο και όλο αυτό πήγε περίπατο (καταλαβαίνετε : θα άφηνε περιθώρια για παρεξηγήσεις που δεν είχα καμία διάθεση να τίς δω να γίνονται) : ήμουνα σίγουρη ότι αν ανέβαζα δηλαδή εκείνο τό κείμενο, πολλοί (αν υποτεθεί ότι διαβάζουν και πολλοί ένα λογοτεχνικό μπλογκ) θα νόμιζαν ότι βρήκα τήν ευκαιρία να κατηγορήσω υπογείως και εκ τού ασφαλούς αυτά τά παιδιά που φώναξαν στους δρόμους (γεμάτα θυμό δίκαιο, και αυθεντικό και θλιμμένο : ) η θλίψη κι ο θυμός επιβάλλουν όμως τά δικά τους ήθη : δεν είναι αυτό αυτολογοκρισία, είναι μια ευκαιρία να ανασυνταχτώ μάλλον κι εγώ και να τά πω ίσως πιο ήρεμα :


herbert marcuse

Διεκδικώντας τήν ελεύθερη ελευθερία (η διατύπωση είναι τού ρεμπώ) από μικρές, εμείς τήν ταυτίζαμε αυτομάτως με τήν επανάσταση : αλλά η περιπέτεια αυτού τού έρωτα σημαδευότανε συνέχεια από σκαλοπατάκια ή χρώματα : ένα τέτοιο σκαλοπάτι ήταν ας πούμε όταν ακούσαμε να εξακοντίζουν εναντίον μας για πρώτη φορά τή λέξη «αναρχοκομμουνιστές» - ήχησε θέλω να πω φάλτσος ο υβριστικός της τόνος : ωραία λέξη, έτσι τή θεωρήσαμε όλες μας (γιατί μάλλον δεν τήν είχαμε ακούσει κι άλλη φορά) (όσες προερχόμαστε από καλά σπίτια ξέραμε σίγουρα μια βρισιά, τό «συμμορίτες», μαζί φυσικά με τήν άλλη τό σκέτο «κουμουνιστές»). Εκ παραλλήλου τήν αφέλεια που από τότε (και από πιο πριν, και μονίμως) μέ συνόδευε δεν είχα καμία διάθεση να τήν αφήσω να εξαφανιστεί : σαν φόντο στον πίνακα τό χρώμα αυτό πήγαινε παρέα με τόν έρωτα (έτσι νόμιζα, τό να `μαι καχύποπτη και πονηρή τό θεωρούσα μυστηριωδώς υποτίμηση : μόνο όταν άρχισα να τό πληρώνω είδα τί ακριβό χρώμα που ήτανε - τό ορυκτό είναι σπάνιο : παρόλ` αυτά ακόμα ως χρώμα τό χρησιμοποιώ - και έτσι ξεπαραδιάζομαι ζωγραφίζοντας.)


max beckmann/departure/λεπτομέρεια

Αρκετά επίσης ήταν τά λεφτά (και ο χρόνος που χρειάστηκε για να τό χωνέψω) (έκανα στην πραγματικότητα μια αιωνιότητα) ώσπου να καταλάβω δηλαδή για τά καλά τό μίσος που είχαν τά δύο συνθετικά μεταξύ τους [αυτοί που μάς φωνάζαν έτσι δεν ξέρανε φυσικά τίποτα : από γλωσσική άποψη εδώ συνδυάζονταν στον (λαμπρό) κοινό νου δυο παραδόσεις : η μια έλεγε να βάζεις όλες τίς βρισιές μαζί, κι η άλλη έλεγε ότι όταν μια βρισιά έχει φάει τά ψωμιά της τής προσθέτουμε κι ένα ακόμα ηχηρό παρόμοιο για να τήν ξαναζωντανέψουμε (υπήρχε ίσως κι ένα τρίτο : ότι όταν μια βρισιά έχει πολλές συλλαβές αποκτά περισσότερο βάθος και πλάτος και νόημα - ήταν ίσως ένας αναπάντεχα εφαρμοσμένος εγελιανισμός : η ποσότητα να μετατρέπεται, ταχύτατα, σε ποιότητα.) Ήταν λοιπόν μια βρισιά που μάς έκανε να γελάμε - γελούσαμε πρωτίστως με τό ότι τήν θεωρούσαν βρισιά, και δευτερευόντως με τό ότι χαρακτηρίζοντας έτσι τό σύμπαν λέγαν αρλούμπες εν γένει : γιατί, όχι μόνο δεν ήταν όλοι αναρχικοί ή κομμουνιστές επειδή δεν είχαν προλάβει καν να τό σκεφτούνε, αλλά και διότι πολλοί (προερχόμενοι από καλά λέμε σπίτια) ακόμα τό φοβόντουσαν : τό κέφι μας λοιπόν κάναμε απλώς - χωμένοι σε συγκεκριμένες συνθήκες - τό zeitgeist είναι γενικά παντοδύναμο (είπαμε, όχι αυτό που στο ιντερνέτ έχει γίνει εσχάτως δημοφιλές, τό άλλο τό κανονικό, τού χέγκελ.)] < Να μην πω ότι μαζί με τήν βρισιά πήγαινε και τό άλλο αυτονόητο - ότι παρασύρουμε όσοι είμαστε έτσι, τούς άλλους, τούς αθώους - ή παρασυρόμαστε, όσοι είμαστε αθώοι, από τούς άλλους, τούς έτσι. Αιώνια παιχνίδια τής γλώσσας αυτά, πάντα η πλειοψηφία είναι υγιής και πάντα αυτή μόνο θα αυτοκαθορίζεται >


σκίτσο τού φρειδερίκου ένγκελς για τούς
"ελεύθερους", βερολινέζικη ομάδα νεαρών εγελιανών

Με τήν μετατροπή τού καθεστώτος σε άλλο καθεστώς τό zeitgeist έχασε τ` αυγά και τά καλάθια του : αλλού οι λέξεις υπέστησαν κακαρίσματα, κι αλλού οι κότες γεννούσαν. Τό δεύτερο συνθετικό νομιμοποιήθηκε, τό πρώτο και παρέμεινε ως είχε. Σιγά-σιγά μπαίναν στη μέση κι οι γενιές - αυτό εξυπονοούσε υπεροψία (και πονηρία λήθη λήθαργο και μέθη : ) ούτε όλοι φυσικά ήτανε τότε αναρχοκομμουνιστές, ούτε και τώρα όλοι είναι : δεν είμαστε εν γένει σύνολα με άλλα λόγια, είμαστε άτομα, μια καταδίκη ίσως είναι αυτό : δεν είμαστε λοιπόν γενιές, πίσω από τίς γενιές κρυβόμαστ` όλοι εφόσον ό,τι κάναμε ως άτομα δεν ήτανε και τίποτα να περηφανευτούμε : όσοι κατηγορείτε προηγούμενους συλλήβδην ως γενιά, να τό `χετε αυτό υπόψη σας : όσοι χρησιμοποίησαν αργότερα ό,τι αρχικά είχε μονάχα κέφι κόστος και καλή κυκλοφορία τού αίματος, δεν αντιπροσωπεύουνε παρά τόν εαυτό τους, αφήστε τίς γενιές δηλαδή ήσυχες : ούτε όλα τά άτομα τής ίδιας ηλικίας ήτανε παλιότερα σε εξέγερση ούτε και τώρα είναι - αν και γίνονται τώρα κάποια στιγμή πολλά : και τότε κάποια στιγμή πολλά έγιναν : αν είχε εξεγερθεί τό σύμπαν, τότε ή τώρα, θα `μαστε φυσικά όλοι αλλιώς.

Ένα γερό σκαλοπατάκι για μένα (για να ξαναγυρίσουμε στα γλωσσικά) ήτανε όταν κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι η λέξη σαν σύνολο ενοχλούσε μάλλον και τούς μεν και τούς δε : δυσαρεστήθηκα πολύ με άλλα λόγια όταν κατάλαβα ότι έπρεπε να διαλέξω μία μόνο διάσταση γι` αυτόν τόν πίνακα, τή ζωή μου δηλαδή : δεν διάλεξα παρά όταν κατάλαβα καλά ότι τά δυο αυτά βουνά όντως μαλώνανε : τό δεύτερο συνθετικό δεν εξυπονοεί καθόλου και τό πρώτο, ενώ τό πρώτο (πρέπει, έλεγα εγώ να) υπερβαίνει μ` έναν τρόπο όλο χρώματα (και ιμπρεσιονιστικά και εξπρεσιονιστικά) τό συνολικό φάσμα (που ήταν ευθύ και ήρεμο σαν καρδιογράφημα καρδιάς που έχει σταματήσει να χτυπάει) τού δεύτερου. Στην δικιά μου λοιπόν ζωγραφική η αναρχία εμπεριέχει τήν ισότητα κάθε μορφής χωρίς να τήν ισοπεδώνει σε εξομοίωση μείωση ή εξαφάνιση : ο πλούτος τού έρωτα εξακολουθεί να είναι η πιο καλή πλευρά τής αλήθειας.

Χάσιμο χρόνου η υποταγή σε μια μόνο διάσταση ; όταν ο κόσμος είναι άπειρος ; αναγκάστηκα να δω ότι η θλίψη για τό χάσιμο τού χρόνου επικοινωνούσε μόνο με τό πρώτο συνθετικό.

Ίσως να ήτανε χάσιμο χρόνου όντως όλ` αυτά. Πάντως εγώ θα έμενα με τήν εντύπωση ότι η αναρχική συνείδηση είναι τόσο όντως αναρχική ώστε να αρνείται να περιορίσει τόν εαυτό της ως οπαδό, ακόμα και τής αναρχίας.

Εδώ είχα κολλήσει για καιρό, κι ας μείνουμε κι εμείς λιγάκι ακόμα εδωπέρα : η αναρχία είναι μια λέξη που προκαλεί εν γένει τρόμο σίγουρα, κι αυτό όχι μονάχα γιατί εξυπονοεί μια επανάσταση. Επανάσταση εξυπονοεί και ο κομμουνισμός αλλά αυτός δεν προκαλεί πλέον και τόσο τρόμο (τουλάχιστον όχι στους καλοπροαίρετους που διαπιστώνουν ότι μια κοινωνία με δικαιότερη κατανομή και λογικότερη νοοτροπία είναι απαραίτητη). Ούτε μιλάω για τόν τρόμο που προκαλούνε τώρα κάποιες λέξεις

[ δεν είναι δευτερεύον τό ζήτημα, και ούτε είναι και καθόλου ευχάριστο να ξέρει κανείς ότι από κει που `χαν καταργηθεί οι φάκελοι (ας πούμε) εγκαταστάθηκε πάλι, αλλά διαπλανητικά ετούτη τή φορά, καινούργιο καθεστώς που σέ κάνει να πρέπει να σκέφτεσαι ξανά δύο φορές πριν υπερασπιστείς και πάλι κάποια πράγματα : τόν ξαναβρήκαμε μπροστά μας δηλαδή τόν τρόμο τού να κατηγορείσαι για αυτό που σκέφτεσαι μια που αυτό τό ίδιο θα ισούται ξαφνικά με πράξη για ένα τελείως φιλοσοφημένο δικαστήριο που αίφνης μάς προέκυψε ξεφτέρι και στη διαλεκτική : διότι η θεωρία είναι μια μορφή πράξης και αυτή ( : για άλλα πράγματα βέβαια τό είπε, ακριβώς έτσι, ο χορκχάϊμερ ) ]

δεν μιλάω δηλαδή για τήν τρομοκρατία που έχει διαπλανητικώς ανακύψει ενάντια στην έκφραση απόψεων γενικώς (μπορούμε όσοι είμαστε αισιόδοξοι να ελπίζουμε ότι με τήν εκλογή τού μαύρου τώρα πλανητάρχη όλο αυτό, ή κάτι απ` όλο αυτό, θ` αλλάξει). Μιλάω για τόν παλιό εκείνο τρόμο που συνόδευε πάντοτε τούς καλούς ανθρώπους στο άκουσμα τής λέξης «αναρχία».

Γιατί λοιπόν αυτό ; Μετά μεγάλης λύπης διαπίστωσα ότι ο παλιός εκείνος καλός άνθρωπος είναι μάλλον πολύ διαλεκτικός και φιλοσοφημένος. Εκείνος ξέρει ότι η αναρχία δεν περιορίζεται στο σπάσιμο μίας βιτρίνας, αν υποτεθεί ότι τό σπάσιμο μίας βιτρίνας βρίσκεται ήδη μες στο πρόγραμμα τής αναρχίας. Διότι σπάσιμο μίας βιτρίνας κάνει ήδη και ο απλός που λέμε κλέφτης κι όμως εκείνος δεν προκάλεσε ποτέ τέτοιο ντελίριο τρόμου - φυσικά στην περίπτωση μιας εξέγερσης έχουμε πολλές βιτρίνες κι αυτό είναι διαφορετικό. Όχι γιατί ο μαγαζάτορας αναπτύσσει ξαφνικά αλληλεγγύη με τούς άλλους μαγαζάτορες από κει που μέχρι χτες ήτανε ανταγωνιστές, αλλά γιατί η ομαδική αυτή επιθετικότητα (ο παλιός καλός μέσος άνθρωπος έχει τήν ευφυία να δει ότι) προϋποθέτει ή προετοιμάζει αυτό τό μίσος που προεκτείνεται και σ` άλλα και δεν περιορίζεται πια μοναχά στην πείνα (ή τή στέρηση από περιζήτητα (τά θέλει ο ίδιος σπάνια ή περιζήτητα) αγαθά). Τό δείγμα αυτό ανθρώπου ξέρει καλά ότι όταν τό μίσος βρει παρέα γίνεται εξυπνότερο από τήν κοιλιά του. (Τό ξέρουμ` όλοι ότι μερικοί - νομίζουν ότι - έχουν μεγαλύτερη κοιλιά - μόνο και μόνο επειδή τό χέρι τους είναι μακρύτερο ή οπλισμένο). Η περιφρόνηση λοιπόν τής ιδιοκτησίας (αυτός ο μέσος και ο καλός ο άνθρωπος) υποψιάζεται (με τρόμο ότι) δεν θα περιοριστεί στον σχεδόν αθώο θεσμό τού μαγαζιού : κι ότι θα πλήξει ακριβώς τό κέντρο τού συστήματος, και τό κέντρο τού συστήματος είναι ο ίδιος, δεν είναι η ιδιοκτησία πράγματος [ η εξουσία μερικών μονάχα τετραγωνικών ] είναι η ίδια η ιδιοκτησία ανθρώπων [ η εξουσία πάνω στα τετράγωνα τούς κύκλους τά μεγέθη τής ζωής τους ], ασφαλώς τό ξέρουνε : κι αυτό ακριβώς φοβούνται ότι μπορεί ομοθυμαδόν πλέον ν` αρχίσει να αμφισβητείται : η εξουσία μ` άλλα λόγια ακριβώς μέσα στο σπίτι τους, μέσα στο ίδιο τους τό σπίτι : ο παλιός καλός μέσος άνθρωπος ξέρει ότι έχει παραπάνω εξουσία δηλαδή απ` τά λεφτά (που δεν έχει : ) έχει τήν εξουσία πάνω στη γυναίκα του και τά παιδιά του, έχει τήν εξουσία που τού δίνει η θρησκεία του, να έχει μ` άλλα λόγια τό χαριτωμένο και παραδοσιακό (κι εθνοσωτήριο) δικαίωμα (από τήν εναρκτήρια τελετή τού γάμου κιόλας, είναι όλα ειλικρινέστατα στις παραδόσεις ασφαλώς) να επιζητεί να τόν φοβούνται όλοι ως άντρα. Και γω φοβάμαι ότι αυτήν τήν τελετή οι αναρχικοί στις μέρες μας ποτέ δεν αμφισβήτησαν : δεν τήν αμφισβητούνε πρακτικά θέλω να πω, ακόμα κι αν τήν αμφισβήτησαν στη θεωρία (τους) διακηρυγμένα.

Είναι δουλειά σίγουρα άλλου σημειώματος (δεν θα χωρέσουν εδωμέσα κι όλα) η λεπτομερειακή εξέταση όσων ειπώθηκαν στον (δεύτερον) Δεκέμβρη (μας) απ` τούς «αναρχικούς» στους τώρα δρόμους, αλλά κι από τά άλλα τά παιδιά (που όντας μικρότερα στην ηλικία μιλάνε πιο αθώα αλλά πολλές φορές δημιουργικότερα). Θα μείνω μοναχά σε μία κεντρική υπεράσπιση (όπως τήν είδα εγώ) τού εαυτού όσων ανθρώπων (μεγαλύτερων) ξεχύθηκαν στους δρόμους δηλαδή ως πιο συνειδητοί και φιλοσοφημένοι ιδεολόγοι : «Γιατί φοράτε κουκούλες ; Γιατί κρύβετε τά πρόσωπά σας ; » (η ευνόητη και αφελής ερώτηση απ` τή μεριά τού δημοσιογράφου) [ υπάρχουν τόσες απαντήσεις σε αυτό τό πράγμα, που θα αγγίζανε τά όρια πραγματείας. Και επειδή δεν γίνεται να είμαστε αθώοι ποντάροντας μόνο στην αμνησία (και τό αλτσχάιμερ μάς βολεύει μερικές φορές) πρέπει να πει κανείς εδώ πως, εκτός από τήν απλή προφύλαξη τής εξακρίβωσης τού προσώπου από τούς ανθρώπους τής ασφάλειας για λόγους στοιχειώδους ασφάλειας, και εκτός από τήν απλή προφύλαξη τής αναπνοής από τά εργαλεία τών καταστολών που φέρνουν δάκρυα (πόσο πρωτότυπα τό είπαν μερικά παιδιά - απ` τά παιδιά σας - μην μάς ρίχνετε δακρυγόνα κλαίμε και από μόνοι μας - μια από τίς ομορφιές τής επανάστασης είναι ότι ξυπνάει η ποίηση μες στο μυαλό ολονών μας ετσιθελικά (και αναγκαστικά : αυτό είν` τό ωραίο)) και εκτός από τήν αλληλεγγύη - που προέκυψε αναπάντεχα - τής νέας τεχνολογίας με τήν αλήθεια , και που μάς έκανε να δούμε όλοι από τήν τηλεόραση κουκουλοφόρους να εξέρχονται απ` τίς γραμμές τών μπάτσων και να δέρνουνε τούς "κανονικούς κουκουλοφόρους", υπάρχει και η εισβολή, για όσους θυμούνται, η δεύτερη εκείνη εισβολή μες στο πολυτεχνείο πριν από κάτι χρόνια, όχι με τεθωρακισμένο (είχαμε δημοκρατία τώρα πια) αλλά με ένα απλό ηλεκτρικό πριόνι που έσπασε τό λουκέτο και τήν αλυσίδα βάζοντας μέσα στη σχολή όλο τό σώμα τών «φρουρών» και αναγκάζοντας τούς (τρομοκράτες) (και κουκουλοφόρους) «άγνωστους» γνωστούς να εξέλθουν - και τότε (ω τού θαύματος), ήτανε όλοι όπως κι ο Αλέξης Γρηγορόπουλος : παιδιά πολύ καλών γονέων στην πλειοψηφία τους κι αυτοί - και μάλιστα πάρα πολλά κορίτσια - (κι ετούτη ακριβώς η τόσο δημοκρατική έννοια τής πλειοψηφίας ανάγκασε τότε και βουλευτές και δικαστές να συνομολογήσουν ένα από τά προκλητικότερα πραξικοπήματα στη συνταγματική χροιά τών δημοκρατικών θεσμών μας : η δικαιοσύνη έπαψε να `ναι δηλαδή τυφλή και κοίταξε καλά τήν οικονομική κατάσταση βέβαια τών γονέων : οι δίκες γίναν ως γνωστόν ανάλογα με τήν κοινωνική καταγωγή : αλλού δικάστηκαν με άλλα λόγια τά παιδιά (τί φρίκη) πανεπιστημιακών και δικηγόρων ή και βουλευτών και αλλού τά άλλα τών ναυτεργατών και λιμενεργατών και τού απλού εμποράκου (θα υπήρχανε κι αυτά, σωστό δεν είναι ; ) Οι άγνωστοι εκείνοι γίνανε εδώ και χρόνια δηλαδή δυσάρεστα γνωστοί, αλλά η εξουσία μας μάς κάνει να ξεχνάμε ] και μη μού πείτε πάλι ότι εισέρχεται κι εδώ η ποίηση και μάς αρέσουνε οι λέξεις : αυτά με τούς κουκουλοφόρους θα μπορούσανε να μην υπάρχουνε ούτε σαν απορίες ηλιθίων δηλαδή. Να πω τώρα (για να δικαιολογήσω τ` αδικαιολόγητα) ότι ήτανε μια τέτοιου είδους απόγνωση μπροστά και στην συλλογική τών μεγαλύτερων βλακεία, η απάντηση που έδωσε στον δρόμο εκείνος κει ο άνθρωπος ; Ήταν μια απάντηση με λίγα λόγια αποστομωτική γι` αυτούς - και λυπηρή για μένα (δεν μ` αρέσει σώνει και καλά να έχω δίκιο, γι` αυτό θέλω να πω λυπήθηκα) : μια ήρεμη με λίγα λόγια απάντηση, πολύ σοφή : «Εμείς είμαστε κατά τού κεφάλαιου» (και διάφορα άλλα τέτοια στην αρχή) και ύστερα (αυτό που κράτησα επί λέξει) : «οι περισσότεροι που φοράνε κουκούλες, τίς φοράνε γιατί έχουν πίσω τους οικογένεια, έχουνε τήν προσωπική τους ζωή».


μπάμπης και θανάσης κλάρας

Μήπως δεν είναι τώρα δημαγωγική η ευκολία που `χω να πω τή γνώμη μου γι` αυτήν τήν ταύτιση προσωπικής ζωής με οικογένεια ; Ας πούμε ότι αντιπαθώ τίς ευκολίες μου. Ας πούμε ότι δέχομαι πως ήταν μια απάντηση εξόχως (σ` αυτήν τήν περίπτωση όμως ο άνθρωπος είναι έτοιμος για τήν βουλή και ταλαντούχος) διπλωματική. Τούς αποστόμωσε και καλά έκανε. (Παραβλέπω θέλω να πω δηλαδή τό ότι ο άνθρωπος που μισεί τήν οικογένεια δεν καταδέχεται να προσφύγει σ` αυτήν για να προστατέψει τή ζωή του. Ο καθείς και τά όπλα του ας πούμε). [ Κι ο Άρης, σ` εκείνον τόν πολύ ωραίο λόγο του στη Λαμία (τά Πτηνά πριν λίγους μήνες τόν αναρτήσανε και τά `παμε λίγο και από κει) επιδόθηκε σε μια διπλωματικότατη υπεράσπιση τού κομμουνισμού απ` τήν κατηγορία ότι θέλει να διαλύσει τήν οικογένεια : δεν είμαστε εμείς κατά τής οικογένειας. Οι καπιταλιστές είναι, που με τή φτώχεια τού λαού χωρίζουν τίς οικογένειες και αναγκάζουν τόν πατέρα να φύγει για να πάει να γίνει μετανάστης. (Απ` έξω τώρα, όπως τό θυμάμαι.) Αλλά ο Άρης δεν ήτανε (όσο και να τόν αγαπάμε) αναρχικός. Κομμουνιστής ήταν ο άνθρωπος, και τόσο καλός κομμουνιστής που οι ίδιοι οι κομμουνιστές βαλθήκανε να τόν εξαφανίσουν. Όπως σκοτώσαν (άλλοι δηλαδή πολιτικάντηδες) και τόν Ανδρούτσο. (Τ` αρνούνται τώρα και οι μεν και οι δε : έχει καμία σημασία ; ή μήπως έχει και τήν ακριβώς αντίθετη ; ) Όμως εκείνος ο Οδυσσέας, μ` όλο που τότε δεν υπήρχε καν καλά-καλά η λέξη, εμένα μού φαίνεται να ήταν λίγο ελαφρώς αναρχικός. (Εξού και η συκοφαντία εναντίον του κρατάει περισσότερο απ` όσο η συκοφαντία εναντίον τού Άρη, ακόμα μέχρι σήμερα και στα σχολεία εννοώ. Όλοι θυμούνται τό «χάνι» αλλά ξεχνάνε βέβαια τόν τρόπο που τόν σκότωσαν (αυτοί για τήν «ελευθερία» «τών οποίων» πολέμησε) και τούς λόγους : και τό ότι όταν εκείνος έμπαινε (ελευθερωτής) μες στα χωριά φρόντιζε να τά βάζει όχι μόνο με τούς κοτζαμπάσηδες αλλά και τούς παπάδες. Και εξαυτού η «προδοσία» του υπάρχει ακόμα, και εξαυτού μάς κυβερνάνε από τότε κι όσοι φροντίσανε να τόν ξεφορτωθούν, γκρεμοτσακίζοντάς τον από τήν ακρόπολη, με τούς κωλέττηδες και τούς μαυροκορδάτους μονίμως μ` άλλα λόγια πορευόμαστε.) Κι όλα (δικαίως) επανέρχονται, αλλά να μην τούς λέμε (όλους) και αναρχικούς. ]

Οι αναρχικοί εάν υπήρχαν θα τά βάζαν και με άλλους δηλαδή κι όχι μονάχα με τούς μπάτσους (μία έχθρα παθολογική - και να μέ συχωρείτε - στην εμμονή της, που (ψυχαναλυτικά - και πάλι να μέ συχωρείτε - ) θα μπορούσε να ερμηνευτεί και ως ξέσπασμα εναντίον τού απλού υποκατάστατου τής εξουσίας τού πατέρα, ακριβώς για να αποφευχθεί η μάχη με τό πρωτότυπο - και δεν εννοώ ότι αναγκαστικά, και όλοι, φοβούνται τήν συμβολική ας πούμε πατροκτονία, αλλά κυρίως διότι φιλοδοξούν - σχεδόν όλοι - να γίνουνε, ακόμα και συμβολικά, πατεράδες). Θα μού πείτε ότι αυτό δεν πιάνει τίς γυναίκες αναρχικές, και με τή σειρά μου θα σάς πω κι εγώ ότι, πρώτον δεν αποκλείεται εντελώς να πιάνει κι αυτές, και ότι δεύτερον δεν μιλάμε για τίς γυναίκες τώρα εδώ (γι` αυτές θα μιλήσουμε άλλη φορά). Θα τά `βαζαν λοιπόν και με τίς άλλες μορφές (εξουσίας) πού έχουμε πάνω απ` τό κεφάλι μας και όχι μοναχά με τήν αστυνομία - αλλά και με τή θρησκεία και με τήν ανεπίσημη παιδεία μας που είναι η τηλεόραση, και με τήν επίσημη παιδεία μας που είναι τό σχολείο και η φιλοδοξία για δουλειά, και βέβαια θά `φταναν μέχρι τά φυλλοκάρδια τής ζωής τους, τήν αγία οικογένεια - και μάλιστα τήν οικογένεια που θα φτιάξουν μόνοι τους αργότερα αυτοί : Δεν υπάρχει κατάργηση τής εξουσίας αν δεν καταργηθεί πρώτα η δικιά σου, στο μυαλό σου μέσα, έτσι δεν είναι ; δεν νομίζω δηλαδή να είναι δύσκολο να κατανοηθεί αυτό.

Και δεν θα έπρεπε να είναι δύσκολο να κατανοηθεί ότι δεν είναι δηλαδή τό όργανο τής τάξεως (και τής ασφάλειας - αυτούς που λέγαμε εμείς κάποτε ασφαλίτες) ο πρώτος και κατεξοχήν εχθρός (όσο κι αν μερικές φορές θα θέλαμε όλοι να τό δούμε ακριβώς σαν όργανο που είναι πεθαμένο να είναι όντως πεθαμένο, όταν με άλλα λόγια βασανίζει ή σκοτώνει (όσοι έχουνε βασανιστεί, από τά λόγια τους τό έχω καταλάβει, δεν είναι σίγουροι ποιο είναι τό χειρότερο - ή μάλλον - αυτό είναι τό φριχτότερο, είναι και παραείναι.)) Τό ίδιο πεθαμένους θέλαμε να δούμε δηλαδή κάποτε και τούς δικτάτορες και φυσικά αυτούς πρωτίστως, όταν τά πράγματα είναι ακραία διατηρεί κανείς τή λογική του ακέραιη.

Μην είναι δύσκολο ; Ένα απλός μαρξιστής, ούτε καν αναρχικός, φυσικά τό ξέρει (αλλά δεν είν` τυχαίο που ο Μαρξ δεν ήθελε στο τέλος πλέον να τόν λεν ούτε εκείνον μαρξιστή) : σήμερα κάποιος άλλος θα `λεγε ότι όσοι κολακεύονται να λεν ότι είν` αναρχικοί είναι μόνο αριστεροί χωρίς (ακόμα) κόμμα. Κόμμα μπορεί να βρουν και γρήγορα. Τά υπόλοιπα τά περί αναρχίας είναι όμως άβατο γι` αυτούς, όπως είναι τό άβατο που έχουν οι παπάδες και οι καλόγεροι ενάντια στις γυναίκες (και βρίσκουν σύμφωνους σ` αυτό τούς βουλευτές συλλήβδην, και κέντρου, και αριστεράς και δεξιάς. (Καημό τό έχω να μιλήσει κάποιος πάλι για αυτό τό άβατο σ` αυτή τή χώρα (απ` τό ογδόντα έχει να γίνει ουσιαστικά μεγάλη, και ωραία, συζήτηση - και τότε έγινε γιατί υπήρχε ένας - γνήσιος - αριστερός - και χωρίς κόμμα - που τούς τρέλανε με τό περιοδικό του (αυτό που έχει τώρα πλέον κλείσει και αυτός δεν ζει.) ) Γιατί όσο να `ναι σαν γυναίκα σ` εκνευρίζει να βλέπεις ικανοποιημένους με τούς εαυτούς τους, και μαρξιστές και δημοκράτες, να σού λεν ότι έχουνε τήν μύτη κατά τ` άλλα καλογέρων και ότι τούς βρωμάς). Οι βρωμοπόδαροι βεβαίως δεν γίνεται να μυριστούν τήν μπόχα τους. Και φαίνεται ότι είναι και μαλάκες κατά βάθος, μια που δεν φαίνεται να θεωρούν ότι υπάρχουν και γυναίκες γύρω, που να τούς ακούν ή να ψηφίζουνε. Γι` αυτό και μένα μού μυρίζουνε όλοι ανεξαιρέτως σαν απλοί σταλινικοί μόνο που μερικοί (τό καμαρώνουν πως) δεν έχουνε (ακόμα) κόμμα.

Γι` αυτό κι εγώ λέω να χρησιμοποιήσω τώρα λίγο κι απ` τό αρχικό - τό θυμωμένο ας πούμε - κείμενο που είχα πει εκειπέρα στην εισαγωγή :


august macke / atelier

Η αναρχία είναι μία σοβαρή υπόθεση για να αφήνουμε να τήν μονοπωλούν οι τρίχες : ή πάλι η αντίληψη πως τήν τροφοδοτούν μονάχα ο θυμός και η απόγνωση. Όχι : γιατί η αναρχία είναι μία υπόθεση έρωτα και ευτυχίας αρχικά < και ασφαλώς είναι η πραγματοποίηση τής ελεύθερης ελευθερίας > : κι είναι επιπλέον μια πορεία αυτογνωσίας, δύσκολη να μεταφερθεί (με λίγα λόγια μάλιστα ηλεκτρονικά) αλλά και τό τελείως αντίθετο από τόν βλοσυρό τόν πουριτανισμό και μισογυνισμό που τήν μονοπωλούν, και τώρα κι από πιο παλιά.

Γιατί δεν είναι η αναρχία - όπως κάθε μεγάλη δηλαδή φιλοσοφία - άλλοθι βολικό για τήν κατάντια μας ή τίς δειλίες μας ή και τίς πολυδικαιολογημένες αντιφάσεις μας. Η αναρχία θέλει ανθρώπους ώριμους και ήρεμους : Δεν είναι η αναρχία δικαιολογία για να κάνουμε τούς άγριους απέναντι στη γλυκύτητα τής ζωής, όταν αυτό που μάς θυμώνει δεν είναι ό,τι απαγορεύει τώρα αυτήν τήν γλυκύτητα και τήν κάνει τώρα απρόσιτη, αλλά η ίδια η πιθανότητα η ομορφιά να υφίσταται, αλλά να μη μάς αρέσει άλλο πια γιατί από μικροί μέσα στην οικογένεια έτσι μάθαμε : δεν γίνεσαι αναρχικός με μια καριέρα δηλαδή αγριότητας τυφλής τριών-τεσσάρων χρόνων, αναρχικός γίνεσαι ωριμάζοντας και βλέποντας πόσο δύσκολο είναι ν` αγαπήσεις τήν ελευθερία σου, διότι πρέπει ακριβώς τότε ν` αγαπήσεις τήν ελευθερία και τού άλλου. Πόσο δύσκολο είναι να επιδιώξεις τήν ευτυχία σου όταν πρέπει ταυτόχρονα να επιδιώκεις πάντοτε τήν ευτυχία και τού άλλου.

Γιατί η αναρχία δεν είναι η καταστροφή, αλλά η μεγάλη άρνηση τής καταστροφής που μάς κυκλώνει : Και η αναρχία είναι ο έρωτας, που σέ στηρίζει όσο θες να χτίσεις τό αντίθετο τής καταστροφής : Γιατί η αναρχία είναι πάνω απ` όλα ο έρωτας : και όσο δεν υπάρχει έρωτας στην αναρχία δεν υπάρχει ούτε αναρχία - και αν δεν υπάρχει αναρχία τού έρωτα, δεν υπάρχει ούτε έρωτας.

Σε χώρες υπανάπτυκτες και θεοκρατικές, όπως αυτή στην οποία έχουμε τήν ατυχία να ζούμε, κυκλοφορούν όμως πολλά ψευδώνυμα, μασκαρεμένα : η αληθινή μας φύση θα μάς έκανε βεβαίως ελεύθερους, κι οι λέξεις πλήρεις θα μάς οδηγούσαν στην αρχή κάποιας αυτογνωσίας - αυτά όμως όλα έχουν ένα κόστος : και υπανάπτυκτος δεν σημαίνει αναγκαστικά φτωχός - αυτό τό στάδιο τό περάσαμε - σημαίνει όμως αναγκαστικά κολλημένος στο κρεβάτι τής τηλεόρασης, κι άβουλα αλλοιωμένος απ` τό μίσος τού παπά για τό κρεβάτι τού έρωτα, και μοιρολατρικά προσκολλημένος σ` έναν πόλεμο που πολεμάει εμάς τούς ίδιους. Κι έτσι η μάσκα είναι τό κυρίαρχο χαρακτηριστικό τής μεταμφίεσης χωρίς να έχει βέβαια ούτε καν μία διάσταση ερωτική - απλώς μπορεί να διατείνεται ο καθένας ό,τι θέλει, κι αντίλογος να μην υπάρχει, γιατί για να υπάρξει αντίλογος πρέπει να υπάρξει πρώτα ως γνωστόν (που λέει και ο λόγος) λόγος.

Κάπου εκεί εστιάστηκε (από νωρίς) (σχεδόν απ` τό ξεκίνημά της) και τό ενδιαφέρον τής σχολής τής φραγκφούρτης < με τόν μαρκούζε ή τόν χορκχάϊμερ θέλω να πω > και κάπου εκεί κατάφεραν αυτοί οι τρεις-τέσσερεις τσαμπουκάδες γερμανοί (τσαμπουκάδες και ήρεμοι ταυτοχρόνως - κι αν θέλαμε να `μαστε μέσα στο ιδίωμά τους θα λέγαμε τσαμπουκάδες ακριβώς επειδή ήταν ήρεμοι) κατάφεραν με τόσο ανεπανάληπτο τρόπο να συνενώσουν τήν διάθεση για κοινωνική ανατροπή και επανάσταση δηλαδή, με τήν ψυχανάλυση : Εκείνο που τούς ενδιέφερε ήταν να καταλάβουν (αυτό εν πάση περιπτώσει και μάς είπαν) γιατί όλες οι επαναστάσεις τελικά κατέληγαν όχι να πνιγούν στο αίμα (αυτό δεν θα ήταν ίσως και μεγάλη ήττα), αλλά εντέλει να πνιγούν στις συμβατικότητες που υποτίθεται ότι αρχικά ανέτρεπαν : Και πάνω απ` όλα δηλαδή στην οικογένεια : ο πουριτανισμός τών επαναστάσεων, που ξανάφερνε ανά τούς αιώνες όλους τούς αβράκωτους στα εδάφη που αρχικά εγκατέλειπαν, με λίγα περισσότερα λεφτά ίσως τώρα τελικά στην βρακωμένη τσέπη τους, και με τήν ίδια δυστυχία και τό ίδιο μίσος στο κεφάλι, με τήν ίδια μ` άλλα λόγια «ηθική» που θα `λεγε κι ο νίτσε, τούς οδήγησε να καταλάβουν αναγκαστικά τήν ψυχανάλυση < ώς τό σημείο να τήν ξαναδιαβάσουν με τόν πιο ανατρεπτικό τρόπο : >


max beckmann/departure/λεπτομέρεια

Οι θετικιστές βέβαια φρυάξανε (φρικάρανε που λέμε σήμερα) και φρίξανε : βαλθήκανε εντέλει να τούς σβήσουν και έτσι εφεύρανε ας πούμε θεωρίες : - κι αφού η τελευταία εξέγερση εκείνη (κάτι πιο πριν γενιών (πάλι όλους θα μάς πάρει η μπάλα)) και έγινε και καταλάγιασε (πριν κάνα χρόνο είχαμε πάλι και εδώ μνημόσυνα - δήθεν κάθε είκοσι ή σαράντα ή εξήντα χρόνια έτσι τό κάνουνε - πώς τούς αρέσουν τά μνημόσυνα - για να επιβεβαιώνουνε ότι ο ενταφιασμένος είναι τελειωτικά νεκρός -) πρέπει όλοι δήθεν και δρομαίοι να επανέλθουμε και τρέχοντας σ` όλα ξανά τά θετικά : να επιστρέψουμε με λίγα λόγια στο κομμάτιασμα (τού εαυτού μας) τή διάλυση (τής λογικής) τήν αποδόμηση (τής τέχνης και τής ομορφιάς και τής εξέγερσης, κάθε εντέλει αλλιώτικης επιθυμίας) : να επιστρέψουμε στη σταθερή κι ορθή σοφία και τήν από αιώνες καθαγιασμένη μαλακία.

Η ολότητα βλέπετε ενοχλεί πολύ - γιατί η ολότητα θα καταργούσε και τούς ρατσισμούς, τούς διαχωρισμούς, τίς δήθεν λογικές, τίς διακρίσεις τους [ ο χέγκελ όταν υπερασπίζεται τό όλον, όντας κι ο ίδιος ρατσιστής (με κάθε άλλη ήπειρο πέρα από τήν αγαπημένη του ευρώπη) αυτοπυρπολείται με τόν πιο φωτισμένο τρόπο : λάμπει και τίποτα δεν καταστρέφει παρά μόνο τή βλακεία - ακόμα και τή δικιά του ].

Οι γερμανοί λοιπόν εκείνοι αντέξανε - και στη γερμανία και στην αμερική - γλιτώνοντας τόν χίτλερ, γλιτώνοντας κι εμάς : Τό πιο ωραίο είναι ένα (τού αντόρνο ή τού μαρκούζε αν θυμάμαι και καλά : )

Ό,τι αξίζει από τήν ψυχανάλυση είν` οι υπερβολές της :

Γι` αυτό και τούς μισούν οι ψυχαναλυτές - όταν είν` γιατρουδάκια. (Οι υπόλοιποι είναι ελάχιστοι, κι ακούγονται θα `λεγε κάποιος φυσικά λιγότερο - εν πάση περιπτώσει και αυτοί υπάρχουνε επίσης, και, μάς βοηθάνε και καμιά φορά) :

Πόσο ακριβώς λοιπόν είναι δικιά μας υπόθεση οι υπερβολές ; Πόσο δηλαδή δύσκολο είναι να τό χωνέψουμε ότι είμαστε έρωτας από τήν κορυφή μέχρι τά νύχια (από μωρά και έμβρυα με άλλα λόγια ώς τό πιο τέλειο τέλος μας), και ακριβώς επειδή δεν ζούμε έτσι - αλλά μισώντας κι απατώντας και κοροϊδεύοντας και χρησιμοποιώντας ο ένας τόν άλλον (μόνο για τά λεφτά και τό αυτοκίνητο τή μαιζονέτα τήν καριέρα και τό σπίτι) νιώθουμε να πονάει τόσο πολύ - να φαίνεται τόσο πολύ ακραία - η αλήθεια ; Κι έτσι τό μίσος γίνεται πιο εύκολο από τήν ηδονή - και τό κυριότερο : τό μίσος αποδίδει και επιβραβεύεται - ενώ η γαλήνη και η ταύτιση μ` όλους τούς άλλους θα μάς έκανε - βέβαια φρίκη - και αντιπαραγωγικούς και ηλίθιους : άσε που θα μάς έκανε - επιπλέον φρίκη - και φεμινιστές.

Κι αν θέλουμε να `μαστε και αριστεροί, θα μάς έκανε και «πνεύματα» αντιλογίας μες στο κόμμα : αν αγαπάς τόν έρωτα είναι αδύνατο να «υπερπηδήσεις» να προδώσεις δηλαδή τούς φίλους σου μόνο και μόνο εξαιτίας τής κομματικής σου πειθαρχίας. Κι αν αγαπάς τόν έρωτα είναι αδύνατο να μετατραπείς και σε μαλάκα για να ανήκεις κάπου και εσύ, σ` αυτό τό φάσμα δηλαδή αριστερά. Διότι αν αγαπάς τόν έρωτα ξέρεις ότι τό πιο αριστερά από τόν έρωτα ακόμα δεν τό έχουμε ανακαλύψει.

Κι αν αρνηθείς, μ` αυτόν τόν τρόπο, να μισήσεις τίς γυναίκες μόνο και μόνο γιατί αυτό σού μάθανε στο σπίτι σου, είναι αδύνατο να κάνεις δηλαδή καριέρα, ακόμα κι ως «αναρχικός» που σπάει βιτρίνες - όλες εκείνες τίς βιτρίνες εκτός απ` τήν βιτρίνα τής (αγίας) οικογένειας. Κι αν αρνηθείς να κάνεις τόν έρωτα σκαλοπατάκι για τή δόξα ή τά λεφτά, είναι αδύνατο να επιστρέψεις και στην οικογένεια και τόν μπαμπά και τόν παπά πετυχημένος.

Όλα αυτά είναι, ναι, «αρνητικά» : Τό μόνο θετικό στ` αλήθεια είν` ο θάνατος. Ο θάνατός σου. Γιατί η ζωή έχει καταλήξει σκέτη άρνηση. Αφού ο έρωτας κατάληξε άρνηση σκέτη. Μόνο αρνούμενοι με άλλα λόγια αυτά τά χάλια μπορούμε ίσως να τόν φτάσουμε : και να τόν πάρουμε στα χέρια μας και να τόν καταλάβουμε (που είπε κι ένας ποιητής) - για να τό πούμε και εμείς μασκαρεμένα - : μονάχα αποδεχόμενοι τόν θάνατο αποδεχόμαστε ως ζωή αυτά τά χάλια.

Η ποίηση λοιπόν αυτό θρηνεί. Η τέχνη αυτό πασχίζει να διερευνήσει. Αυτό τήν νοιάζει (κι όχι από καθήκον, αλλά από κακοφορμισμένον έναν πόνο : ) διότι η τέχνη είν` αναρχική, δεν έχει δηλαδή καθήκοντα : (αυτά ανήκουνε στους ροβεσπιέρους που μισούν μονάχα τό μισό τού κόσμου κάθε τόσο : ) Η τέχνη τό μισεί και τό θρηνεί ολόκληρο : ετούτο τό νεκρό παιδί. Κι η κόλαση όλη τρυφερά μάς τραγουδάει τριγύρω.

Για τά υπόλοιπα περί αναρχίας και αναρχικής συνείδησης, άλλη φορά

Προς τό παρόν, μερικές φωτογραφίες μόνο, από τούς φραγκφουρτιανούς που συγκρότησαν τήν ομάδα τής Κριτικής Θεωρίας, κτήμα και παρηγοριά (ες αεί) για όσους δεν παρηγοριώνται με τά διανοητικά προϊόντα τής δημοφιλούς και ένδοξης θετικής σκέψης :

1 2 3

4 5 6


1 ο max horkheimer με τόν theodor adorno πίσω στη γερμανία, μετά τόν πόλεμο και τά χρόνια τής αυτοεξορίας στην αμερική, 2 ο walter benjamin στην παρισινή bibliothèque nationale τό 1937, τρία χρόνια πριν τήν αυτοκτονία στο portbou τής καταλωνίας (στα σύνορα με τήν γαλλία, όταν βεβαιώθηκε ότι δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από τό κυνηγητό τών ναζί και να περάσει στην αμερική όπου είχαν ήδη καταφύγει οι άλλοι - τό χειρόγραφό του από τήν "έννοια τής ιστορίας" μετέφερε στον adorno η hannah arendt, που κατάφερε να διαφύγει από τό portbou λίγους μήνες αργότερα, και τό βιβλίο εκδόθηκε στην νέα υόρκη όπου είχε τότε τήν έδρα του τό "ινστιτούτο κοινωνικών ερευνών", τό 1942), 3 ο theodor ludwig wiesengrund adorno νεαρός στη φραγκφούρτη - ή πιθανόν τή βιέννη όπου ξεκίνησε τίς μουσικές του σπουδές με τή βοήθεια τού alban berg, 4 ο horkheimer, ιδρυτής τού ινστιτούτου κοινωνικής έρευνας και εμπνευστής τής κριτικής θεωρίας, στο ινστιτούτο του στη φραγκφούρτη γύρω στα 40 του χρόνια, 5 γερμανικό γραμματόσημο για τά εκατό χρόνια από τή γέννηση τού adorno τό 2οο3, και 6 : από αμερικάνικο animation με βάση φωτογραφία τού marcuse να διδάσκει στο πανεπιστήμιο τού san diego τής καλιφόρνιας τήν εποχή τών φοιτητικών εξεγέρσεων στην αμερική - που τίς υποστήριξε ανοιχτά - και αυτές βασίστηκαν και ξεκίνησαν από τά γραφτά του, κυρίως τά βιβλία του "έρως και πολιτισμός" και "ο μονοδιάστατος άνθρωπος".

στον τίτλο : σχέδιο μηχανής τού αποκρυφιστή τής αναγέννησης robert fludd προσωπογραφία (μετά τόν θάνατό του στην πυρά, αρχές τού 16οο) τού giordano bruno : μαρτυρίες πάντως τών συγχρόνων του δηλώνουν ότι κάπως έτσι πρέπει να ήταν τό πρόσωπό του.

copyright © 2oo9 hari stathatou for her text and her cat photo : all rights reserved

 
   
διάλογος με: 8 ►  
   


υπάρχει και άλλος τόπος
όμως

 

τείχη τοίχοι τύχη : εισαγωγικά

 

 

αθώα λευκά χαρτιά

εκτός από τά κείμενα άλλων που θα μπορείτε να διαβάζετε εδώ (και τά οποία είναι (είμαι βέβαιη) παντός καιρού) τά δικά μου γραφτά πάρτε τα σαν ημερολόγιο που θα απωθεί ηπίως τήν επιμελή αποθέωση τής επικαιρότητας (όσο για τό κοπυράϊτ, τόσο σ' εκείνα όσο και στις μεταφράσεις μου, που – κατά καιρούς – θα σάς παραθέτω, μού ανήκει βέβαια) αλλά
αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να τά αναπαράγετε αν θέλετε (φτάνει να αναφέρετε τήν πηγή – απλά και συνηθισμένα πράγματα που λέμε) *
(οι φωτογραφίες επίσης θαν' δικές μου αν σάς τό πω  – αλλά πολλές άλλες φωτογραφίες, πίνακες, σχέδια και γκραβούρες, αν δεν σάς πω κάτι άλλο, θα είναι από κάποια σελίδα ιντερνετική – και, φυσικά, όπου βρίσκω τό όνομα τού δημιουργού τό αναφέρω)



 

μπορείτε επίσης να δείτε (αν έχετε διάθεση μόνο για πεζογραφία) (και για λίγα ίσως πράγματα παραπάνω για μένα) τήν ιστοσελίδα μου  απολίτιστες τέχνες : εκεί είναι και εκτενέστατα τμήματα από τά (εκδομένα και ανέκδοτα) μυθιστορήματα που έχω μέχρι τώρα ετοιμάσει για εδώ  ^ < > # + = και θα ακολουθήσουνε, θέλω να ελπίζω σύντομα, και τά (ακόμα πιο) εκτενή τους κείμενα (ολόκληρα) : σκοπεύω να εκδόσω τά πάντα εναερίως δηλαδή στο ιντερνέτ



*
(επ' αυτού να θεωρώ ότι θα θεωρήσετε αυτονόητα τά όσα γράφει τό εξαιρετικό μπλοκάκι τής L' Enfant de la Haute Mer για τούς όρους αναδημοσίευσης)
και να συμπληρώσω ότι δεν είναι αξιοπρεπές να κλέβει κανείς άλλους, όταν έχει έναν εαυτό απ' τόν οποίο μπορεί να κλέψει ελεύθερα – και μην υποτιμάτε τή δημιουργικότητά σας : όσοι τό 'καναν τιμωρήθηκαν και τούς είδαμε να ασχημαίνουν.

© ο πίνακας τού τίτλου : david hockney : Not Very Big Blue Balls (λεπτομέρεια), 1991, oil on canvas (98,10 x 128,60 cm), η μαυρόασπρη φωτογραφία δικιά μου (δηλαδή τής γάτας μου) (τήν εποχή που δεν υπήρχανε ακόμα τά λαπτόπ) © ο πίνακας στο μπάνερ για τήν ιστοσελίδα με τά βιβλία μου (λεπτομέρεια) : δικός μου, 1989  ©  τό χαρακτικό με τούς κρεμασμένους : από τήν 1η έκδοση τών ποιημάτων τού françois villon, παρίσι 1489  ©

 

και τό άπειρο να συμφιλιωθούμε

giordano bruno stiftung / emily brontë
herbert marcuse / γιάννης ξενάκης
tom waits και david bowie
happy few / stachtes / silentcrossing
talisker μαύρη / talisker πορφυρή /
ροΐδης
αγριμολόγος / gatouleas / κελαηδίσματα
post.scriptum.inter - action και ο άλλος ρο
undantag και omadeon και ρενάτα
μπαλόνι κόκκινο / head-charge / κατερίνα
l' enfant de la haute mer και γιώργος μίχος
ο δρόμος με τίς φάμπρικες
/ geographies
έγκλημα και τιμωρία / tsironakos

φώτης τερζάκης / the act of touching
no budget / futura
maya's life / maya's playground
positive atheism και jane austen
heinrich von kleist / gregory markopoulos
emily dickinson ή walther von der
vogelweide

κι άλλα πολλά μπλοκάκια και σελίδες
και όχι μόνο για τή
γλώσσα και λοιπά
που θα τά πούμε εν καιρώ στις από
δίπλα
αριστερά πολυλογίες

 

 

τά εκδομένα μου βιβλία :

συνεργασίες :

 
από εκατό δρόμουs

χαρη λέει στο: 12 τό εγώ είναι άλλη :
ανώνυμα λέει στο: 12 τό εγώ είναι άλλη :
χαρη λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
Aikaterini Tempeli λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
Aikaterini Tempeli λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
χαρη λέει στο: 2 τείχη τοίχοι τύχη
ανώνυμα λέει στο: 2 τείχη τοίχοι τύχη
χαρη λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
undantag λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
χαρη λέει στο: 8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
Aikaterini Tempeli λέει στο: 8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
gatouleas λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
Aikaterini Tempeli λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
tsal λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
κόκκινο μπαλόνι λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
Post.Scriptum.Inter-Action. λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
Post.Scriptum.Inter-Action. λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...




αρχείο



νοέμβριος 2012(2)

21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
9 σαβουάρ βιβρ

φεβρουάριος 2010(1)

20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας

δεκέμβριος 2009(2)

12 τό εγώ είναι άλλη :
19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...

νοέμβριος 2009(3)

γ υποκριτικό διάλειμμα
17 γλωσσικά
18 gottfried von strassburg

οκτώβριος 2009(2)

15 american stories (θετικισμός και πολυλογίες)
16 οι γάμοι

σεπτέμβριος 2009(2)

13 περί βιβλίων
14 υπό ξένην σημαία

αύγουστος 2009(8)

α β γ : γραψίματα και σχόλια
5 περί ψεμμάτων (συνέχεια) : καβάφης
6 καβάφης / περί έρωτος
7 γιατί η βία είναι μία αηδία
8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
β γενικές δοκιμές : απόπειρα μεταφοράς t. s. e.
10 τό θηρίο στο χαλί
11 περί αναρχίας ...

ιούλιος 2009(5)

1 χαρισμένα (και αντί εισαγωγής)
2 τείχη τοίχοι τύχη
3 τό χαλί τών επικαίρων
α διάλειμμα για τό μπλουζ τού πρίγκηπα
4 η τέχνη τής πολιτικής ψευδολογίας






άλλοι σύνδεσμοι









          επαφή

           



           Site Meter