12 τό εγώ είναι άλλη :
 


δεκέμβριος 11 2009 (ώρα:04.19)
 
   

σημείωμα επί τού jean-nicolas-arthur rimbaud


φωτογραφία τού ίδιου, η αγορά στο χαράρ étienne carjat

 

Μια που η τελευταία ανάρτηση τού μήνα αύγουστου συνοδεύτηκε από σχόλιο με ευγενή αναφορά στον ρεμπώ (παραθέτω τή μετάφραση όπως, με τή βοήθεια τού σχολιαστή, τήν κατάλαβα καλύτερα : «Στην κόλαση λέω πως είμαι, γι` αυτό κι εκεί είμαι. Κατάλοιπο κατήχησης είμαι. Σκλάβος βαπτίσεως είμαι. Γονείς, δικό σας έργο η δυστυχία μου, δικό σας έργο κι η δική σας. Αθώε κακόμοιρε ! Ειδωλολάτρες δεν αγγίζει η κόλαση»), λέω να ξεκινήσω τόν σεπτέμβρη με ρεμπώ επίσης, και αναλόγως -

(τό ποστ αυτό λογικά αφιερώνεται

στον Undantag)

(τό κείμενο που ακολουθεί είναι αναδημοσίευση, και μέρος μεγαλύτερου πεζού)
update : στο 25ο τεύχος τού περιοδικού στάχτες / 10 δεκεμβρίου 2009 / ο αγριμολόγος δημοσιεύει μια συνέχεια τού κειμένου αυτού

 


αυτοφωτογράφηση στο χαράρ ≈1883               από τό "γράμμα τού οραματιστή" στα 16 του : διότι σκοπεύω να γίνω ποιητής

 

 

α. μια σημείωση για άλλους.
( J` est une autre.)

 

/ ... / Ως παιδί ο πιτσιρικάς ήταν σε θέση να δει (να μυρίσει ν` αγγίξει) / ... /, και πάνω απ` όλα αυτό - ίσως επειδή όχι μόνο άρχισε ως πιτσιρικάς αλλά και τελείωσε ως πιτσιρικάς και δεν ήταν ποτέ μακρυά από αυτό τό παιδί από τήν αρχή ώς τό τέλος τής επανάστασης που έκανε και μετά μάς εγκατέλειψε (για να πάει να κάνει λεφτά ή να  ζήσει σαν κανονικός άνθρωπος στην κύπρο ή τό χαράρ - ή όπως χαρακτηριστικά σε κάτι συγγενείς του (νομίζω) έγραψε «Να ζήσω τά είκοσι χρόνια που μού απομένουνε σαν άνθρωπος κανονικός». Στους χρόνους έπεσε περίπου μέσα. Και στο άνθρωπος κανονικός έπεσε εντελώς μέσα. Άργησε να μεγαλώσει κι άργησε να συμβιβαστεί με τούς μεγάλους και τελικά τά κατάφερε και τό J` est une autre έγινε πραγματικό και για κείνονε πια.)

Δυο πράγματα θα ήθελα να ξεκαθαρίσω σε σχέση με αυτήν τήν κουβέντα του / ... / . Τό πρώτο είναι για όσους μάθανε στο σχολείο κι αυτοί γαλλικά, ότι ξέρω τή διαφορά ανάμεσα στα διάφορα φύλα, ανάμεσα στο ένας και μία και έτσι τό γράφω συνειδητά με μια ελαφριά παραχάραξη από τήν πρόταση / ... /, αλλά μού φαινότανε από τήν αρχή (από τήν πρώτη αρχή εντελώς) ότι αυτή ήτανε τελικά η σωστή προφορά : Τό εκλάμβανα πάντα (και τό έλεγα πάντα) ως une (και έτσι τό πρόφερα) ενώ τό έγραφα και τό έβλεπα να τό γράφει κι η γαλλίδα μας πάντα σαν τό αντρικό αυτό un αλλά τό περίεργο (που άργησα πολύ να τό προσέξω εγώ ως περίεργο) είναι ότι είχα ακριβώς τήν εντύπωση ότι κι αυτή που μάς τό `γραφε στον πίνακα βέβαια ως αντρικό και ως un όταν μάς μίλαγε (στην αρχή αλλά και όλες τίς άλλες φορές) για αυτόν - τό έλεγε - τ` άκουγα δηλαδή κι εγώ απ` αυτήν - ως γυναικείο, κι ότι τό πρόφερε γυναικείο και une. Πέρασε πάρα πάρα πάρα πολύς καιρός για να πάρω με κόπο αυτήν τήν απόφαση, ότι δεν πρέπει να λέω στους άσχετους ην γιατί διαφορετικά νομίζουν ότι δεν ξέρω να διαβάσω καλά αυτό τό εν.

Έτσι αυτοί συνειδητοποιούν τόν εαυτό τους - από πιθανώς τήν αρχή : διαχωριζόμενοι από αυτήν τήν φρασούλα του. Αλλά δεν θέλει θάρρος να διαχωριστείς από τήν φρασούλα αυτή, θέλει θάρρος να μπορέσεις να τήν πεις αυτήν τήν φρασούλα. Ανάμεσα σ` αυτούς που νομίζουν ότι αυτό τό εγώ είσαι εσύ, και μόνο εσύ, βασιλεύει θανάτου ησυχία και τάξη.

Τό άλλο που θέλω να πω είναι σχετικά με τό πώς μπήκε στην τάξη αυτή η γαλλίδα, πώς μπήκε και μάς τά `μαθε μέσα στην τάξη αυτά από τόσο νωρίς : από τόσο μικρά όταν είμαστε, τόσο μικρά δηλαδή όταν είμαστε στην ηλικία τή δικιά του : τήν ίδια δηλαδή ηλικία που αυτός έκανε τήν επανάστασή του και μαζί και τήν τέλειωσε, εμείς είμαστε ακόμα εκεί, και τελείως ακίνητοι και πηγαίναμε ακόμα στο λύκειο (ή μάλλον πηγαίναμε τώρα, για πρώτη φορά εμείς τότε στο λύκειο) (που μετά τό πάσχα ξανάλλαξε ονομασία και ξανάγινε γυμνάσιο) (προφανώς γιατί η χούντα ήθελε - από τήν αρχή της κιόλας - να σπάσει τόν τσαμπουκά οποιουδήποτε είχε επιχειρήσει μια οποιαδήποτε αλλαγή και ειδικά στο σχολείο, / ... / ).

Αυτή τή γαλλίδα λοιπόν εγώ τή μισούσα γιατί μάς έκανε τόσο καλό μάθημα (δηλαδή καθόλου καλό μάθημα) και μού χάλαγε τόν τραχανά τού απύθμενου μίσους που είχα για αυτό τό σχολείο : ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που υπήρχε, μέσα σ` αυτή τή φριχτή φυλακή, κι αυτό ήταν πολύ κακό και δυσάρεστο, αυτή η ανάμνηση τού έξω κόσμου πόναγε πολύ πιο πολύ. Είχα μετανιώσει σχεδόν που δεν έκανα τό χατήρι τού Αυδόπουλου και χτύπησα κάτω τό πόδι μου και δεν θέλησα να πάω στο γερμανικό που ήταν και άλλοι φίλοι μου αγόρια εκεί - / ... /  Όμως εγώ χτύπησα τό πόδι μου κάτω να πάω στο δημόσιο και μέ κοίταξε ειρωνικά και υποτάχτηκε : τό γερμανικό για μένα θα ήταν μια συνέχεια τής βερολινέζας, και όχι τής φροϋλάϊν, αυτό θέλω να γίνει σαφές δηλαδή : / ... /  : κι έτσι όταν μετάνοιωσα για τό τί βρήκα στο ελληνικό ήταν πλέον αργά - και δεν μ` αρέσαν οι κλάψες, απλώς τό μισούσα όσο γινότανε σίγουρα και μεθοδικά. (Δεν θα μιλήσω τώρα για τό πώς πέσαμε πάνω σε κάτι μεταρρυθμίσεις εκπαιδευτικές που ήταν οι πρώτες που γίνονταν από έτη πολλά, γιατί πέσαμε πάνω σε μια άνοιξη δήθεν δημοκρατική, λίγο πριν τό μεγάλο σκοτάδι όπως λένε στην ποίηση, και πώς αντιμετώπισα με κάποια χαρά τό γεγονός ότι μετά από τά τρία εφιαλτικά στα επόμενα χρόνια θα λεγόμαστε λύκειο πλέον και όχι γυμνάσιο, και θα μάς αντιμετώπιζαν κάπως ίσως πιο σοβαρά, και με περισσότερη αξιοπρέπεια ίσως, αλλά δεν προλάβαμε καν να μείνουμε λύκειο καν για πολύ, και στο πάσχα τής πρώτης τάξης έγινε η χούντα και γυρίζοντας πίσω από τίς διακοπές μας μάς είχαν ξανακάνει γυμνάσιο. Αλλά δεν είναι τού παρόντος αυτά εδώ στην περίπτωση αυτή, / ... / ).

Μπήκε λοιπόν μέσα τή χρονιά εκείνη να μάς κάνει γαλλικά αυτή η ψηλή. Μέχρι τότε ήταν σπάνια, μακρυνή, έκανε μόνο στις μεγάλες τίς τάξεις, τήν βλέπαμε να κυκλοφορεί σαν πίσω από τούλι. Η αλήθεια είναι ότι διέφερε εντελώς από τά άλλα τά ζώα (πώς μπορούσε και ζούσε ανάμεσα) ήταν ψηλή και κομψή αν κι είχε λίγο (ανεπαίσθητο) πάχος επάνω της πια, μ` ένα κομψό πάντα τό ίδιο ταγιέρ ίσως μπλε, με τό ευρωπαϊκό της τό πρόσωπο, με τά ξανθιά της μαλλιά, με τίς ψηλές της τίς γάμπες, με τά κομψά της τακούνια, με τό χαμόγελό της από άλλο ανέκδοτο. Σπανίως ήτανε ας πούμε αυστηρή, χαμογελούσε αδιόρατα, και μάλλον σοβάρευε με τούς συναδέλφους της και όχι μ` εμάς : Σοβάρευε στην περίπτωση τής Ζουβιέ σήμαινε ελαφρώς κάτι και σαν να θύμωνε, και τότε χλώμαινε η κομψή της μύτη και τά μακρυά άρτια σχηματισμένα δάχτυλα κινιόντουσαν επίφοβα όχι πια σαν πουλιά, αλλά σαν τόξα που απωθούσαν γελοίες επιθέσεις κι ασήμαντες. Σ` εμάς σοβάρευε μόνο όταν διαπίστωνε ότι είχε χάσει πολύ χρόνο μιλώντας μας για τά πάντα, για τήν όπερα για τόν έρωτα για τόν ρεμπώ για τ` αγάλματα και για τούς μπητλς και κάποια στιγμή έπρεπε να γυρίσει πίσω στην διδακτέα της ύλη, - τότε αποφάσιζε να χάσει λίγη από τήν φαντασία της και μάς έκανε μάθημα : και τότε έκανε μάθημα απολύτως αφάνταστο, κατανοητό σαν παραμύθι κι αυτό, έμαθα γαλλικά μέσα σε δύο χρόνια εξαιτίας της - αν τήν παρακολουθούσες γινόσουν ξεφτέρι, ήτανε απίστευτη στο να εξηγεί και να εκλογικεύει όλα τά ελαττώματα τών γάλλων στο αυτί, όλες τους τίς ανωμαλίες στην ορθογραφία - τίς σύγκρινε με πολλές που είχαμε εμείς - είχε τελειώσει και τό ελληνικό πανεπιστήμιο μην τό ξεχνάς - ήταν ανήλεη - ήξερε αρχαία και νέα : εάν τήν πρόσεχες έβγαζες τρία γαλλικά και ελληνικά πανεπιστήμια μαζί - δούλευε νομίζω και στο ινστιτούτο (μετά από χρόνια πολλά και πολλά και πολλά μέ ρώτησαν κάποιοι γνωστοί πού είχα μάθει εγώ γαλλικά και θεώρησα υποχρεωμένη να απαντήσω αρχικά Πουθενά, και ύστερα Στο σχολείο και μετά να πω Είχα τήν τύχη να έχω εγώ τήν Ζουβιέ. Τήν ξέρετε ; Αν τήν ξέρανε ! Δεν πιστεύανε αρχικά ότι αυτή η αστέρας δούλεψε σε ελληνικό στη ζωή της γυμνάσιο - Φανταστείτε το και πιστέψτε το όλοι μαζί).


λεπτομέρεια από τό μνημείο του στην σαρλβίλ : "πρέπει να είμαστε απολύτως μοντέρνοι" (φωτο : pilou 08)  /  βρυξέλλες, πλάκα στο σημείο που ήταν κάποτε τό ξενοδοχείο όπου στις 10 ιουλίου 1873 ο βερλαίν
τόν τραυμάτισε ελαφρά πυροβολώντας τον με ρεβόλβερ  /  δύο από τά 15 χειρόγραφα που πουλήθηκαν σε μια δημοπρασία προ χρόνων 3, 3 εκατομμύρια δολάρια (ή 220.000 δολάρια η σελίδα) (φωτο : pierre bergé)

Όταν τελειώσαμε τό σχολείο η Μάχη θέλησε εκεί στην αρχή, πριν μπούμε ακόμη καλά-καλά στις σχολές μας να πάει να κάνει ιδιωτικά μαθήματα μαζί της να τελειοποιήσει στα σοβαρά τώρα τά γαλλικά. Συναντιόμαστε πολλές φορές εξαιτίας τών γλωσσών λοιπόν τότε αυτών, γιατί κατά σύμπτωση μέναν στην ίδια ακριβώς πολυκατοικία η αγγλίδα μου και η Ζουβιέ σ` ένα δρομάκι με σκαλάκια, δίπλα ακριβώς στον λυκαβηττό αν και η δικιά μου με παράθυρο που `βλεπε έξω στον δρόμο και καθώς τής χτυπούσα τό κουδούνι στην είσοδο τήν έβλεπα κάτω από τά γερμένα συνήθως ρολλά να κινείται ανάμεσα στα βιβλία και τούς δίσκους και τά σκυλιά της να τρέχουνε σαν τρελλά από πίσω της καθώς σηκωνόταν έτοιμη για κάποια παρατήρηση σκωτσέζικου χιούμορ όταν θα μ` έβλεπε. Έτρεμα τήν ιδέα, πώς μπορούσε να τήν ξαναβλέπει η Μάχη ως ελεύθερος άνθρωπος, έναν άνθρωπο που ήταν τόσο δεμένος (ακριβώς επειδή διέφερε) με τήν φρίκη τού γυμνασίου αυτού : Ίσως κανείς όμως δεν έμαθε τόσο καλά μια ξένη γλώσσα στο σχολείο, όσο εμείς εξαιτίας της.

Και να σκεφτεί κανείς ότι μικροί τά τρέμαμε όλοι μας τά γαλλικά γιατί η γαλλίδα που είχε επιφορτιστεί με τίς μικρές τάξεις ήταν ένα φόβητρο ένα σκιάχτρο και ένας κακός εφιάλτης : Ήταν κοντή, με στραβά πόδια, ένας κωμικός ριγολέττος, φορούσε και μπέρτα (κόκκινη απ` έξω, μαύρη από μέσα) (ή τό αντίθετο) με μια διαρκώς εντεινόμενη επιδεικτική αγγίζουσα τά όρια τού κρεσέντο τρομοκρατική αυστηρότητα που δεν εξηγούσε τίποτα, αλλά εξέταζε αυτά που είχε γράψει στον πίνακα κάθε μέρα τήν προηγουμένη ας πούμε φορά : έπρεπε να τά μάθουμε αυτομάτως, και ως δι` επιφοιτήσεως όλα απ` έξω : αυτή η επίκληση στη μνήμη μας ήτανε άκρως αηδιαστική : δεν ήταν για τέτοιο πράγμα η μνήμη : Ο μεγαλύτερος εφιάλτης ήταν αυτά τά κινέζικα με τό je suis και τό j` ai : πώς θα μαθαίναμε κι από πού θα στηριζόμαστε για να μην μπερδέψουμε τό ένα με τ` άλλο ;  μοιάζανε τόσο πολύ - εντάξει, από πάνω ήταν γραμμένα τά ονόματα μεγαλοπρεπέστατα, άλλο τό être κι άλλο τό avoir, και αυτά ασφαλώς διαφέρανε, αλλά μετά δίπλα-δίπλα αυτοί οι δύο σιδηρόδρομοι ήταν ένας βασανιστικός μόνο γρίφος :

Je suis                         J` ai

tu es                            tu as

il, elle est                     il, elle a

nous sommes              nous avons

vous êtes                     vous avez

ils, elles sont               ils, elles ont

Αυτά ακριβώς τά δύο τελευταία ήταν μάλιστα κι η αποθέωση :  δεν διαφέρανε παρά μόνο όσο διαφέρει μια ανάσα, ένα ζι από σι : τό ζι ήτανε έχουν και τό σι ήτανε είναι : άλλο ελσόν κι άλλο ελζόν - τί βλακεία. Κι εξαυτού μπερδευόντουσαν κι όλα τά άλλα : κι ο μικρός μπέρδεψε έτσι τά δύο αρχικά.

Αλλά ακριβώς αυτά τά εξαίσια δύο αρχικά (και τά εξαίσια εν γένει γαλλικά τού πιτσιρικά) κάνουν ένα αιώνιο καλαμπούρι ηχητικής πάνω απ` όλα μορφής (και γι` αυτό ακριβώς και νοήματος) :  Αλλά (θα μιλήσω γι` αυτό) που δεν τό καταλαβαίνει κανείς αν δεν έχει κάνει παιδί στο σχολείο και δεν έχει τρομάξει με τά κόκκινα νύχια και τίς κόκκινες μπέρτες και όλα αυτά.

Αλλά για τόν μικρό δεν θα μαθαίναμε ποτέ απ` αυτήν τήν τρομερή στραβή ριγολέτα που είχε βαμμένα κόκκινα μακρυά νύχια κι όταν σού `δινε σκαμπίλι ή μπάτσο ή χαστούκι (γιατί δεν θυμόσουν καλά τή σειρά και τά `λεγες άλλ` αντ` άλλων) je ai tu es il est (και ils ont και elles sont) μ` αυτά τά νύχια σέ έγδερνε. Δεν είχα γνωρίσει άλλον τέτοιον φριχτό εφιάλτη, εφιάλτη κακό στραβοκάνη με βάδισμα στρατηγού ομιλία στρατάρχη περπάτημα πλοίαρχου και κόκκινα νύχια :  πάρα πάρα πάρα πολύ αργότερα μέσω γνωστών που δεν είναι τής παρούσης να πω τώρα εκείνοι ποιοί ήτανε, έμαθα ότι στην ιδιωτική της ζωή ήτανε μια καλότατη (ορίστε) γυναίκα και έκανε και μαγκιές καλοσύνης. Σκοτωνότανε για τούς άλλους και εμάς μάς πέρασε από τό μπούχενβαλντ - έτσι, αυτή ήτανε η εκτός καλοσυνών καριέρα της. Αλλά αυτά είναι ιστορίες τής Νίνας - αυτή ασχολείται με τά παραμύθια, και επιπλέον με τά πλέον παράλογα και λογικά.

Ίσως αυτή η κοντή πάντως κατέφυγε στους ναζί γιατί είχε διαπιστώσει ότι δεν θα μπορούσε να επιβληθεί αλλιώς στο θηριοτροφείο που είμαστε - και σ` αυτήν τήν περίπτωση τό θέατρο τό πλήρωνε - ψυχολογικά δεν είναι εύκολο να κάνεις τόν δολοφόνο. Η ψηλή μέσα σ` όλη τήν άλλη της ψυχοσύνθεση πρέπει να είχε και κάποια σιγουριά, ότι κανείς δεν μπορούσε τουλάχιστον να τήν κοροϊδέψει. Και ποντάρισε πολύ σ` αυτό τό ιδεολόγημα τού πολιτισμού (μας) (τό `χε καταπιεί) που νόμιζε πως κληρονομούν εδωπέρα αυτονόητα και έτσι έφυγε όπως έφυγε, έφυγε με τό πρόσωπο που τήν είδα να φεύγει και με τό περπάτημα που τήν είδα να φεύγει (όταν έφυγε) (απ` τήν τάξη μας τήν τελευταία φορά).

Πόσα μάς είπε λοιπόν και ποιά δεν μάς είπε ; Καμμιά φορά όταν θέλω να τήν αποκαθηλώσω (ακόμα και σήμερα) (διότι κατά βάθος δεν συγχωρώ τόν εαυτό μου που δεν τήν χώνευα τόσο πολύ) σκέφτομαι πόσο αφελή ήταν εντέλει αυτά τά μεγαλοφυή που μάς είπε :  δεν μάς είπε παρά μονάχα - λέω - τά πολύ τρανταχτά :  Δεν μάς είπε ένα κάρο άλλα που υπήρχανε. Μάς είπε, φυσικά, για τά χρώματα (εκεί τό πρόσωπο τής Μάχης γέμισε ενδιαφέρον). Άλλες φορές σκεφτόμουνα πάλι - Σιγά ρε φίλε, σε παιδιά μιλούσε - και έφτανε που τούς μίλησε για όλ` αυτά - έφτασε που τούς μίλησε για έναν πιτσιρικά που πήγε και διέφθειρε έναν κοτζάμ οικογενειάρχη και τόν έκανε ομοφυλόφιλο - όμως μερικές φορές μ` έπιανε κάτι τό ανήλεο κι έλεγα ότι έπρεπε να μάς έχει μιλήσει και για όλα αυτά που εγώ βρήκα αργότερα μόνη μου. Έπειτα συνερχόμουνα και έλεγα - Ναι σιγά μή μού `κανε και ιδιωτικό μάθημα εκεί μέσα. (Αρκεί που τά βρήκα ύστερα μόνη μου. Στο αγγλικό βιβλιοπωλείο τά βρήκα ύστερα μόνη μου.) Όταν βρήκα τό Credo in Unam μάλιστα, στην αρχή πάρα πολύ θύμωσα (ή αγαλλίασα : )  Ορίστε, είπα, δεν κατάλαβε καθόλου πόσο σημαντικό ήτανε τό Credo in Unam και δεν τό θεώρησε καθόλου απαραίτητο να μάς μιλήσει γι` αυτό. Τά χρώματα και τίς ομοφυλοφιλίες τά θεώρησε, αλλά τό credo in unam όχι και όχι

/ ... /


η αρχή και τό τέλος τών χειρογράφων τού Credo in Unam ( " Πιστεύω σε Μία ( Θεά ) " - κατά τό εκκλησιαστικό τυπικό),
όταν τό είχε πια μετονομάσει
(απολύτως ώριμα και ενδεικτικά) σε " Ήλιος και Σάρκα " : Soleil et Chair 

Γιατί νά ποιά είναι ακριβώς η αμφίσημη έννοια τής φράσης αυτής, και νά γιατί προκαλεί αμηχανία και παραμένει κλισέ  [ ομαλοποιημένο (που προσπαθούνε όλοι να τό ξεχάσουνε για να μη γίνει εντελώς επικίνδυνο) ] :  Γιατί τότε μπαίνει τό παιχνίδι με τούς ήχους που είπαμε εκεί στην αρχή και αυτό τό Εγώ είναι άλλος δεν σημαίνει μονάχα ότι Όταν φτάσω να μιλήσω με τό εγώ, έχω γίνει πια κάτι άλλο (από τό παιδί που είμαι και ήμουνα) αλλά και ότι Αυτό τό παιδί (που ακόμα εγώ είμαι, ακριβώς επειδή είμαι αναγκασμένος τώρα να μιλήσω με τό Εγώ για να τό διασώσω απ` τούς άλλους) αυτό τό παιδί είναι άλλο από αυτό που εσύ βλέπεις ή και νομίζετε :  Και τό τρίτο σκέλος τού καλαμπουριού παραπέμπει ευθέως σε μια πρόταση που θα μπορούσε να είναι :  Έχω μέσα μου έναν άλλον απ` αυτόν που νομίζετε :  Διότι η πρότασή του απευθύνεται υπόγεια και σε ένα καλαμπούρι απολύτως ηχητικό - και που μόνο στα γαλλικά θα μπορούσε να γίνει - και τό οποίο έχει σχέση με τά δύο ρήματα που λέγαμε εκεί στην αρχή :  όσο ξε-ομαλοποίηση τής σύνταξης κι αν είναι τό J` est παραπέμπει αμετακλήτως σε κείνο τό ομαλότατο J` ai γιατί απλούστατα ακούγεται εντελώς παρομοίως :  Ηχητικά είναι όμοιο, και εάν τό ακούσεις χωρίς να το δεις είναι ομαλότατο και σημαίνει :  Έχω έναν άλλον μέσα μου πέρα απ` αυτόν που νομίζεις εσύ. (Σ` αυτό οφείλεται και τό ότι, και η Ζουβιέ και οι άλλοι, όσοι αναφέρονται στην περίφημη αυτή πρόταση κατά καιρούς, τήν γράφουν έτσι ώστε να παραπέμπουν μονίμως (και υπογείως κι ασυνειδήτως) από τό είμαι στο έχω, και άργησα πολύ - όταν βρήκα μόνη μου πια τόν πιτσιρικά στο αγγλικό τό βιβλιοπωλείο - να διαπιστώσω ότι αυτός δεν είχε απόστροφο - όπως υπάρχει πάντα τό απόστροφο όταν ακούμε και γράφουμε J` ai - αλλά τίς λέξεις του τίς έγραψε (και τίς δύο φορές που τό ανέφερε αυτό) καθαρότατα ο μικρός, ως Je est :  Νά που τό ασυνείδητο όλου τού κόσμου αν μπει στο κανάλι τής αυστηρότατης ποίησης, λειτουργεί τό ίδιο ποιητικά και ελεύθερα :  J` est μάς τό `γραψε τήν πρώτη φορά στον πίνακα η Ζουβιέ, και έτσι τό έγραφε κάθε άλλη φορά, και έτσι τό γράφουνε και όλοι οι άλλοι έκτοτε πάντοτε.)

Αλλά τό πιο ενδιαφέρον απ` όλα είναι η εξήγηση που δίνει ο ίδιος, και μάλιστα δις :  διότι ο ίδιος (φαινομενικά βέβαια μόνο) ξεπερνάει όλα αυτά τά σχετικά με τόν έρωτα και τά παιδιά και πάει κατευθείαν στην τέχνη :  και τίς δύο φορές που λέει αυτήν τήν πρόταση, και τίς δύο φορές παρομοιάζει τό εγώ με ένα υλικό τό οποίο μετασχηματίζεται σε κατασκευή, μια κατασκευή που δεν είναι η ίδια έργο τέχνης, αλλά βοηθάει στην κατασκευή τού έργου, τό βοηθάει να παραχθεί :  Αν ο χαλκός ξυπνήσει μια μέρα τρομπέτα δεν φταίει αυτός. Και :  Τόσο τό χειρότερο αν τό ξύλο βρει ότι έγινε μια μέρα βιολί. (Ενδιαφέρουσα η προσπάθεια να πείσει ότι δεν έχει ευθύνη ακριβώς και απόλυτα). Βλέπει εντελώς τόν εαυτό του να μετασχηματίζεται δηλαδή και να γίνεται ο ίδιος τό έργο του :  ολόκληρος :  κάτι άλλο :  κάτι άλλο δηλαδή απ` αυτό που νομίζουμε εμείς :  Εξ αυτού και τό απιθάνως αμετάφραστο καλαμπούρι που χρησιμοποιεί λίγο πιο κει :  Τό σκέφτομαι δεν είναι σωστή έκφραση, τό σωστότερο θα ήταν να λέγαμε μέ σκέφτεται άλλος :  και που θα μπορούσε να μεταφραστεί σαν Δεν ξυστρίζω εγώ τό άλογο, αυτό μέ ξυστρίζει :  (αισθάνεται τήν ανάγκη να προσθέσει :  Συγγνώμη για τό καλαμπούρι).

Η απευθείας παραπομπή τού Εγώ στον άνθρωπο που κάνει τέχνη είναι τό πιο ενδιαφέρον απ` όλα αυτά εδώ, φυσικά :  Διότι ακριβώς, η διάσωση τού παιδιού, δεν έχει ως συνέπεια παρά ακριβώς τή διάσωση τής τέχνης, και η διάσωση τής τέχνης δεν έχει καμμιά σχέση με αυτό που οι άλλοι ονομάζουνε (ομαλώς) ομορφιά, αλλά με αυτό που ασυνείδητα και ενστικτωδώς - και χωρίς σχεδόν να ευθύνεσαι πλέον - βγαίνει ως ευχαρίστηση από τίς (ξυπνημένες, ξε-ομαλοποιημένες) αισθήσεις :  Έτσι η ίδια η έννοια τής (τέχνης ή τής) ομορφιάς συνδυάζεται στον πιτσιρικά με τήν ίδια τήν έννοια τής ελευθερίας (τής ελεύθερης ελευθερίας ! )  κι αυτό είχε να γίνει από τόν επίκουρο, από εκείνο τό έξοχο δηλαδή Τήν φτύνω εγώ τήν ομορφιά άμα δεν μού δίνει καμμία ευχαρίστηση :  Νά η επανάσταση προ τών πυλών (αλλά δεν τήν βλέπουμε ακόμα) και σε κείμενο τελείως πεζό (αλλά νομίζουμε ότι είναι και ποίηση).

Γιατί είναι περίεργο - και αυτά όλα τά βρήκα όταν πλέον βρήκα τόν ρεμπώ εγώ μόνη μου - στο αγγλικό μου τό βιβλιοπωλείο - είναι περίεργο ότι τά σημαντικότερα πράγματα που έχει πει ο μικρός είναι πράγματα αποκλειστικά σε πεζό :

Ναι, είναι φοβερό ότι τά σημαντικότερα πράγματα που έχει πει προέρχονται από κείμενά του πεζά :  Με τή μορφή διαφωτιστικών κιόλας κειμένων (εδώ ο αντόρνο θα είχε να καταπιεί τήν γλώσσα του ώς προς τή διαλεκτική αυτού εδώ τού διαφωτισμού) και η τρέλλα τού πιτσιρικά είναι ότι έχει τό θράσος να διαφωτίζει τόν διαφωτιστή του (και να γράφει σε δύο, συμπαθέστατους κατά τ` άλλα (και ανίδεους) δικούς του δασκάλους) (αλλά ήταν τόσο μόνος, τόσο μικρός τόσο μόνος με ανθρώπους στρατηγούς και πλοιάρχους που ανακατευόντουσαν σπίτι του με τή μορφή τής γελοίας αυδοπουλικής του μαμάς και δεν κοιτάζαν τήν δική τους δουλειά) :  (στο σχολείο και στο σπίτι) :


τό δεύτερο απ` τά δύο γράμματα στους δασκάλους του, αυτό στόν paul
demeny : "αποφάσισα να σάς κάνω μια ώρα μάθημα μοντέρνας τέχνης"

Γιατί ουσιαστικά όλη τήν έκταση τού ρεμπώ γύρω από τό σχολείο και τό σπίτι - γύρω από τήν αυλή μάλιστα τού σχολείου ή τού σπιτιού του τήν έχουμε - και από τό σκασιαρχείο του έξω από τήν αυλή τού σχολείου αυτή :  Και έτσι τό J` est une autre τό πετάει στα μούτρα τού συνομιλητή του να πούμε, όχι μια, αλλά δύο φορές, και τήν μεν πρώτη σαν να εκπλήσσεται και ο ίδιος (απ` αυτό που κρατάει στα χέρια του, και τό κοιτάει να λάμπει, ή να τό πετάει σαν βόμβα απέναντι) ενώ τήν δεύτερη τό αντιμετωπίζει πια σαν κάτι ήδη κάπως γνωστό και γι` αυτό τό εισάγει και μ` ένα Διότι :  Λες δηλαδή και αναφέρεται στο απόφθεγμα άλλου, που τό πήρε από τόν εαυτό του, και πάλι μαζί απ` αλλού. Και σαν να τό πήρε κιόλας η μια μέρα απ` τήν άλλη γιατί μια μέρα διαφορά έχουνε τά δυο γράμματα ουσιαστικά μεταξύ τους - λες και περίμενε απάντηση (δεν ήρθε) και συνέχισε σ` άλλονε (έπρεπε να τά πει / ήτανε κι η κομμούνα εκείνες τίς μέρες - βρισκόταν σε μεγάλη έξαρση).


ο ρεμπώ 11 χρόνων τό 1866, τή μέρα τής πρώτης του μετάληψης (από ομαδική φωτογραφία (άγνωστου φωτογράφου),  πηγή : site John Tranter
/ ο βερλαίν 11 χρονών  /  ο βερλαίν μάλλον στο παρίσι  /  ο ρεμπώ στο χαράρ, πιθανώς αυτοφωτογράφιση ≈ 1883 

Αλλά αυτά τά δύο γράμματα τού ρεμπώ προς τούς δάσκαλους (αυτοί δεν ξέρανε) (απ` αυτόν θα μαθαίνανε - αλλά μάθανε ; )  είναι οι σημαντικότερες υποθήκες που έχει κανείς για τό μέλλον - αλλά εμείς μήπως τίς ξέρουμε ;  Αυτό που τονίζει μάλιστα (από τήν αρχή) είναι κάτι τόσο αρχαίο που είχε καταντήσει επίσης τόσο άγνωστο :  να βρεις τόν εαυτό σου, να βυθιστείς μέσα σου και να βρεις ποιό είναι αυτό τό μέσα - για να γίνεις κατασκευαστής (λέει ποιητής, αυτή τή λέξη χρησιμοποιεί, τής δίνει μια τεράστια έκταση) και ότι αυτό δεν θα τό πετύχεις παρά μόνο αν ξε-ομαλοποιήσεις όλες σου τίς αισθήσεις :  για να φτάσεις εκεί :  σε αυτό τό ας πούμε τό άγνωστο :  (αυτό που είσαι εσύ (λέει η ψυχή) είναι τό άγνωστο :  (οι πόνοι θα `ναι φοβεροί λέει αλλά πρέπει να `ναι κανείς δυνατός). Κι όταν αναφέρει έναν που θεωρεί καλόν τόν τακτοποιεί στη συνέχεια λέγοντας :  ναι αλλά είχε φίλους από τό συνάφι (πολύ καλλιτεχνικούς κύκλους αυτός) και οι στίχοι του είχαν τή μορφή τή συνηθισμένη κι αυτό είναι λάθος :  τά ευρήματα από τό άγνωστο (λέει ο μικρός) απαιτούν και καινούργια μορφή :  η κατασκευή (λέει :  η ποίηση) στην ελλάδα (εννοεί τήν παληά) παίρνει τόν ρυθμό της από τήν πράξη απλώς (τί περίεργη πρόταση : )  κι ύστερα παρακάτω αρχίζει :  ο ποιητής είναι υπεύθυνος για όλη τήν ανθρωπότητα, ακόμα και για τά ζώα :  είναι η δουλειά του (πρέπει να τό κοιτάξει πολύ αυτό) τά ευρήματά του να μπορείς να τά μυρίσεις, να τά νιώσεις, να τά ακούσεις :  Αν αυτή που ανασύρει από κει κάτω (ποιό είναι τό εκεί κάτω ;  λέω εγώ) έχει μορφή, τότε πρέπει κι αυτός να δίνει μορφή. Αν είναι άμορφο πρέπει να δίνει άμορφο. Μια γλώσσα πρέπει να βρεθεί (κοιτάξτε το καλά αυτό εδώ, λέω εγώ) γιατί εφόσον κάθε λέξη είναι μια ιδέα, ο χρόνος μιας γλώσσας για όλη τήν οικουμένη πρόκειται νά `ρθει. Πρέπει να `ναι κανείς ακαδημαϊκός - πιο νεκρός κι από απολίθωμα - για να ολοκληρώσει (κάντε κωλοτούμπες εδώ, λέω εγώ) τό λεξικό μίας γλώσσας (να πει δηλαδή λέω εγώ ότι τέλειωσε) οποιαδήποτε γλώσσα κι αν είναι αυτή. Άνθρωποι με μυαλό αδύναμο, αν αρχίσουν να σκέφτονται πάνω στο πρώτο γράμμα τού αλφάβητου, δεν θ` αντέξουνε και θα τρελλαθούν (ο ίδιος εδώ βάζει θαυμαστικό, αλλά δεν χρειάζεται). Και συνεχίζει: Αυτή η (καινούργια) γλώσσα θα `ναι τής ψυχής για τήν ψυχή (ας κάνει μια κωλοτούμπα εδώ ο κύριος φρόϋντ) και θα περιέχει τά πάντα, μυρωδιές ήχους χρώματα :  σκέψη που γαντζώνεται απ` τή σκέψη και πάει λέγοντας. Ο ποιητής οφείλει να ορίσει τήν ποσότητα τού άγνωστου που αφυπνίζεται στον δικό του τόν χρόνο μέσα στην παγκόσμια ψυχή (άλλη μια τούμπα ο φρόϋντ εδώ) :  οφείλει να παράγει κάτι πολύ περισσότερο από τήν μορφοποίηση τής σκέψης του ή τήν καταμέτρηση τής επέλασής του προς τήν πρόοδο (βάζει πάλι θαυμαστικό αλλά δεν χρειάζεται). Κάτι τό πελώριο που `γινε όμως κανονικό, και τό απορρόφησαν όλοι, θα `ναι στην κυριολεξία ένας πολλαπλασιαστής τής προόδου (τό υπογραμμίζει, και βάζει και πάλι θαυμαστικό). Αυτό τό μέλλον όπως βλέπετε θα `ναι υλιστικό (συνεχίζει αμέσως μετά, αλλάζοντας όμως παράγραφο : )  Γεμάτα πάντοτε με αριθμούς και αρμονία  [ η λέξη αρμονία λέω εγώ έχει μια ειδική διάσταση θα τήν πούμε αλλού - αρκεί να αναφέρω εδώ ότι μιλώντας στην αρχή τού γράμματος για τήν ποίηση ανά τούς αιώνες και ανά τίς γλώσσες, λέει για τήν ελληνική Όλη η αρχαία ποίηση καταλήγει στην ελληνική που είναι ζωή αρμονική (εδώ λέω εγώ πρόκειται για τίς γυναίκες  [ βάκχες (λέω εγώ) δηλαδή ]  που δίνουν σε ό,τι παράχθηκε δύναμη  [ εκείνα τά λίγα χρόνια εδώ ]  - νά ποιά είναι κατά βάθος η έννοια τής αρμονίας (λέω εγώ) - μια λέξη παρεξηγημένη.) Εξάλλου (συνεχίζει ακριβώς στο ίδιο απόσπασμα λοιπόν ο μικρός) οι νεοεισερχόμενοι έχουν κάθε δικαίωμα να καταριώνται τούς προκατόχους :  είναι κανείς στο σπίτι του και έχει καιρό. (Ελάχιστα, τρεις μόνο γραμμές παρακάτω, έρχεται η δεύτερη συνταρακτική υπόμνηση με τό Διότι τού Je est une autre) ]  γεμάτα λοιπόν πάντοτε με αριθμούς και αρμονία αυτά τά ποιήματα (οι κατασκευές λέω εγώ) θα `ναι φτιαγμένα για να διαρκέσουν. Και κατά βάθος θα `ναι ξανά, κατά κάποιον τρόπο ποίηση ελληνική. (Τί εννοεί εδώ ο μικρός ;  Θα μπορούσε να `ναι άγνωστο αλλά δεν είναι :  γιατί, αμέσως μετά, αρχίζει τό φοβερό του τό κείμενο περί γυναικών) :  Και τό αρχίζει /ναι/ ως εξής  :::

Η αιώνια τέχνη θα λειτουργήσει διότι ο ποιητής είναι πολίτης και η ποίηση δεν θα πάρει πια τόν ρυθμό της από τήν πράξη αλλά η ποίηση θα προπορευθεί τής πράξης  :::  (Και νά τώρα τό κείμενο περί γυναικών : )

Οι ποιητές αυτοί θα υπάρξουνε (να `σαστε βέβαιοι λέω εγώ). Όταν η ατέλειωτη σκλαβιά τών γυναικών θα τελειώσει και θα τσακίσει κι όταν η γυναίκα πια θα ζήσει από τόν εαυτό της για τόν εαυτό της, τότε ο άντρας - μέχρι τώρα ένα τέρας - όταν θα τήν αφήσει να γίνει ελεύθερη, τότε η γυναίκα θα γίνει επίσης κατασκευαστής. (Εδώ βάζει πάλι θαυμαστικό, δεν χρειάζεται). Τό άγνωστο πρόκειται να τό ανακαλύψει η γυναίκα. (Θαυμαστικό, και ξανά περιττό). Άραγε ο κόσμος τής σκέψης της θα `ναι αλλοιώτικος από τόν δικόν μας ;  - Η γυναίκα θ` ανακαλύψει πράγματα αλλόκοτα ανείπωτα απεχθή και υπέροχα. (Εμείς) θα τά λάβουμε θα τά καταλάβουμε. Και τελειώνει :  Στο αναμεταξύ, ας ζητάμε απ` τόν ποιητή τό καινούργιο - και σε ιδέες και σε φόρμες (μορφές). Όλα τά έξυπνα αγόρια θα νομίσουν ότι μπορούν πολύ γρήγορα να ικανοποιήσουν αυτή τήν απαίτηση :  Δεν είναι όμως έτσι !  (Θαυμαστικό, που τό βάζω κι εγώ).

Στο αναμεταξύ, ας πάμε λοιπόν στην αρχή, από κει που ξεκίνησε :  Μιλάμε για τό πρώτο του γράμμα τώρα αρχικά, που είναι και τό περισσότερο σύντομο :  τόν κοροϊδεύει, αλλά πολύ σοβαρά, τόν δάσκαλό του ο πιτσιρικάς σε αυτό :  Ώστε λοιπόν, ξανακάνετε πάλι τόν δάσκαλο, λέει. Έχουμε ένα χρέος μού λέτε στην κοινωνία, τό αυτό πιστεύω για τόν εαυτό μου κι εγώ. Αφήνω εντελώς κυνικά τόν εαυτό μου να σκλαβωθεί :  Ξεθαύω απ` τό σχολείο μας αρχαίους ηλίθιους :  Ό,τι μπορώ να σκεφτώ από βλακεία και βρώμα όλα τά κακά δηλαδή πράγματα από λόγια και πράξεις τούς αφήνομαι τούς αφοσιώνομαι. Για τόν κόπο μου αποζημιώνομαι με μπύρα και γυναίκες (κομπάζει αγορίστικα ο πιτσιρικάς εδωπέρα. Είχε καταρχάς να ξεφορτωθεί τή μέγαιρα τή μαμά του αυτός πριν πάει στο παρίσι και τίς μπύρες και τούς άντρες ώστε να βρει μετά τίς γυναίκες και στην κύπρο και στο χαράρ). (Αλλά στον δάσκαλό του θέλει λιγάκι να κάνει τόν μάγκα στα ερωτικά :  εξάλλου προβλέπει, και προβλέπει σωστά. Τό δικαιούται αυτό).

 

 


δυο σκίτσα τού ρεμπώ από τόν βερλαίν με ιδιόχειρες αφιερώσεις και κείμενα (ημερομηνίες άγνωστες, κάπου μεταξύ 1870 και 1880), και ένα
τού cazals που δείχνει τόν ρεμπώ να έχει τή σκιά τού βερλαίν, 1871.

 


χειρόγραφο από τήν Εποχή στην Κόλαση (απρίλιος - αύγουστος 1873)  /  γράμμα στον γάλλο πρόξενο στην βηρυτό, 1887

 

 


η πόλη που ποτέ δεν τήν χώνεψε και ποτέ δεν τόν χώνεψε τιμά τά 100 χρόνια από τή γέννησή του σε σφραγίδες ταχυδρομικές,
και τά 150 χρόνια από τήν ίδια γέννηση, με 800 "κεφάλια ρεμπώ" στην πλατεία ducale : charleville - mézières (γλυπτική τού ottmar hörl)
στην άκρη δεξιά : σελίδα παρτιτούρας τού μπέντζαμιν μπρίττεν από τήν μελοποίηση τών "Εκλάμψεων"

 

 

copyright © 2oo9 hari stathatou for her text and translations, all rights reserved

 

 

 

 

 

 
   
διάλογος με: 32 ►  
   


υπάρχει και άλλος τόπος
όμως

 

τείχη τοίχοι τύχη : εισαγωγικά

 

 

αθώα λευκά χαρτιά

εκτός από τά κείμενα άλλων που θα μπορείτε να διαβάζετε εδώ (και τά οποία είναι (είμαι βέβαιη) παντός καιρού) τά δικά μου γραφτά πάρτε τα σαν ημερολόγιο που θα απωθεί ηπίως τήν επιμελή αποθέωση τής επικαιρότητας (όσο για τό κοπυράϊτ, τόσο σ' εκείνα όσο και στις μεταφράσεις μου, που – κατά καιρούς – θα σάς παραθέτω, μού ανήκει βέβαια) αλλά
αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να τά αναπαράγετε αν θέλετε (φτάνει να αναφέρετε τήν πηγή – απλά και συνηθισμένα πράγματα που λέμε) *
(οι φωτογραφίες επίσης θαν' δικές μου αν σάς τό πω  – αλλά πολλές άλλες φωτογραφίες, πίνακες, σχέδια και γκραβούρες, αν δεν σάς πω κάτι άλλο, θα είναι από κάποια σελίδα ιντερνετική – και, φυσικά, όπου βρίσκω τό όνομα τού δημιουργού τό αναφέρω)



 

μπορείτε επίσης να δείτε (αν έχετε διάθεση μόνο για πεζογραφία) (και για λίγα ίσως πράγματα παραπάνω για μένα) τήν ιστοσελίδα μου  απολίτιστες τέχνες : εκεί είναι και εκτενέστατα τμήματα από τά (εκδομένα και ανέκδοτα) μυθιστορήματα που έχω μέχρι τώρα ετοιμάσει για εδώ  ^ < > # + = και θα ακολουθήσουνε, θέλω να ελπίζω σύντομα, και τά (ακόμα πιο) εκτενή τους κείμενα (ολόκληρα) : σκοπεύω να εκδόσω τά πάντα εναερίως δηλαδή στο ιντερνέτ



*
(επ' αυτού να θεωρώ ότι θα θεωρήσετε αυτονόητα τά όσα γράφει τό εξαιρετικό μπλοκάκι τής L' Enfant de la Haute Mer για τούς όρους αναδημοσίευσης)
και να συμπληρώσω ότι δεν είναι αξιοπρεπές να κλέβει κανείς άλλους, όταν έχει έναν εαυτό απ' τόν οποίο μπορεί να κλέψει ελεύθερα – και μην υποτιμάτε τή δημιουργικότητά σας : όσοι τό 'καναν τιμωρήθηκαν και τούς είδαμε να ασχημαίνουν.

© ο πίνακας τού τίτλου : david hockney : Not Very Big Blue Balls (λεπτομέρεια), 1991, oil on canvas (98,10 x 128,60 cm), η μαυρόασπρη φωτογραφία δικιά μου (δηλαδή τής γάτας μου) (τήν εποχή που δεν υπήρχανε ακόμα τά λαπτόπ) © ο πίνακας στο μπάνερ για τήν ιστοσελίδα με τά βιβλία μου (λεπτομέρεια) : δικός μου, 1989  ©  τό χαρακτικό με τούς κρεμασμένους : από τήν 1η έκδοση τών ποιημάτων τού françois villon, παρίσι 1489  ©

 

και τό άπειρο να συμφιλιωθούμε

giordano bruno stiftung / emily brontë
herbert marcuse / γιάννης ξενάκης
tom waits και david bowie
happy few / stachtes / silentcrossing
talisker μαύρη / talisker πορφυρή /
ροΐδης
αγριμολόγος / gatouleas / κελαηδίσματα
post.scriptum.inter - action και ο άλλος ρο
undantag και omadeon και ρενάτα
μπαλόνι κόκκινο / head-charge / κατερίνα
l' enfant de la haute mer και γιώργος μίχος
ο δρόμος με τίς φάμπρικες
/ geographies
έγκλημα και τιμωρία / tsironakos

φώτης τερζάκης / the act of touching
no budget / futura
maya's life / maya's playground
positive atheism και jane austen
heinrich von kleist / gregory markopoulos
emily dickinson ή walther von der
vogelweide

κι άλλα πολλά μπλοκάκια και σελίδες
και όχι μόνο για τή
γλώσσα και λοιπά
που θα τά πούμε εν καιρώ στις από
δίπλα
αριστερά πολυλογίες

 

 

τά εκδομένα μου βιβλία :

συνεργασίες :

 
από εκατό δρόμουs

χαρη λέει στο: 12 τό εγώ είναι άλλη :
ανώνυμα λέει στο: 12 τό εγώ είναι άλλη :
χαρη λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
Aikaterini Tempeli λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
Aikaterini Tempeli λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
χαρη λέει στο: 2 τείχη τοίχοι τύχη
ανώνυμα λέει στο: 2 τείχη τοίχοι τύχη
χαρη λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
undantag λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
χαρη λέει στο: 8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
Aikaterini Tempeli λέει στο: 8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
gatouleas λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
Aikaterini Tempeli λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
tsal λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
κόκκινο μπαλόνι λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
Post.Scriptum.Inter-Action. λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
Post.Scriptum.Inter-Action. λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...




αρχείο



νοέμβριος 2012(2)

21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
9 σαβουάρ βιβρ

φεβρουάριος 2010(1)

20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας

δεκέμβριος 2009(2)

12 τό εγώ είναι άλλη :
19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...

νοέμβριος 2009(3)

γ υποκριτικό διάλειμμα
17 γλωσσικά
18 gottfried von strassburg

οκτώβριος 2009(2)

15 american stories (θετικισμός και πολυλογίες)
16 οι γάμοι

σεπτέμβριος 2009(2)

13 περί βιβλίων
14 υπό ξένην σημαία

αύγουστος 2009(8)

α β γ : γραψίματα και σχόλια
5 περί ψεμμάτων (συνέχεια) : καβάφης
6 καβάφης / περί έρωτος
7 γιατί η βία είναι μία αηδία
8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
β γενικές δοκιμές : απόπειρα μεταφοράς t. s. e.
10 τό θηρίο στο χαλί
11 περί αναρχίας ...

ιούλιος 2009(5)

1 χαρισμένα (και αντί εισαγωγής)
2 τείχη τοίχοι τύχη
3 τό χαλί τών επικαίρων
α διάλειμμα για τό μπλουζ τού πρίγκηπα
4 η τέχνη τής πολιτικής ψευδολογίας






άλλοι σύνδεσμοι









          επαφή

           



           Site Meter