13 περί βιβλίων
 


σεπτέμβριος 07 2009 (ώρα:19.24)
 
   

..."τούβλων" και περί τής συγγραφικής επιτυχίας τών γυναικών

 

     

 

   ξέρω ότι θα έχουμε εκλογές, αλλά εμείς όχι μόνο γι` αυτό αλλά  ακόμα περισσότερο και παρ` όλο αυτό, εδώ θα εξακολουθούμε να μιλάμε για άλλα

   μοναδική ίσως παραχώρηση στην επικαιρότητα – ελαφρώς και λόγω θέματος  υπομονή – η εξής : (δεν αξίζει βέβαια να κάνω χωριστή ανάρτηση – πιθανός όμως – και ωραίος – τίτλος, αν έκανα χωριστή ανάρτηση) : 

τα μεταξωτά βρακιά τής ελληνοάγνοιας 

   όταν δημοσιογράφοι και μάλιστα τής τηλεόρασης θέλουν να έχουν χιούμορ, και ύφος και γνώσεις, και να κοροϊδεύουν τούς πάντες (εκτός από τόν εαυτό τους και τό κόμμα που τούς αρέσει) – συμβαίνουν τά εξής :

   παραλαμβάνουν έναν βουλευτή (τού λάος, βαΐτσο ή βαΐτση λεγόμενον ή κάπως έτσι) ο οποίος θέλοντας να δείξει ότι γνωρίζει και από  λογοτεχνία – και μάλιστα «ξένη», και μάλιστα και «τών γυναικών» – κατακεραυνώνει αντιπάλους του από τό βήμα τής βουλής στηλιτεύοντας ως εξής : 

    – Θα σάς θυμίσω τή Σαρλότ Μπροντέ στις «Μεγάλες Προσδοκίες» κύριε υπουργέ 

   και ώς εδώ, θα λέγαμε, σχετικώς καλά : δεν ξέρει ο άνθρωπος ότι οι Μεγάλες Προσδοκίες είναι τού Ντίκενς – αλλά αυτό, όσο κι αν είναι κωμικό, δεν είναι και περίεργο : λογοτεχνία – και μάλιστα «ξένη» – δεν διδασκόταν ποτέ στα σχολεία τής χώρας – και εγώ προσωπικά δεν περιμένω από τούς πολιτικούς μας να ξέρουν και τίποτα περισσότερο από ό,τι ένας απόφοιτος γυμνασίου. 

   οι χιουμορίστες μας τώρα :

   ρίχνουν τίτλο – κατά πώς τό συνηθίζουν – κάτω από τό βίδεο που παρουσιάζει τόν εκπρόσωπο τού έθνους να λέει τήν κοτσάνα του (τίτλο υπαινικτικόν – για τούς καλά γνωρίζοντες) που λέει : 

Ανεμογδαρμένα Ύψη 

   ιότι οι καλά γνωρίζοντες θα γνωρίζουν εννοείται ότι η Σαρλότα δεν έγραψε τίς Προσδοκίες αλλά τά «Ανεμογδαρμένα» – παρεμπιπτόντως, χαριτωμένο τό καλαμπουράκι. Η οποία (δύστυχη) Σαρλότα απ` τή μεριά της βέβαια, – παρεμπιπτόντως και ευσυνειδήτως – καταπολέμησε όσους και εν ζωή ακόμα (αλλά εκείνοι κάπως δικαιολογούνταν : οι τρεις αδελφές εμφανίζονταν, όσο ζούσαν, ψευδώνυμα – στην αρχή τίς θεωρήσαν μάλιστα και άντρες – ) τήν μπερδεύαν από τότε με τήν (από νωρίς αποχωρήσασα από τόν πλανήτη – τού οποίου αγάπησε όπως φαίνεται πάνω απ` όλα, και ίσως μόνο, τά άγρια ρείκια της εκεί κατά τήν ορεινή αγγλία) Έμιλυ. Όμως εδώ χρειάζεται (για τήν φοβερή αυτή οικογένεια) – και τήν (μεγαλοφυή, μετά θάνατον) Έμιλυ, και τήν (δημοφιλή, εν ζωή) Σαρλότα, και τήν (αφανή, γενικώς) Άννα, και τόν («καταραμένο», κατά γενική προκατάλειψη) Μπράνγουελ – και τόν (μάλλον γενικώς συκοφαντημένο ιρλανδό) (και, όντως, περίεργο) πατέρα, χρειάζεται κανονική και χωριστή ανάρτηση :  Όχι, δεν χαραμίζεται τέτοιο θέμα λόγω τής αμορφωσιάς και τής αυτοϊκανοποίησης κάποιων : τα αδέλφια Μπροντέ θα `ρθούνε στο μπλοκάκι άλλη μέρα.

 

   και δεν θα έκανα καν τό λάθος να αναφερθώ σ` αυτήν τήν καταπληκτική οικογένεια για πρώτη φορά εδώ μέσα κιόλας με μια τέτοια φτηνή ευκαιρία είναι και σαν να ρίχνεις μπουνιές σε πτώματα – αλλά οι νερόβραστοι είναι πολύ ικανοποιημένοι με τόν εαυτό τους, πολύ αδέκαστοι, πολύ αμόρφωτοι, και κάνουν και δημοσιογραφική (θα τούς άξιζε δηλαδή να γίνουν και κριτικοί) καριέρα : εξαυτού και ο θυμός και η θυμηδία και η αηδία μπορεί να μέ δικαιολογούνε, μολονότι είμαι όντως αδικαιολόγητη

 

   


   Ας γυρίσουμε λοιπόν στις γυναίκες που γράφουνε εν ελλάδι – αφού αυτό είναι και τό θέμα μιας, άκρως επίκαιρης, προεκλογικής ανάρτησης όπως αυτή σήμερα :

 

περί βιβλίων "τούβλων" και περί τής εκνευριστικής, εκδοτικής εμπορικής (και ενίοτε συγγραφικής), επιτυχίας τών γυναικών :

 

   ξέρουμε κατ` αρχάς, ότι ο μισογυνισμός παίρνει πολλές μορφές : όπως και κάθε ρατσισμός εξάλλου. Μία δε από τίς ικανότητες που έχει ακριβώς (για αυτοπροστασία) κάθε ρατσισμός είναι να μεταμφιέζεται [ : ας πούμε : πέρα από τήν προσπάθεια τού εργοδότη να αποδώσει τήν επίθεσή του εναντίον τής Κωνσταντίνας Κούνεβα σε «φιλικό πρόσωπο» (γράφε και καταλάβαινε : «εραστής»), και για τό πόση δύναμη μυαλού και γενναιότητα και «αντρισμός» νοοτροπίας κρύβεται εκεί (διότι τό σημαντικότερο εδώ κατά τη γνώμη μου δεν ήταν βέβαια η βλακεία τού ίδιου αλλά η ευφυία του, να ποντάρει στην μεγάλη πιθανότητα να είναι υπαρκτή η βλακεία τών άλλων) είναι (επιπλέον) εξίσου και από πάντα γνωστά (και πριν τά γεγονότα τών τελευταίων χρόνων θέλω να πω) τά ανέκδοτα περί ελλήνων οι οποίοι "δεν είναι ρατσιστές" αλλά δεν "τούς πάνε" "τούς σκυλάραπες", κτλ. ]  Σπανίως θ` ακούσεις δηλαδή άνθρωπο να λέει ανοιχτά «εγώ είμαι ρατσιστής», «εγώ είμαι φασίστας», «εγώ είμαι κάθαρμα» κτλ. Τό μέσα σε παρένθεση λοιπόν «για αυτοπροστασία» είναι ακριβώς γι` αυτόν τόν λόγο κεντρικότατο στοιχείο και παραπέμπει σε καθαρά καντιανές λογικές, περί ηθικής, και περί ενιαίας συνείδησης –  εξαυτού όμως και θα πρέπει να συζητηθεί άλλη φορά. 

   Παραμένει όμως τώρα προς συζήτηση η μεταμφίεση, όσον αφορά ειδικά (ας ξαναγυρίσουμε σ` αυτά) τά λογοτεχνικά – αυτής τής χώρας :

       

   όσοι ισχυρίζονται λοιπόν ότι τούς ενοχλεί («αισθητικά») η (σχετικά εσχάτως) εκδοτική επιτυχία τών γυναικών στην ελλάδα που γράφουνε μυθιστορήματα (και συχνά «εκτενή») ποντάρουν εμφανώς στην αισθητική : αυτό προβάλλουν : Δεν είναι «καλή» πεζογραφία, δεν είναι οι αδελφές Μπροντέ, δεν είναι ούτε η Τζαίην Ώστιν, δεν είναι ούτε άλλες πιο σύγχρονες αλλά «καλές», είναι απλώς τό αντίστοιχο τών «άρλεκιν» και τής «νόρας» στα ελληνικά, κτλ. : μοιραία μυκτηρίζουν και τό (αναγνωστικό) κοινό τους, που είναι επίσης – κυρίως – γυναίκες : Κι έτσι, μ` ένα σμπάρο δυο τρυγόνια : εν γένει οι γυναίκες  κάνουν τρίχες.

   εν χρειάζεται να τονίσω ότι τά λέει αυτά ένας άνθρωπος που κατά σύμπτωση είναι γυναίκα, που κατά σύμπτωση γράφει ελληνικά, και που – κατά ακόμα μεγαλύτερη σύμπτωση – όχι μόνο εκδοτική επιτυχία δεν έχει, αλλά σχεδόν ούτε και κοινό : (τό «κοινό» μου είναι ολιγομελές, και δεν τό κρύβω ότι είμαι περήφανη γι` αυτό. Όπως δεν κρύβω ότι πιστεύω πως κάποτε θα γίνει πολυμελέστερο – οι λόγοι είναι πολλοί – κι εκεί μπορείτε να μού πείτε ότι φροντίζω και για τόν εαυτό μου μ` αυτά που γράφω – και για τό μέλλον τών βιβλίων μου : δέχομαι τήν (έωλη, και ασθενή μάλλον λογικά) κατηγορία, τήν δέχομαι διότι έχει μία βάση, που δεν μπορώ να τήν αρνηθώ, τουλάχιστον όχι πριν εκθέσω όλο μου τό σκεπτικό. Τότε, πιστεύω, η κατηγορία ανατρέπεται – για όσους έχουν καλή διάθεση. Αλλά, γι` αυτό ακριβώς, πρέπει να συνεχίσω : ))

 

   Δεν διαφωνώ, κατ` αρχάς, ότι τά περισσότερα βιβλία που κυκλοφορούν, από καλλιτεχνικής απόψεως λένε όντως τρίχες : Αλλά όχι μόνο τών γυναικών, και τών αντρών επίσης, και πολλές φορές τών αντρών κυρίως (και καθόλου μόνο στην ελλάδα). Αλλά μια και μιλάμε για μάς : Έχουμε (από τήν μεταπολίτευση χοντρικά) μια έξαρση πεζογραφική, κυρίως δηλαδή μυθιστορήματος, – μετά τό `90 άρχισε και η (κατακλυσμική : ώς τότε είχαμε μόνο 2 μπεστ-σέλερ – που ανήκαν όμως στην κατηγορία – με τήν πλατιά έννοια – τής λογοτεχνίας) οικονομική επιτυχία – πράγμα που είναι κατά τήν γνώμη μου, γενικά σημαντικό : Θέλω να πω ότι έπρεπε να γίνει, και ότι δεν είναι καθόλου κακό : Δεν μπορεί να είναι όλοι «μεγάλοι» φυσικά, αλλά η πεζογραφική αυτή μανία δείχνει κάτι άλλο, που είναι πολύ ενδιαφέρον. (Παλιότερα τό ανέκδοτο ήτανε ότι στην ελλάδα «όλοι» γράφουν ποίηση. Τώρα θα γίνει (αν δεν έγινε) ότι «όλοι» γράφουν μυθιστορήματα.) Είναι κακό αυτό ; Νομίζω, αντιθέτως, όχι, και ότι μάς έλειπε. Ποια είναι η διαφορά από τό να γράφουν όλοι (κακή) ποίηση στο να γράφουν (όλοι) (κακή) πεζογραφία ; Όταν δεν έχουμε να κάνουμε με μεγάλη τέχνη, η ποίηση είναι εντελώς συναισθηματική, ενώ η πεζογραφία έχει σπέρματα κριτικής διάθεσης, από τή φύση της : Δεν είναι τό θέμα εάν εγώ από τίς συναισθηματικές ωραιοπάθειες προτιμώ τίς κοινωνικές ωραιοπάθειες : Βγάζω σπυριά και με τίς δύο, αλλά οι κοινωνικές έχουνε περισσότερες δυνατότητες (εξέλιξης) πλέον : Όμως και τό παρόν τους είναι αρκετά ενδιαφέρον : Ξάφνου (γυναίκες ας πούμε, μια που μ` αυτές ασχολούμαστε) αναλύουν πράγματα τής ζωής τους, που μέχρι τώρα ήτανε στη σιωπή. Δεν έχει σημασία αν δεν ξέρουνε να τά πουν καλά – ή δεν είναι διαβασμένες, ή δεν έχουνε καμία διάθεση να δυσκολευτούνε στις απαιτήσεις τους, ή ρίχνονται μέσα σ` έναν δρόμο που άνοιξε πλέον, και που μπορεί (αν είναι τυχερές) να τούς δώσει και δόξα και λεφτά, μια που η επαγγελματική τους καριέρα (οι περισσότερες αν όχι όλες έχουν και μια καριέρα παράλληλη, και τώρα τελευταία ξεφύτρωσαν και πολλές με ακαδημαϊκή τέτοια) (που) δεν τούς δίνει όμως ούτε δόξα ούτε λεφτά : με μια επιτυχία (όλα παίζονται) (κανείς δεν ξέρει πού ακριβώς οφείλεται η δημοφιλία ενός μυθιστορήματος, πάνε στα τυφλά, αλλά έχουνε μύτη, ένστικτο, και, πλέον, και κάποια παραδείγματα) αν κινηθούν μέσα στις «νόρμες» θα βρουν εύκολα κι εκδότη : – και από κει και μετά ο θεός βοηθός. Δεν χάνουνε και τίποτα, καθιερώνονται στον κύκλο τους και ως «καλλιτέχνες», κι αν δεν πετύχουν και πολλά, έχουν να λένε ότι είναι ακόμα «καλύτερες»  ( : σαν και μένα δηλαδή) :  (αφαιρώντας (όμως) τίς προϋποθέσεις και τίς προθέσεις, όταν τ` αποτελέσματα είναι – περίπου – ίδια, κάνουμε όλοι τουμπεκί ψιλοκομμένο : )  Δεν νομίζω ότι τίποτ` απ` αυτά κατ` ουσίαν όμως ενοχλεί κανέναν : Τά κάνουνε και οι άντρες : Για να μην πω (που τό ξέρω καλά) ότι οι άντρες είναι οι πρώτοι διδάξαντες : Κι ίσως γι` αυτό κιόλας, αυτοί ακριβώς που πάντα θέλανε και δόξα και λεφτά, λυσσάνε μ` όσους τώρα τό καταφέρνουν, και με τήν πρώτη τους εμφάνιση, και είναι και γυναίκες :  Γιατί δεν μπορούμε να δούμε λοιπόν, ψύχραιμα και ήρεμα, και από μακριά (δεν έχουμε καμία σχέση εμείς μ` αυτά) αυτήν τήν «ανούσια» ουσία ;  Για μένα μόνο ανούσια δεν είναι :  Για πρώτη φορά οι γυναίκες στην ελλάδα μιλάν για τή ζωή τους, όσο θέλουνε :  (εξ ού και τά «εκτενή» βιβλία). (Και θα `θελα να γίνει κατανοητό ότι πιστεύω πως, μολονότι (οι περισσότερες) καθόλου δεν υποστηρίζουνε ότι μιλάν για τήν ζωή τους, και δεν θέλουνε, εντούτοις για αυτήν μιλάν). Δεν τίς παρακολουθώ στενά αλλά κι από τά λίγα τους που `χω διαβάσει βρίσκω μεγάλο κι εξαιρετικό ενδιαφέρον.

 

   Καμία σχέση βέβαια με «τέχνη», αλλά δεν είναι η «τέχνη» τό ζητούμενο, και νομίζω ότι τό ξέρουνε κι οι ίδιες. Και θα `τανε παράλογο, να έχουνε σχέση με τήν τέχνη τά λεγόμενα ανθρώπων που μιλούν ουσιαστικά για πρώτη φορά στη ζωή τους – και που τό γράψιμο ώς τώρα, ποτέ δεν έπαιξε κανέναν ρόλο, δηλαδή πιο πριν σ` αυτήν τήν ζωή :  και που διαλέξανε αρχικά να κάνουν άλλα πράγματα (βιοποριστικά και συστηματικά) :  αλλά η τέχνη θέλει άλλου είδους αφοσίωση, πιστέψτε με, ξέρω τί λέω, κι αυτήν τήν «αλαζονεία» όχι απλώς δεν τήν αρνούμαι αλλά τήν δικαιούμαι κιόλας – τήν πληρώνω – :  Ας μην είμαστε και τόσο μαξιμαλιστές με όλους, που προσπαθούν απλώς να επιζήσουνε. (Η τέχνη δεν διαθέτει τήν έννοια όμως καν τής επιβίωσης – είναι η ίδια η ζωή :  και, ή τήν κυνηγάς, και τήν πληρώνεις ή δεν τής ανήκεις.)

 

   Αλλά είναι γνωστό ότι οι άντρες, ως προς τίς γυναίκες έχουν έναν (σατανικό) μαξιμαλισμό. Δεν πρόκειται λοιπόν τώρα για καλλιτεχνικό φαινόμενο, ας τό καταλάβουν, κι ας πάψουν να γκρινιάζουν, πρόκειται για ένα φαινόμενο που πάει μαζί με μια νομοτελειακή πλέον διάθεση χειραφέτησης, έστω και – προς τό παρόν – πεισματικά – άναρθρης. [ Μού έχει μείνει η απάντηση κάποιας κυρίας (νεαρής, όσο κι εγώ ακριβώς) στην τηλεόραση – τής είπε ο συγγραφέας-interviewer :  – Βλέπω κάτι φεμινιστικό όμως εδώ, κι αυτή απάντησε αμέσως :  – Ναι, αλλά δεν τό `θελα όμως (κι ο άλλος ανταπάντησε, ακόμα πιο αμέσως :  – Ναι, ναι, ασφαλώς προς θεού) ]. Αυτή είναι η κατάσταση σήμερα (και πριν από 10 χρόνια ολόϊδια) ακούς αυτές τίς περιλάλητες μπούρδες να λέγονται με ελαφράν τήν καρδίαν : «Εγώ δεν είμαι φεμινίστρια, δεν καίω τά σουτιέν μου, αλλά τόν ίσο μισθό τόν διεκδικώ». Σε μία χώρα που μπορεί να λέγονται αυτά ανερυθρίαστα, η μοίρα όσων γυναικών μιλάνε αλλιώς είναι ούτως ή άλλως εξαιρετικά δύσκολη, και οι επιλογές τών υπολοίπων, τουλάχιστον κοινές, και εξίσου ένοχες με τών αντρών.

 

   Και να πω και κάτι άλλο :  Δεδομένης τής πολύ μικρής ζωής που έχει η πεζογραφία σ` αυτόν τόν τόπο (αν σκεφτούμε δηλαδή τήν τρομερά πλούσια πεζογραφική παράδοση τής αγγλίας ή τής γαλλίας, που ξεκινάει με τήν ίδια σχεδόν τήν αρχή τής γλώσσας τους, από τόν μεσαίωνα – αλλά εκεί η εξέλιξη τών κοινωνιών τους μπορεί να `τανε οδυνηρή αλλά ήτανε και ανεμπόδιστη – εδώ, 40 χρόνια ουσιαστικά έχουμε (στα ούτε 200) ομαλή κοινωνική ζωή, και ορίστε : )  ουσιαστικά τό φαινόμενο είναι, και λογικό, και καθόλου απελπιστικό :  Δείχνει, θα έλεγα, ότι η ελλάδα έχει, όντως, μέλλον :  διανύουμε, νομίζω πράγματι, έναν χρυσό αιώνα δυνατοτήτων και προθέσεων, και – σε καθόλου λίγες περιπτώσεις, αν και (λογικά) σχεδόν αφανείς – και όντως σημαντικών πραγματώσεων – και στην πεζογραφία και στην ποίηση. Όμως, για να ξαναγυρίσουμε στη μίζερη πλευρά τού παρόντος :  Για να μιλήσεις καλά, πρέπει κατ` αρχήν να μάθεις να μιλάς :  (να σ` αφήσουνε που θα έλεγε και ο ρεμπώ) :  να μάθεις τή γλώσσα όλων (και πριν απ` όλα τήν γλώσσα σου, αυτήν και πρέπει να μπορέσεις – σ` αφήσουν - δεν σ` αφήσουν – να τήν μάθεις), και μετά να μάθεις να εκτιμάς και τίς δυσκολίες της. Κι ύστερα, αν είσαι αρκετός, κυνήγησέ τις.

 

   έχρι τώρα όμως, μια που ήρθε στον Σολωμό η συζήτηση, η χώρα μας είχε σπάνια (δηλαδή ελάχιστα) πεζογραφικά κείμενα πραγματικής αξίας, κι αυτά από σπάνιους (δηλαδή σημαντικότατους) επί ευρωπαϊκού επιπέδου (μάλιστα κυρίως) ποιητές. Γιατί δεν είναι μόνη παρηγοριά μας Η γυναίκα τής Ζάκυνθος – ή ο Παπαδιαμάντης *. Και τά πεζά τού Καβάφη, να μην ξεχνάμε, είναι (επίσης) εξαίρετα :  Όλα αυτά διηγήματα όμως). Μόνο η Ελισάβετ Μαρτινέγκου και στα χρόνια μάλιστα τής επανάστασης, έκανε εκτενές πεζό ^όπερ έδει δείξαι : (διότι μάς διασώθηκε και κουτσουρεμένο :  τής τό κατάστρεψαν οι άντρες τής ζωής της – που πολύ (ομολογουμένως) τήν αγάπησαν :  Δεν είναι να ευτυχούμε, μέσα στη δυστυχία μας, σήμερα ; )

 

  *   που έκανε βέβαια τήν αντίστροφη πορεία : ήτανε πεζογράφος ο οποίος έγραψε περιστασιακά και λίγη – αλλά
       καλή – ποίηση. Τό ίδιο κι ο Βιζυηνός – και όσο για τίς «περιστάσεις» αυτουνού – τά λέμε αλλού —

   ^  ένας αρκετά χρήσιμος σύνδεσμος για τήν Ελισάβετ Μαρτινέγκου (όπου μπορείτε να διαβάσετε και τό βιβλίο της)

 

 

 

 

 

Και νά που δοκιμάζεις λίγους ήχους :                                        And now you try
Φωνήεντα καθαρά σαν τά μπαλόνια πάν` ψηλά                        Your handful of notes :
                                                                                                           The clear vowels rise like balloons
...............................................................                       ......................................................

Γυμνή σαν άγραφο χαρτί αρχίζοντας                                         Naked as paper to start
μα σε εικοσιπέντε χρόνια θαν` ασήμι                                          But in twenty-five years she `ll be silver,
και στα πενήντα της, χρυσό.                                                         In fifty, gold.
Κούκλα ολοζώντανη απ` όλες τίς απόψεις                                  A living doll, everywhere you look.
ράβει και μαγειρεύει και                                                                It can sew, it can cook.
μιλά, μιλά, μιλά.                                                                             It can talk, talk, talk.
                                                            
                                                         
[ sylvia plath, ariel, 1962 ... ]

 

 

 

 

   jane austen, 1800, γράμμα στην (αδελφή της) κασσάνδρα :

   "...The two Miss Coxes were there :  I traced in one the remains of the vulgar, broad-featured girl who danced at Enham eight years ago ;  the other is refined into a nice composed girl, like Catherine Bigg. I looked at Sir Thomas Champneys and thought of poor Rosalie ;  I looked at his daughter and thought her a queer animal with a white neck. Mrs Warren, I was constrained to think, a very fine young woman, which I must regret. She danced away with great activity. Her husband is ugly enough, uglier even than his cousin John ;  but he does not look so VERY old. The Miss Maitlands are both prettyish, very like Ann, with brown skins, large dark eyes, and a good deal of nose. The General has got the gout, and Mrs Maitland the jaundice. Miss Debary, Susan, and Sally, all in black, made their appearance, and I was as civil to them as circumstances would allow me."
 

   «...Οι δυο δεσποινιδούλες Κοξούλες παρευρίσκονταν επίσης : επί τής μίας διέγνωσα ίχνη κείνου τού άξεστου πλατυμούρικου που χόρευε στο Ένχαμ πριν οκτώ χρόνια ·  η άλλη έχει μετεξελιχθεί σε λεπτεπίλεπτη δεσποινίδα Κάθρην Μπίγκ. Κοιτώντας κατά τή μεριά τού σερ Τόμας Τσάμπνυς σκέφτηκα τήν καημένη τή Ροζαλία ·  κοιτώντας τήν κόρη του τή σκέφτηκα σαν ζώο περίεργο με άσπρο σβέρκο. Για τήν κυρία Γουώρεν είχα τήν ελλιπή εντύπωση ότι πρόκειται περί μιας γυναίκας νέας και ωραίας, δυστυχώς λάθος μου.  Ξεσάλωσε. Ο άντρας της είναι επαρκώς χάλια, πιο άσχημος κι απ` τόν ξάδερφο Τζων ·  αλλά δεν φαίνεται και τόσο γέρος. Οι δεσποινίδες Μαίητλαντς είναι χαριτωμενούλες, πολύ μοιάζουν με τήν Άννα, μαυροτσούκαλα μαυρομάτικα και μεγαλομύτικα. Ο Στρατηγός έχει ποδάγρα, και η κυρία του κιτρινίλα. Η δεσποινίδες Ντεμπαρύ και η Σούζαν και η Σάλυ έκαναν τήν εμφάνισή τους στα κατάμαυρα κι εγώ ήμουν μαζί τους όσο επέτρεπε η κατάσταση ευγενής.»

  

 

χαρακτικό επάνω δεξιά :  από αμερικάνικη θεατρική αφίσα τού 18ου αιώνα
τά βιβλία :  
η πρώτη έκδοση τής "έμμας" τής τζαίην ώστιν © the manhattan rare book company
τό χαρακτικό :  © david hockney,
  dorothea viehmann, η περίφημη παραμυθατζού τών αδελφών γκριμ
και δίπλα :  τό τεφτέρι με τούς λογαριασμούς τού εκδότη  john murray για τίς πωλήσεις που έκανε η "έμμα"
χειρόγραφο :  τό γράμμα τής τζαίην ώστιν στην αδελφή της κασσάνδρα

τά άλλα :  φωτογραφίες από ταινίες
και κάτω : η γάτα που πατάει (σοβαρά) βιβλία για να διαβάσει (εφήμερα) άνθη

 

 

 για όσους αντέχουν, σύνδεσμος με τήν ελληνοάγνοια (διευκολύνω τήν αισθητική σας : από 3.40` και μετά)

 

 

 

 copyright © 2oo9 hari stathatou for the text, translations, and cat photo : all rights reserved

 

 

 

 

 
   
διάλογος με: 34 ►  
   


υπάρχει και άλλος τόπος
όμως

 

τείχη τοίχοι τύχη : εισαγωγικά

 

 

αθώα λευκά χαρτιά

εκτός από τά κείμενα άλλων που θα μπορείτε να διαβάζετε εδώ (και τά οποία είναι (είμαι βέβαιη) παντός καιρού) τά δικά μου γραφτά πάρτε τα σαν ημερολόγιο που θα απωθεί ηπίως τήν επιμελή αποθέωση τής επικαιρότητας (όσο για τό κοπυράϊτ, τόσο σ' εκείνα όσο και στις μεταφράσεις μου, που – κατά καιρούς – θα σάς παραθέτω, μού ανήκει βέβαια) αλλά
αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να τά αναπαράγετε αν θέλετε (φτάνει να αναφέρετε τήν πηγή – απλά και συνηθισμένα πράγματα που λέμε) *
(οι φωτογραφίες επίσης θαν' δικές μου αν σάς τό πω  – αλλά πολλές άλλες φωτογραφίες, πίνακες, σχέδια και γκραβούρες, αν δεν σάς πω κάτι άλλο, θα είναι από κάποια σελίδα ιντερνετική – και, φυσικά, όπου βρίσκω τό όνομα τού δημιουργού τό αναφέρω)



 

μπορείτε επίσης να δείτε (αν έχετε διάθεση μόνο για πεζογραφία) (και για λίγα ίσως πράγματα παραπάνω για μένα) τήν ιστοσελίδα μου  απολίτιστες τέχνες : εκεί είναι και εκτενέστατα τμήματα από τά (εκδομένα και ανέκδοτα) μυθιστορήματα που έχω μέχρι τώρα ετοιμάσει για εδώ  ^ < > # + = και θα ακολουθήσουνε, θέλω να ελπίζω σύντομα, και τά (ακόμα πιο) εκτενή τους κείμενα (ολόκληρα) : σκοπεύω να εκδόσω τά πάντα εναερίως δηλαδή στο ιντερνέτ



*
(επ' αυτού να θεωρώ ότι θα θεωρήσετε αυτονόητα τά όσα γράφει τό εξαιρετικό μπλοκάκι τής L' Enfant de la Haute Mer για τούς όρους αναδημοσίευσης)
και να συμπληρώσω ότι δεν είναι αξιοπρεπές να κλέβει κανείς άλλους, όταν έχει έναν εαυτό απ' τόν οποίο μπορεί να κλέψει ελεύθερα – και μην υποτιμάτε τή δημιουργικότητά σας : όσοι τό 'καναν τιμωρήθηκαν και τούς είδαμε να ασχημαίνουν.

© ο πίνακας τού τίτλου : david hockney : Not Very Big Blue Balls (λεπτομέρεια), 1991, oil on canvas (98,10 x 128,60 cm), η μαυρόασπρη φωτογραφία δικιά μου (δηλαδή τής γάτας μου) (τήν εποχή που δεν υπήρχανε ακόμα τά λαπτόπ) © ο πίνακας στο μπάνερ για τήν ιστοσελίδα με τά βιβλία μου (λεπτομέρεια) : δικός μου, 1989  ©  τό χαρακτικό με τούς κρεμασμένους : από τήν 1η έκδοση τών ποιημάτων τού françois villon, παρίσι 1489  ©

 

και τό άπειρο να συμφιλιωθούμε

giordano bruno stiftung / emily brontë
herbert marcuse / γιάννης ξενάκης
tom waits και david bowie
happy few / stachtes / silentcrossing
talisker μαύρη / talisker πορφυρή /
ροΐδης
αγριμολόγος / gatouleas / κελαηδίσματα
post.scriptum.inter - action και ο άλλος ρο
undantag και omadeon και ρενάτα
μπαλόνι κόκκινο / head-charge / κατερίνα
l' enfant de la haute mer και γιώργος μίχος
ο δρόμος με τίς φάμπρικες
/ geographies
έγκλημα και τιμωρία / tsironakos

φώτης τερζάκης / the act of touching
no budget / futura
maya's life / maya's playground
positive atheism και jane austen
heinrich von kleist / gregory markopoulos
emily dickinson ή walther von der
vogelweide

κι άλλα πολλά μπλοκάκια και σελίδες
και όχι μόνο για τή
γλώσσα και λοιπά
που θα τά πούμε εν καιρώ στις από
δίπλα
αριστερά πολυλογίες

 

 

τά εκδομένα μου βιβλία :

συνεργασίες :

 
από εκατό δρόμουs

χαρη λέει στο: 12 τό εγώ είναι άλλη :
ανώνυμα λέει στο: 12 τό εγώ είναι άλλη :
χαρη λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
Aikaterini Tempeli λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
Aikaterini Tempeli λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
χαρη λέει στο: 2 τείχη τοίχοι τύχη
ανώνυμα λέει στο: 2 τείχη τοίχοι τύχη
χαρη λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
undantag λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
χαρη λέει στο: 8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
Aikaterini Tempeli λέει στο: 8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
gatouleas λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
Aikaterini Tempeli λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
tsal λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
κόκκινο μπαλόνι λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
Post.Scriptum.Inter-Action. λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
Post.Scriptum.Inter-Action. λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...




αρχείο



νοέμβριος 2012(2)

21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
9 σαβουάρ βιβρ

φεβρουάριος 2010(1)

20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας

δεκέμβριος 2009(2)

12 τό εγώ είναι άλλη :
19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...

νοέμβριος 2009(3)

γ υποκριτικό διάλειμμα
17 γλωσσικά
18 gottfried von strassburg

οκτώβριος 2009(2)

15 american stories (θετικισμός και πολυλογίες)
16 οι γάμοι

σεπτέμβριος 2009(2)

13 περί βιβλίων
14 υπό ξένην σημαία

αύγουστος 2009(8)

α β γ : γραψίματα και σχόλια
5 περί ψεμμάτων (συνέχεια) : καβάφης
6 καβάφης / περί έρωτος
7 γιατί η βία είναι μία αηδία
8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
β γενικές δοκιμές : απόπειρα μεταφοράς t. s. e.
10 τό θηρίο στο χαλί
11 περί αναρχίας ...

ιούλιος 2009(5)

1 χαρισμένα (και αντί εισαγωγής)
2 τείχη τοίχοι τύχη
3 τό χαλί τών επικαίρων
α διάλειμμα για τό μπλουζ τού πρίγκηπα
4 η τέχνη τής πολιτικής ψευδολογίας






άλλοι σύνδεσμοι









          επαφή

           



           Site Meter