14 υπό ξένην σημαία
 


σεπτέμβριος 13 2009 (ώρα:04.29)
 
   

... για να αντέξουμε τήν προεκλογική
αναμπουμπούλα, ήρεμοι ας σαλπάρουμε με τά
δοκίμια
τού ποιητή
γεράσιμου λυκιαρδόπουλου

 

 

 

 

α

η δυστυχία απ` έξω έγδερνε τίς πόρτες
       ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ
         

   Ο αντικομμουνισμός σήμερα σημαίνει ηλιθιότητα σε βαθμό κακουργήματος – σημαίνει τήν "ανάπτυξη" τής οικονομίας ως αυτοκτονία τής κοινωνίας, σημαίνει τόν ανύπαρκτο σοσιαλισμό ως άλλοθι τού υπαρκτού καπιταλισμού. Σημαίνει ακόμη, στις χώρες τού πρώην "παραδείσου", ότι τό κόμμα - κράτος έγινε κράτος - μαφία / ... / Όσο για τόν ίδιο τόν "παράδεισο" μετατέθηκε λίγο δυτικότερα στον χάρτη, εκεί όπου λάμπει η βιτρίνα τής ελεύθερης αγοράς / ... /

   Ο αντικομμουνισμός τού σήμερα είναι ο σταλινισμός τού χτες. / ... / ό,τι ήταν  να εξαργυρωθεί, εξαργυρώθηκε. Αν κάτι απέμεινε, δεν ανήκει πλέον στους ζωντανούς.
  
Γι` αυτό όταν βλέπω κάποιους "πρώην" να φτύνουν μέσα στο πιάτο από όπου έτρωγαν, θυμάμαι πάντα τά λόγια ενός φίλου μου που δεν δήλωσε ποτέ του κομμουνιστής :  " Τό γεγονός ότι έπεσε τό Τείχος δεν σημαίνει πως εγώ πρέπει τώρα να γίνω παλιάνθρωπος ".

   Ο αντικομμουνισμός σήμερα μπορεί να παίρνει "ανθρώπινο πρόσωπο", έστω κι αν διαγράφει προκαταβολικά από τό δικαίωμα στη ζωή τό ένα τρίτο τών ανθρώπων που γεννιούνται σ` έναν κόσμο όπου δεν προβλέπεται χώρος γι` αυτούς, / ... / Πάντως ησυχάστε : τά υπόλοιπα δύο τρίτα αυτών τών "ανθρώπινων" κοινωνιών δεν θα γνωρίσουν ούτε τήν κόλαση τών τύψεων ούτε τήν απειλή τών επαναστάσεων. Θα σαπίσουν από μέσα. Αφού συντρίψουν ή "αποθεραπεύσουν" τούς κάθε λογής αντιρρησίες τους, αφού υπουργοποιήσουν τούς οικολόγους τους, αφού γελοιοποιήσουν τίς ουτοπίες τους, θα βουλιάξουν γλυκά - γλυκά στη Μεγάλη Χωματερή. Έτσι τελειώνει ο κόσμος :  "όχι μ` ένα βρόντο μα μ` ένα λυγμό".

   Αναρωτιέμαι πολλές φορές τί μ` ενοχλεί τόσο πολύ τελευταία στις υλακές ενός καθυστερημένου αντικομμουνισμού, δεδομένου μάλιστα ότι, στο κάτω - κάτω, δεν υπήρξα ποτέ αυτό που λέγανε κάποτε "βαμμένος" κομμουνιστής, ούτε είχα τή μοίρα εκείνων τών Ελλήνων οι οποίοι καλώς ή κακώς, επένδυσαν κάποτε όλα τους τά ψυχικά υπάρχοντα σ` ένα όραμα και τά `χασαν μια κι έξω. Τό 1989 και η πτώση τού "υπαρκτού σοσιαλισμού" δεν υπήρξε καμιά συγκλονιστική ιστορική εμπειρία για όσους είχαν χάσει τίς ψευδαισθήσεις τους ήδη από τό 1956 – τουλάχιστον.
   Έτσι βρέθηκα εξ αρχής από τήν πλευρά τών "τυχερών", κατά κάποιον τρόπο, εκείνων "αριστερών" – αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτόν τόν χαρακτηρισμό για τέτοιες περιπτώσεις αμφιθυμίας – οι οποίοι δεν είχαν ρισκάρει, όπως άλλοι τής γενιάς τους, και πολλά πράγματα στην πίστη τους. Ωστόσο, εκείνα – τά λίγα – που πίστεψαν και διεκδίκησαν για τήν ψυχή τους τά κράτησαν για πάντα.
   Γι` αυτό όταν βλέπω τώρα, που όλ` αυτά πέρασαν πια στην ιστορία, να βρυκολακιάζουν μπροστά στα νέα αδιέξοδα οι παλιές υστερίες, τρομάζω. Διότι μπορεί ο αντικομμουνισμός να μην ονομάζεται πλέον αντικομμουνισμός λειτουργεί όμως πάντα ως τέτοιος. / ... /

   Τί μ` ενοχλεί τώρα εμένα, τόν αμφίθυμο και μετά δέους "αριστερό", σ` αυτόν τόν όψιμο, ανίδεο και χορτάτο αντικομμουνισμό ;  Μ` ενοχλεί πρώτα - πρώτα η κουτοπόνηρη χρήση ενός επαναλαμβανόμενου ιστορικού αυτονόητου :  " Εάν στον Εμφύλιο είχε κερδίσει η πλευρά που ηττήθηκε, η Ελλάδα θα ήταν τώρα Αλβανία ".  Και μ` ενοχλεί, βεβαίως, όχι διότι δεν λέει τήν αλήθεια, αλλά διότι δεν τήν λέει ολόκληρη. / ... /
   Και η αλήθεια εν προκειμένω είναι ότι οι όψιμοι αντικομμουνιστές θέλουν να ξεχνούν ότι οι Στάλιν και οι Τσαουσέσκου υπήρξαν πιο αντικομμουνιστές από τούς ίδιους. Οι κατεδαφιστικότερες πολεμικές εναντίον τού σταλινισμού προήλθαν από κομμουνιστές. Και αντιστρόφως : μεταξύ αυτών που εξύμνησαν τό σοβιετικό καθεστώς στις πιο ζοφερές του περιόδους δεν ήταν μόνο οι κομματικοί διανοούμενοι, ήταν και αρκετοί καθαρόαιμοι αστοί και πούροι δημοκράτες τού "ελεύθερου κόσμου". / ... /
   Νά λοιπόν, τί μ` ενοχλεί πάνω απ` όλα στον σημερινό παχυλό, τυφλό αντικομμουνισμό :  η λήθη τής Ιστορίας, ο Καιάδας τών ψυχών, τό γεγονός ότι ο αντικομμουνισμός δεν είναι παρά τό άλλο πρόσωπο ενός εκσυγχρονισμένου πλέον σταλινισμού – τό άλλοθι και τό ιδανικό του. 


   ώρα που ο άμβωνας εκσυγχρονίστηκε τόσο ανεπανόρθωτα σε πολιτική πασαρέλα, θυμηθείτε και λυπηθείτε τόν Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, που τού μέλλεται να πάθει από τούς γαύρους "οπαδούς" τής ορθόδοξης παράδοσης ό,τι έπαθε και η Σκιάθος του από τούς ρέκτες τής "ανάπτυξης" και τής "προόδου" – ό,τι έπαθε ο Νίκος Πλουμπίδης από τό κομματικό ιερατείο, ό,τι έπαθε ο Νίτσε από τόν Χίτλερ, ό,τι έπαθε ο Τσε Γκεβάρα από τή "17 Νοέμβρη". )
 



 

β

   Αν είναι, λοιπόν, να επιβιώσουμε, να επιβιώσουμε σαν άνθρωποι, όχι σαν τρωγλοδύτες. Πεθαίνει κανείς για κάτι για τό οποίο αξίζει να ζει – αυτή είναι η αντίφαση που μάς ορίζει κι αυτή είναι και η μόνη "εθνική μας ταυτότητα". Η οποία βέβαια δεν κινδυνεύει από τήν αμερικάνικη ή τήν ιταλική μουσική αλλά από τόν κυρίαρχο "ήχο τής Ομόνοιας" :  από τόν ελληνικό μηδενισμό που υψώνει πολυκατοικίες, από τά δολοφονικά Σαββατοκύριακα τού Τίποτα, από τό καλπάζον ψέμα που τό λέμε τώρα "παραμύθιασμα" συκοφαντώντας τά παραμύθια – η "εθνική μας ταυτότητα" κινδυνεύει από τόν γιάπη, τόν μάγκα και τόν χούλιγκαν που αναδύονται στα σπλάχνα της.

αναδιαβάζοντας τόν Λορέντζο Μαβίλη, δηλαδή τή ζωή και τόν θάνατο τού Λορέντζου Μαβίλη : Να πεθάνεις για κάτι που ν` αξίζει σημαίνει πρώτα - πρώτα να βρεις κάτι που να σέ κάνει να ζήσεις. Μια πατρίδα – o altra cosa).

 

   Τά "λευκά κελιά" τής δυτικής δημοκρατίας και οι ομαδικές αγχόνες τής ανατολικής θεοκρατίας υψώνονται πάνω στην ίδια βάση – σε συλλογικές συμπεριφορές οι οποίες οργανώνονται και αναδεικνύονται από τούς ιεροφάντες τών ΜΜΕ σε κυρίαρχες μορφές ψευδαισθησιακής συμμετοχής στα "κοινά", στο θέαμα τής πολιτικής :  η τηλεόραση υπήρξε τό γιαταγάνι τού σύγχρονου ισλάμ και συνάμα τό τεθωρακισμένο τής μεταμοντέρνας δημοκρατίας.
   Αν η πολιτική εξουσία, με σαρίκι ή με γραβάτα, ενεργεί κατά τόν άλφα ή βήτα τρόπο, ενεργεί έτσι διότι έτσι τής επιβάλλει η πίεση η οποία τής ασκείται από τή λεγόμενη κοινή γνώμη. Μένει να δει κανείς τί λογής πράγμα είναι αυτή η κοινή γνώμη στο Λονδίνο ή στην Αθήνα, στο Βελιγράδι ή στην Τεχεράνη :  ένα εξαμβλωματικό κατασκεύασμα, ένα λατρευτικό ξόανο που υπαγορεύει προστακτικά πολιτικές αποφάσεις / ... / τή στιγμή που και η ίδια η κοινή γνώμη δεν είναι παρά φτερό στον άνεμο τών (ηλεκτρονικών) "γεγονότων".
   / ... /

   Η "τετάρτη εξουσία" είναι βέβαια τό πιο σύγχρονο και πιο αποτελεσματικό όχημα πολιτικής ισχύος· οι μεταφορικοί της "ίπποι" έγιναν τώρα τά κυριολεκτικά της θρεφτάρια :  ακκιζόμενοι "διανοούμενοι" και επικερδώς ανοηταίνοντες γιάπηδες, χαζοχαρούμενοι δημοσιογραφούντες ρατσιστές και σπουδαιοφανείς "εκπομπητές", τσανακογλείφτες πρώην επαναστάτες και νυν υπηρέτες πολλών αφεντάδων.
   Δεν πρόκειται για αποκλειστικώς ελληνική επιδημία. Ελληνική είναι μόνο η συγκεκριμένη εκδοχή τού φαινομένου, η χυδαία, η ακαλαίσθητα απροσχημάτιστη εκδοχή ενός λαϊκισμού ο οποίος αλλού, τεχνοκρατικά ραφιναρισμένος, λαμποκοπάει ωραίος, νεοφιλελεύθερος και μετα-σοσιαλιστικός. Αν επιμένουμε στην ελληνική του εκδοχή δεν είναι γιατί συμπλέουμε με τούς μαγαρισμένους δυτικόφρονες που μάς έφεραν τόν Κάντιο και τήν κόκα κόλα (και τόν μεν Κάντιο τόν αναιρείς διά τού φωτός τής Ορθοδοξίας, από τήν κόκα κόλα όμως πώς γλυτώνεις ; ) αλλά γιατί ακριβώς είμαστε Έλληνες και δοκιμάζουμε πρώτοι στο πετσί μας τίς συνέπειες τού τηλεκατευθυνόμενου ελληνοκεντρισμού τού Κολωνακίου και τών Παρισίων. Γιατί δεν θέλουμε να ζήσουμε τήν ανασταλινοποίηση τής σκέψης μας.
   / ... /
  Χρειάζεται, δηλαδή, να γίνουμε πράγματι τόσο ισχυροί ώστε να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε χωρίς ψυχοσυμπλέγματα πως υπάρχει ισοδύναμα και ο λόγος τού Άλλου, τόν οποίο αρνείται να αναγνωρίσει ο τηλεοπτικός μας "πατριωτισμός". Αν δεν μπορούμε να τό καταλάβουμε αυτό σήμερα, θα αναγκαστούμε να τό καταλάβουμε αύριο όλοι – ή τουλάχιστον όσοι θα επιζήσουμε – και χωρίς καν να προλάβουμε να γίνουμε οικολόγοι.

 

   Αν είναι να ξυπνήσει κάποτε στ` αλήθεια ο πατριωτισμός τών Ελλήνων, θα έχει πράγματι πολλή δουλειά να κάνει. Και πρώτα - πρώτα θα χρειαστεί να απαλλαγεί από τούς συνήθεις "πατριώτες". / ... / Αλλά όταν αντί να αντιμετωπίζουμε τά πραγματικά προβλήματα επιλέγουμε τόν ρόλο τού "μοναδικού", τού "περιούσιου" ή τού "ανάδελφου" λαού, τότε τά διαιωνίζουμε ξορκίζοντάς τα απλώς με τήν αυτάρεσκη εκείνη ρητορεία, η οποία κατακεραυνώνει ως "ευρωλιγούρηδες" όσους επιχειρούν να σπάσουν τόν μαγικό κύκλο τού εθνικού σολιψισμού ή τού αντεστραμμένου εβραϊσμού μας.
   Τελειώνουν όμως κάποτε τά αποθέματα και τών πιο πλούσιων μύθων, όπως ακριβώς τελειώνουν και τά αποθέματα ζωής τού πλανήτη.

 

   Αυτά είναι τά δεδομένα και μ` αυτά πρέπει να ζήσουμε. Οι ιδεολογίες πάνε κι έρχονται σαν τή νιότη τού κόσμου, αλλά η άνοιξη ανθίζει μόνο μια φορά για τόν καθένα. Ας μη συνεργούμε τουλάχιστον στην τουριστική αναπαλαίωση τής εφηβείας μας, αν δεν θέλουμε να καταντήσουμε διακοσμητικά φυτά στο "γηρασμένο θέατρο" τών νέων πολιτικών "υπερβατικών" ανακυκλώσεων ή επιχορηγούμενα αγρίμια τών διαφημιστικών εταιρειών. Ό,τι πέθανε, πέθανε. Όχι άλλα ρετρό.

   Ας ξαναπούμε λοιπόν τή σκάφη σκάφη, μήπως και ξαναγίνει η μέρα μέρα.

   Είναι γεγονός πως ο μισερός σοσιαλισμός που γνωρίσαμε υπήρξε χειρότερος από τόν καπιταλισμό. Διότι ο μισερός σοσιαλισμός δεν είναι παρά ο ίδιος ο καπιταλισμός στην αγριότερη μορφή του.
   Δεν ξέρουμε αν ο "πλήρης" σοσιαλισμός θα ήταν ιστορικά δυνατός· δεν ξέρουμε καν κι αν θα ήταν ευκταίος αν επρόκειτο απλώς να αντικαταστήσει τό φετίχ τού κέρδους με τό φετίχ τής "προόδου". Αυτό πάντως που ξέρουμε ώς τώρα είναι πως ο υπάρξας σοσιαλισμός απεδείχθει αντάξιο, φυσικό και νόμιμο τέκνο τής αστικής προόδου. Μιας προόδου που τά έξοδά της τά πληρώνουν πάντα οι ίδιοι, όπως κι αν λέγονται κάθε φορά. Η δαντική περιγραφή τού Μαρξ στον πρώτο τόμο τού Κεφαλαίου για τό τί κόστισε στην ανθρωπότητα η βιομηχανική επανάσταση αποτελεί μια ελάχιστη λεπτομέρεια στον Γολγοθά τής προόδου. Γιατί η πρόοδος στοιχίζει. Η πρόταση αυτή έχει γίνει αποδεκτή ως αυτονόητη αλήθεια. Επάνω της οικοδομήθηκε ολόκληρος ο μηχανισμός (η αναγκαιότητα και η ιδεολογία) τής εξουσίας – "κακής" είτε "καλής". Η πρόοδος στοιχίζει, πράγματι. Αξίζει όμως τό τίμημα ;  Τό ερώτημα δεν νομιμοποιείται :  αν υποθέσουμε πως θα μπορούσε πραγματικά να τεθεί ποτέ, θα εσήμαινε και τό "τέλος" τής Ιστορίας. Όσοι θέτουν τέτοια ερωτήματα θέτουν εαυτούς εκτός Ιστορίας. Έτσι είναι η ζωή μας και έτσι θα φύγει, από απόσβεση σε απόσβεση – νοημάτων και οραμάτων.

   Έρχονται μαύρα χρόνια. Όχι γιατί  " τό μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία ", αλλά γιατί η ξηρασία απλώνεται τώρα και στο παρελθόν – που είναι η πηγή τού κάθε μέλλοντος. Δεν χάνεται απλώς η ελευθερία (αυτή στο κάτω - κάτω ποτέ δεν υπήρξε)· χάνεται η ιδέα της, δηλαδή η έλλειψή της – χάνεται η λάμψη της από τά μάτια τών σκλάβων. Η ευτυχία τού ζώου ξημερώνει.

   / ... /

 

γ

 

στην άγνωστη θεά

Ποιά είναι η χώρα μου δεν ξέρω. Όλα, Κυρά μου, μού τά πήρες.

Δεν έχω τώρα πού να πάω και τί να πω. Κλείνω στα στερνά και

τό ραδιόφωνο, κλείνω τά μάτια μου και μένω μόνος κι έρημος

στο κρύο αυτό δωμάτιο, στην ξένη γη.

 

 

 

  

 

© Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος :

α
  ο Κάντιος και τά Βαλκάνια
  ασκήσεις λογικής
  ΥΨΙΛΟΝ/βιβλία

  οκτώβριος 2οο2

    τί σημαίνει ο αντικομμουνισμός σήμερα
    ο αντικομμουνισμός ως αμνησία
    ψοφοδεής εκσυγχρονισμός

 

 

β
  άνθρωπος στη θάλασσα
  συνειρμοί και προκηρύξεις
  ΥΨΙΛΟΝ/βιβλία

  νοέμβριος 1995

    βρυκόλακες
   
λόγος υπέρ πατρίδος
   
"ευρωπαίοι τών βαλκανίων";
   
νέα τάξη

 

 

γ
  υπό ξένην σημαία
  ποιήματα 1967-1987
  ΥΨΙΛΟΝ/βιβλία

     νόστιμον ήμαρ 1988, ΙΙΙ

 

 

 


mark rothko 1959

 

 

 

 

 

 
   
διάλογος με: 42 ►  
   


υπάρχει και άλλος τόπος
όμως

 

τείχη τοίχοι τύχη : εισαγωγικά

 

 

αθώα λευκά χαρτιά

εκτός από τά κείμενα άλλων που θα μπορείτε να διαβάζετε εδώ (και τά οποία είναι (είμαι βέβαιη) παντός καιρού) τά δικά μου γραφτά πάρτε τα σαν ημερολόγιο που θα απωθεί ηπίως τήν επιμελή αποθέωση τής επικαιρότητας (όσο για τό κοπυράϊτ, τόσο σ' εκείνα όσο και στις μεταφράσεις μου, που – κατά καιρούς – θα σάς παραθέτω, μού ανήκει βέβαια) αλλά
αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να τά αναπαράγετε αν θέλετε (φτάνει να αναφέρετε τήν πηγή – απλά και συνηθισμένα πράγματα που λέμε) *
(οι φωτογραφίες επίσης θαν' δικές μου αν σάς τό πω  – αλλά πολλές άλλες φωτογραφίες, πίνακες, σχέδια και γκραβούρες, αν δεν σάς πω κάτι άλλο, θα είναι από κάποια σελίδα ιντερνετική – και, φυσικά, όπου βρίσκω τό όνομα τού δημιουργού τό αναφέρω)



 

μπορείτε επίσης να δείτε (αν έχετε διάθεση μόνο για πεζογραφία) (και για λίγα ίσως πράγματα παραπάνω για μένα) τήν ιστοσελίδα μου  απολίτιστες τέχνες : εκεί είναι και εκτενέστατα τμήματα από τά (εκδομένα και ανέκδοτα) μυθιστορήματα που έχω μέχρι τώρα ετοιμάσει για εδώ  ^ < > # + = και θα ακολουθήσουνε, θέλω να ελπίζω σύντομα, και τά (ακόμα πιο) εκτενή τους κείμενα (ολόκληρα) : σκοπεύω να εκδόσω τά πάντα εναερίως δηλαδή στο ιντερνέτ



*
(επ' αυτού να θεωρώ ότι θα θεωρήσετε αυτονόητα τά όσα γράφει τό εξαιρετικό μπλοκάκι τής L' Enfant de la Haute Mer για τούς όρους αναδημοσίευσης)
και να συμπληρώσω ότι δεν είναι αξιοπρεπές να κλέβει κανείς άλλους, όταν έχει έναν εαυτό απ' τόν οποίο μπορεί να κλέψει ελεύθερα – και μην υποτιμάτε τή δημιουργικότητά σας : όσοι τό 'καναν τιμωρήθηκαν και τούς είδαμε να ασχημαίνουν.

© ο πίνακας τού τίτλου : david hockney : Not Very Big Blue Balls (λεπτομέρεια), 1991, oil on canvas (98,10 x 128,60 cm), η μαυρόασπρη φωτογραφία δικιά μου (δηλαδή τής γάτας μου) (τήν εποχή που δεν υπήρχανε ακόμα τά λαπτόπ) © ο πίνακας στο μπάνερ για τήν ιστοσελίδα με τά βιβλία μου (λεπτομέρεια) : δικός μου, 1989  ©  τό χαρακτικό με τούς κρεμασμένους : από τήν 1η έκδοση τών ποιημάτων τού françois villon, παρίσι 1489  ©

 

και τό άπειρο να συμφιλιωθούμε

giordano bruno stiftung / emily brontë
herbert marcuse / γιάννης ξενάκης
tom waits και david bowie
happy few / stachtes / silentcrossing
talisker μαύρη / talisker πορφυρή /
ροΐδης
αγριμολόγος / gatouleas / κελαηδίσματα
post.scriptum.inter - action και ο άλλος ρο
undantag και omadeon και ρενάτα
μπαλόνι κόκκινο / head-charge / κατερίνα
l' enfant de la haute mer και γιώργος μίχος
ο δρόμος με τίς φάμπρικες
/ geographies
έγκλημα και τιμωρία / tsironakos

φώτης τερζάκης / the act of touching
no budget / futura
maya's life / maya's playground
positive atheism και jane austen
heinrich von kleist / gregory markopoulos
emily dickinson ή walther von der
vogelweide

κι άλλα πολλά μπλοκάκια και σελίδες
και όχι μόνο για τή
γλώσσα και λοιπά
που θα τά πούμε εν καιρώ στις από
δίπλα
αριστερά πολυλογίες

 

 

τά εκδομένα μου βιβλία :

συνεργασίες :

 
από εκατό δρόμουs

χαρη λέει στο: 12 τό εγώ είναι άλλη :
ανώνυμα λέει στο: 12 τό εγώ είναι άλλη :
χαρη λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
Aikaterini Tempeli λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
Aikaterini Tempeli λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
χαρη λέει στο: 2 τείχη τοίχοι τύχη
ανώνυμα λέει στο: 2 τείχη τοίχοι τύχη
χαρη λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
undantag λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
χαρη λέει στο: 8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
Aikaterini Tempeli λέει στο: 8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
gatouleas λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
Aikaterini Tempeli λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
tsal λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
κόκκινο μπαλόνι λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
Post.Scriptum.Inter-Action. λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
Post.Scriptum.Inter-Action. λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...




αρχείο



νοέμβριος 2012(2)

21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
9 σαβουάρ βιβρ

φεβρουάριος 2010(1)

20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας

δεκέμβριος 2009(2)

12 τό εγώ είναι άλλη :
19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...

νοέμβριος 2009(3)

γ υποκριτικό διάλειμμα
17 γλωσσικά
18 gottfried von strassburg

οκτώβριος 2009(2)

15 american stories (θετικισμός και πολυλογίες)
16 οι γάμοι

σεπτέμβριος 2009(2)

13 περί βιβλίων
14 υπό ξένην σημαία

αύγουστος 2009(8)

α β γ : γραψίματα και σχόλια
5 περί ψεμμάτων (συνέχεια) : καβάφης
6 καβάφης / περί έρωτος
7 γιατί η βία είναι μία αηδία
8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
β γενικές δοκιμές : απόπειρα μεταφοράς t. s. e.
10 τό θηρίο στο χαλί
11 περί αναρχίας ...

ιούλιος 2009(5)

1 χαρισμένα (και αντί εισαγωγής)
2 τείχη τοίχοι τύχη
3 τό χαλί τών επικαίρων
α διάλειμμα για τό μπλουζ τού πρίγκηπα
4 η τέχνη τής πολιτικής ψευδολογίας






άλλοι σύνδεσμοι









          επαφή

           



           Site Meter