15 american stories (θετικισμός και πολυλογίες)
 


οκτώβριος 01 2009 (ώρα:22.38)
 
   

 

                        
 

 

   δεν μπορούμε να `χουμε παράπονο, είπαμε μέχρι τώρα αρκετά για ψέματα εδωμέσα : τό ποστ για τήν τέχνη τής πολιτικής ψευδολογίας θα μπορούσε μάλιστα άνετα να είχε ξανανέβη και σαν προεκλογικό παρ` όλο που τό `γραψα κατακαλόκαιρο. Και  σε μια άλλη περίπτωση μέ ενδιέφερε τό θέμα σε σχέση με τήν τέχνη, κυρίως με αφορμή μια ιδιωτική σημείωση τού καβάφη. Ακόμα και στο σαβουάρ βιβρ ασχοληθήκαμε  με τά ψέματα (αυτά που λέμε προς τόν εαυτό μας, είτε πιωμένοι είτε νηφάλιοι) αλλά και στο θηρίο στο χαλί (ένα ποστ που μού φάνηκε ότι διαβάστηκε ελάχιστα – μέχρι να δω – με έκπληξη – τήν υπόγεια κίνηση να μέ διαψεύδει) ένα μέρος τού θέματος είναι τά ψέματα ενός μεγάλου συγγραφέα προς τόν εαυτό του. Στην προηγούμενη ανάρτηση, επιπλέον, τόσο τό δοκίμιο τού γεράσιμου λυκιαρδόπουλου όσο και η συζήτηση στα σχόλια κατέληξαν εντέλει και πάλι στα ψέματα, είτε αυτά που προκαλούνται από τήν παραχάραξη τής Ιστορίας μέσω τού κοινού «λόγου», όσο και απ` τίς «τυχαίες» ελλείψεις τής παιδείας και τών λοιπών μορφωτικών και εκδοτικών μας πραγμάτων.

   έχω πει πάντως ότι σαν συγγραφέας προσωπικά τά πάω πολύ καλά με τά ψέματα. Κι όμως : παρ` όλο που δεν βλέπω τηλεόραση συχνά, και δεν έχω καν αυτό τό πράγμα σπίτι μου, τήν ιδέα για τήν ανάρτηση αυτή μού τήν έδωσε αρχικά μία τηλεοπτική σειρά που είχα παρακολουθήσει μετά μανίας ένα διάστημα (ο λόγος που τήν σιχαίνομαι τήν τηλεόραση δεν είναι τόσο η βλακεία της, όσο τό ότι κολλάω κι εγώ βλακωδέστατα στη βλακεία – είναι πολύ σκληρό ναρκωτικό τό γυαλί) τήν είχα παρακολουθήσει λοιπόν παλιότερα σε ένα φιλόξενο (και άκρως υπομονετικό) σπίτι. 

  

   Για να πάρουμε (τό πράγμα) όμως από τήν αρχή, μία φορά, παλιά, είχα κάνει μια σκέψη που μού φαινότανε σωστή, και που μού φάνηκε κιόλας κάποια στιγμή ότι θα μπορούσε να γίνει η βάση για ένα μυθιστόρημα «διαστημικό» – επιστημονικής φαντασίας όπως (πλέον) τό λέμε : Πώς θα `ταν ένας κόσμος, και τί θα γινότανε σ` αυτόν (πώς θα αναπτυσσότανε – πόσο διαφορετικά) και η κοινωνία, και η ιστορία, και η τέχνη μας, εάν η φύση μας ήτανε τόσο αναπτυγμένη (διαφορετικά) ώστε να μη χρειάζεται καν να μιλάμε : εάν η σκέψη μας ακούγονταν αυτόματα απ` τόν απέναντι, ή και τήν διάβαζε, γραμμένη κάπου, τήν ώρα που εμείς τήν κάναμε, αυτοστιγμεί –

   Πρέπει να πω ότι δεν είναι μόνο ο χρόνος, και οι εμπειρίες, και η ίδια μου η ζωή (και οι πληγές που είδα ότι μάς προκαλούν τά ψέματα) που μέ οδήγησε σ` αυτή τή «διαστημική» φαντασία, και που για μια στιγμή τήν νόμισα εξαιρετική : όχι : για χρόνια μέ απασχολούσε μια μετάφραση τού ευριπίδη (μια τραγωδία εξόχως προδοσίας και πληγών από τά ψέματα, κι από απάτες που προέρχονται από λόγια) και εκειμέσα υπάρχει αυτός ο προβληματισμός σαφέστατα :

   Λέει κάπου η μήδεια : πούστη θεέ, γιατί τούς κάνεις όσους είναι ψεύτες, να μιλάνε όμορφα ; (Με ποιο δικαίωμα να έχει ικανότητες ρητορικές ο σκάρτος ; ) Γιατί να μην μπορούμε να διαβάζουμε στο μέτωπό του, απ` τήν αρχή, ότι έχουμε απέναντί μας έναν ψεύτη δηλαδή ; (Γιατί να μη μάς δίνεις μια στιγμή κάποιο σημάδι, με ποιον έχουμε να κάνουμε ; )

   Ο ευριπίδης, όπως είν` συνοπτικός, κι ελέγχει άριστα βεβαίως τίς ανάγκες μιας θεατρικής παράστασης, τό σταματάει φυσικά εκεί. [ Αλλά για τά υπόλοιπα προβλήματα που εγείρονται από τίς τραγωδίες του ίσως μιλήσουμε άλλοτε : προσωπικά θα `χα να πω πολλά και για τίς βάκχες, και τήν φαίδρα, και τήν μήδεια – αυτές οι τραγωδίες του είναι σαν τριλογία δηλαδή για μένα : χρονολογικά ανάποδη : (γιατί δεν ξέρουμε με ποια σειρά τίς «σκέφτηκε» : ό,τι έχουμε είναι «τά λόγια», τή σειρά με τήν οποία δηλαδή τίς έγραψε) : διερευνούν όμως κι οι τρεις τό θέμα τού έρωτα στις πιο ακραίες του στιγμές : σε μία σκαλωσιά ας πούμε σταδιακή μέσα στον χρόνο : τό θέμα τού έρωτα με άλλα λόγια κατ` αρχάς μέσ` στον πολιτισμό  αλλά στην αρχή του – | εκεί που είν` ακόμα λίγο πιο ελεύθερος – αλλά και μισητός έχει αρχίσει ήδη να `ναι (και πολεμιέται με μανία) – (τό τέλος είναι βέβαια θάνατος, ο θάνατος στις βάκχες όμως είναι ουσιαστικά και η αρχή) | εκεί που μια γυναίκα τολμάει πρώτη να τά ρίξει σ` έναν άντρα – και συγγενή της και μικρότερο – ίσως γιατί αυτή όμως προέρχεται από μία κοινωνία όπου έχει ζήσει και τό ψυχορράγημα ας πούμε τής ελευθερίας του : ( : η φαίδρα *  φυσικά κατάγεται από μια κοινωνία όπως λεν οι άντρες μητριαρχική, έτσι δεν έχει πρόβλημα να ερωτευτεί τόν γιό της) (τό τέλος θα `ναι θάνατος διπλός στη «φαίδρα») | κι εκεί όπου ο έρωτας δεν θα υπάρξει πια ουσιαστικά παρά σαν μνήμη μόνο, και σαν προδοσία, και αυτή, πασχίζοντας (εδώ ισχύει η λέξη τραγικά στην κυριολεξία της) να τόν διατηρήσει και να τόν επαναφέρει και να τόν θυμάται και να τόν διαιωνίσει (μέσα της), αρνείται ένα μέρος ακριβώς τότε τής φύσης της, που δεν αποτελεί παρά παράπλευρη συνέπεια τού έρωτά της : αρνείται ότι μπορεί να είναι μόνο πια μητέρα δηλαδή, και τόν αρνείται αυτόν τόν ρόλο, τόν σκοτώνει έμπρακτα, γιατί ο άλλος τής προβάλλει μόνο αυτόν τόν ρόλο για τόν εαυτό του σε ετούτο τό παρόν : τής λέει ότι γι` αυτήν μόνο πατέρας τών παιδιών της πια μπορεί να είναι : (Θα διασωθούν, κι αυτή, κι αυτός : αυτός τελείως τσακισμένος, και αυτή και τσακισμένη και θριαμβεύουσα. Μόνο παιδιά νεκρά.]

   
      max bekmann/departure/
      (λεπτομέρεια)

   ια όλ` αυτά θα είχαμε να πούμε φυσικά και πιο πολλά, ατέλειωτα πολλά, και για τόν ευριπίδη φυσικά τόν ίδιον ατελείωτα. Και η μετάφρασή μου, με διαλείμματα, και με γραψίματα δικών μου δηλαδή βιβλίων ανάμεσα (τά οποία οφείλονται σχεδόν εξολοκλήρου θα `λεγα σ` αυτόν τόν κύριο) μετά από καμιά εικοσαετία, τέλειωσε : Τήν έχω κάνει σε δυο μέρη, να διαβάζονται παράλληλα : τή μία θεατρική τήν άλλη κινηματογραφική – συνοπτικότερη και υπαινικτικότερη εκείνη – τελείως διαφορετικά δηλαδή πράγματα. Δεν πρόκειται να βρω βέβαια εκδότη εύκολα – πολλοί μού λένε : εδώ πεζογραφία δεν εκδίδουνε, θέατρο – και επιπλέον τέτοιο – θα εκδόσουνε ; Εδώ ο ευριπίδης είχε πρόβλημα ο ίδιος εν ζωή –

   Μπορεί να τήν εκδόσω εδώ, να σάς τή δώσω εναερίως από τό διαδίκτυο με άλλα λόγια να τήν δείτε. Θα τό δούμε αυτό.)

  
     max beckmann/departure/
     (λεπτομέρεια)

   Περί ψεμάτων λοιπόν τώρα : τουτέστιν αποκλειστικά στο θέμα και τής σκέψης και τής κάθε της μετάφρασης : Γιατί αυτό είναι, με μια πρώτη ματιά, τά λόγια : σε μία πρώτη δηλαδή αφελή μετάφραση : πολύ αφελή.

   Αν δεν υπήρχε αυτή η διάσταση, δεν θα υπήρχαμε όμως καθόλου ούτε εμείς – εκεί κατέληξα : Τά λόγια είμαστε ολόκληροι, από τά λόγια αποτελούμαστε, ίσως, μονάχα.

   Δεν θα υπεισέλθω σε φιλοσοφίες περί γλώσσας, περί τής σχέσης που `χει η σκέψη με τή γλώσσα δηλαδή, που έχουν γίνει ήδη καθεστώς, και υπάρχουν άφθονες : Δεν θα μ` απασχολήσει ούτε και σε ποιο βαθμό, και με ποιον τρόπο μεταφράζουμε – τό θέμα είναι φυσικά τεράστιο : θα μέ απασχολήσει μόνο, τώρα, τό τί σημαίνει εκείνο τό κενό, εκείνη δηλαδή η σιωπή, ανάμεσα στην σκέψη και τόν ήχο της μετά :

   Βέβαια, μόνο σιωπή δεν είναι, και μονάχα άδειο πράγμα, και «κενό», δεν αποτέλεσε αυτό ποτέ : Αν είμαστε ολόκληροι τά λόγια μας, είμαστε ακριβώς γιατί κρατάμε κάποια λόγια μέσα, που δεν μεταφράζονται : δεν είν` αυτά που κρύβουμε απ` τούς άλλους, είναι αυτά που κρύβουμε από μάς, κι εκεί βεβαίως υπεισέρχεται η ψυχανάλυση : αυτά τά λόγια ασφαλώς, δεν είναι λόγια στο αλφάβητο που ξέρουμε : έχουνε χρώματα, εικόνες, μυρωδιές, και πόνο, και αφή : και μνήμη : τί είν` αυτή η μνήμη, πόσο διαφέρει από τή σκέψη μας ; και πόσο μόνο στα όνειρά μας τήν ακούμε ;

   Καμιά φορά – και εδώ είμαστε ακριβώς εμείς ολόκληροι – βεβαίως τήν ακούμε και αλλού : αυτή είν` η ποίηση – αυτή είναι η τέχνη μας, κι η μουσική μας. Αυτό που μάς αποτελεί δεν γίνεται να βγει έξω ολόκληρο, παρά μονάχα μ` ένα είδος ψέμα – και μια εφεύρεση : η ίδια η ομιλία σαν προσπάθεια να εκφραστεί αυτό τό σύνολο, είναι μία προσπάθεια, από τήν αρχή της καλλιτεχνική θα λέγαμε. (Μία σχολή γλωσσολογίας που τό πήρε αυτό τό πράγμα υποτίθεται τοίς μετρητοίς, έχει νομίζω σήμερα ηττηθεί – αλλά νομίζω ότι ηττήθηκε ο τρόπος της, και φυσικά η μερικότητα με τήν οποία άγγιξε τό πρόβλημα : όσοι προβάλλουν τό τυχαίο απέναντι σε μια συγκροτημένη έκφραση τού έργου τέχνης, είχαν νομίζω μια τελείως περιορισμένη (και ξεπερασμένη) αντίληψη, τόσο για τό τυχαίο, όσο και για τήν καλλιτεχνική κατασκευή.)

   Είμαστε ολόκληροι σε κείνο τό σημείο, όπου δεν μπορούμε ακριβώς να πούμε αυτό που θέλουμε : όχι γιατί δεν έχουμε τά μέσα (τά μέσα – η μίμηση – τόσο κινήσεων, όσο και ήχων – θα ήταν – είναι – επαρκή) αλλά γιατί δεν γίνεται να καταλήξουμε (εύκολα) τί είν` αυτό που θέλουμε : τί είν` αυτό που `χουμε μέσα μας : τί είμαστε εντέλει :

   Αυτό που εμποδίζει δεν είν` η ανεπάρκειά μας να «μιμηθούμε» τόν εαυτό μας, αλλά η «υπερεπάρκεια» τών άλλων – να μιμούνται πράγματα, που εμείς λέμε ότι – μες στη φύση – δεν υπάρχουν : η κοινωνία είναι κατασταλτική απ` τήν αρχή : ίσως όταν μαζεύαμε μονάχα φρούτα και ερωτευόμαστε μονάχα, να μη «μιλάγαμε» πολύ :  ίσως, εάν μάς βλέπαμε εμείς οι ίδιοι τότε, από μακριά, να λέγαμε ότι απλώς «μουγκρίζαμε» :  βεβαίως, αν υπήρχε τότε βίντεο, μπορεί να βλέπαμε (εμείς, σήμερα) ότι τά μουγκρητά εκείνα είχανε και διαφορές ανάμεσά τους, και πολύ, μάλιστα, ενδιαφέρουσες :  κάπου εκεί αρχίζει η γλώσσα πιθανώς. Σα μια ερωτική κραυγή ικανοποίησης. Και ύστερα, η προσπάθεια να ξαναζήσει : η αρχική αφήγηση ήτανε μία μίμηση, πρωτόγονη – πετυχημένη.

   Ό,τι τήν έκανε να είναι τό αντίθετο, είμαστε τότε εμείς μέσα στον χρόνο, και τώρα πια, μόνο αυτό είμαστε εμείς.

   Σχεδόν δεν γίνεται να θυμηθούμε τί άλλο είμαστε, παρά μονάχα αν αφήσουμε στον εαυτό μας χρόνο πάλι για μία – άλλη τώρα – μαγική στιγμή :  εκεί που, όχι μόνο ψάχνουμε να βρούμε τόν εαυτό μας, αλλά και να τόν θυμηθούμε ακριβέστερα :  εκεί ακριβώς που δεν μπορούμε δηλαδή ούτε να μιλήσουμε ούτε να μεταφράσουμε και που αχρηστευόμαστε σε πρώτη φάση. Σε πρώτη φάση, γιατί είμαστε σε μία φάση ίσως τελική.

   Και εκειπέρα μπαίνει ο κύριος φρόϋντ κι η ανάλυσή του : τό `πε ανάλυση «ψυχής» γιατί (είχε όρια κι ο ίδιος, και **) δεν ήξερε τί άλλο να τό ονομάσει :  είναι ουσιαστικά η ανάλυση εκείνης τής ολότητας που `χουμε χάσει :  εκείνης τής χαράς που απλώς θυμόμαστε (αν τή θυμόμαστε). (Ο ίδιος αναλώθηκε τό περισσότερο ακριβώς να κάνει τούς πελάτες του να θυμηθούνε). Και είναι ακριβώς η καταβύθισή μας σε εκείνο τό «κενό», τό άδειο, τό γεμάτο, που δεν λέγεται – κι ίσως δεν νιώθεται κιόλας καλά. Και είναι βέβαια, εντέλει, η προσπάθεια να τό μεταφράσουμε μόλις τό βρούμε :  δεν μεταφράζουμε ποτέ καλά, δεν μεταφράζεται ποτέ καλά, κι αυτή η αποτυχία είναι επίσης ένα είδος σωτηρίας μας :  είμαστε πάντοτε πολύ πιο ατέλειωτοι απ` ό,τι γίνεται να βγει αυτό στους άλλους, προς τά έξω : (ακόμα και σ` εμάς τούς ίδιους πιθανόν : για τό ασυνείδητό μας είμαστε και εμείς κάτι άλλο, και, επίσης ένα έξω δηλαδή κι εμείς.)

   Παρ` όλ` αυτά, και η ζωή μας, και η τέχνη μας, στηρίζεται σε κείνην τήν προσπάθεια, να αναδυθεί να διερευνηθεί και να μιλήσει σε μετάφραση εκείνο τό γεμάτο άδειο άγνωστο.

   Μες στους αιώνες γίναν θαύματα φτιάχνοντας από ετούτη τήν ανικανότητά μας ποιήματα. (Όλην τήν τέχνη θα τήν συνοψίζαμε στη λέξη ποιήματα, γιατί αυτή η μουσική κι αυτό τό χρώμα είν` τό πιο δύσκολο, τά περιέχει δηλαδή μονίμως όλα). Και ό,τι πιο σωτήριο προέκυψε για αυτόν τόν ταλαιπωρημένο τόν πλανήτη, προέκυψε από τό πείσμα (μερικών) απέναντι σε τούτη τήν αποτυχία τους να μεταφράσουν και τούς ήχους και τά χρώματα σωστά :  αυτό που δεν περιέχει λόγια, να αποκτήσει για τούς άλλους μ` άλλα λόγια, λόγια.

   Αυτό τό πείσμα είναι όμως επικίνδυνο για μια κατασκευή όπως η «κοινωνία», και με ανθρώπους δηλαδή τού είδους μας : Τό πείσμα μας μονίμως να αποτυχαίνουμε να λέμε αυτό που δεν μπορούμε δηλαδή να πούμε, είναι ό,τι ανατρεπτικότερο προέκυψε, ίσως δηλαδή προς τό παρόν :  Και, προς τό παρόν, (είμ` αισιόδοξη ότι δεν θα `ναι πιθανώς για όλο τό μέλλον) η κοινωνία αντέδρασε και πονηρά κι ηλίθια και πολύ σωστά : όταν πια εγκαταστάθηκε παντού ο θετικισμός και νίκησε, είμαστε όλοι κατά κράτος ηττημένοι : δηλαδή μισοί :

   Όμως η έννοια τού ολόκληρου, εάν αποσιωπάται η τέχνη, δεν υπάρχει – στην «πραγματική» ζωή είν` ασαφής, και με αυτήν τήν έννοια ανόητη :

   Έτσι όταν είπε ο αντόρνο  [ για τήν φράση τού βιτκενστάϊν ότι «για κείνο που δεν μπορείς να μιλήσεις δεν πρέπει να μιλάς» ]  ότι είναι «απλώς άσχετη με τήν φιλοσοφία» (antiphilosophisch schlechthin) δεν ξεμπέρδεψε εύκολα ή δογματικά με κάτι πιο περίπλοκο και δύσκολο : έλεγε ο ίδιος κάτι δύσκολο, που εύκολα μπορεί να υπερκεραστεί αν θέλεις.

   Σ` έναν θετικισμό που έχει νικήσει (στο κέντρο, τή μητρόπολη κυρίως (τή νέα υόρκη δηλαδή αλλά και τήν περιφέρεια – τίς επαρχίες που ανήκουμε κι εμείς)) ο ίδιος ο βιτκενστάϊν απλοποιείται μοιραία : Τό πράγμα έχει μετατραπεί επομένως στο ότι οφείλουμε να τά λέμε όλα, για να `μαστε ειλικρινείς. Μ` έναν μοιραίο επίσης τρόπο (που θα δικαίωνε επάξια τήν πραγματική *** φιλοσοφία, αν κάποιος τό πρόσεχε) αυτό επίσης μετατράπηκε στο ότι :  δεν υπάρχει παρά μόνο ό,τι αναδύεται ευκόλως και κοσμίως, και ευκόλως και κοσμίως μεταφέρεται στους άλλους :  μεταφράζεται αμέσως, εύκολα, καλά. Η διάθεση για κατανίκηση τού ψεύδους (όλες οι καλές προθέσεις φυσικά παρούσες) στον θετικισμό αυτόν έχει μετατραπεί σε έναν μηχανισμό λογοκρισίας που αναστέλλει απλώς τήν ανάδυση (ή τήν «ανασκαφή» όπως τού άρεσε τού φρόϋντ να τό λέει) κάθε άλλου στρώματος – ή βάθους :  από τό «αφού δεν γίνεται να τό εκφράσω σωστά και ολόκληρο θα τό πω στραβά και μισό», πήγαμε στο «αφού δεν τό `χω εντοπίσει, δεν υπάρχει». Κι ακόμα περισσότερο στο :  αφού ο εντοπισμός είν` άχρηστος είναι κι ανόητος. Αυτή η «ανασκαφή» δεν είναι μόνο εκτός μόδας, αλλά φυσικά δεν χρησιμεύει πλέον σε τίποτα. < Όταν φτάσει να χρησιμέψει η ψυχανάλυση ατομικά σε κάποιον, αυτός (τείνει να θεωρήσει ρεαλιστικά) τόν εαυτό του και τρελόν :  κι έτσι μ` αυτήν τήν θλιβερή αυτογνωσία βλέπει εκ νέου τόν εαυτό του να ακυρώνεται > .

           ο αντόρνο στην παραλία
       smile stupid, everything is positive

    τό περίεργο (εκ πρώτης όψεως) είναι ότι αντί αυτό να οδηγήσει στη σιωπή, οδηγεί σε μία ακατάσχετη πολυλογία. Τό λιγότερο περίεργο (σε δεύτερο κοίταγμα) είναι ότι αυτή η πολυλογία έχει όλα τά σουσούμια μιας προσπάθειας για αυτοεξερεύνηση που εξαπλώνεται με υστερικό όμως σχεδόν τρόπο κατά πλάτος, όντας υποχρεωμένη να αγνοήσει και τήν ίδια τήν (τρομοκρατική) έννοια τού βάθους :  και τό πολύ τραγικό είναι ότι η λυπηρή αυτή κατάσταση ταυτίζεται πια σήμερα με μια εξόχως και σχεδόν αποκλειστικά γυναικεία πολυλογία :  Τό βλέπουμε στο υποτιθέμενο μυθιστόρημα (κάποιος συνοπτικότερος θα έλεγε ότι πρόκειται απλώς για τήν μαζική κουλτούρα κάθε εποχής) (μιλάμε για διεθνές φαινόμενο σ` αυτήν τήν περίπτωση – στην ελλάδα δεν συμβαίνει τίποτα πρωτότυπο, τό είδος (όπως και σε κάθε τι άλλο συμβαίνει) μιμείται τά ήδη κατισχύσαντα λανσαρισμένα) (κουλτούρα μαζική εδώ πασπαλισμένη με όλα τά μπαχαρικά μιας συμπαθούς, μισής και άθλιας, και αυτοκαταργούμενης χειραφέτησης) τό βλέπουμε όμως και σ` ένα άλλο είδος, ιδιαίτερα νεαρό σε ηλικία, που προϋποθέτει και εμπεριέχει τυπικά τίς ιδιότητες τού μυθιστορήματος, και μάλιστα εκείνου τού μυθιστορήματος που ήτανε επίσης «μαζική κουλτούρα» κάποτε, στις εφημερίδες : τήν τηλεοπτική σειρά. Να πω ότι είναι εξόχως διασκεδαστικές και πολύ καλογραμμένες και πολύ ενδιαφέρουσες – ορισμένες : Αν έχει μάλιστα κανείς υπόψη του από πόσα κύματα (στην αμερική – εδώ δεν υπάρχει τίποτ` απ` όλ` αυτά) περνάνε τά σενάρια ώσπου να εγκριθούν, θαυμάζει τήν επιμονή τών σεναριογράφων (συχνά είναι γυναίκες) στο να «περάσουν» κάποια «τολμηρότερα» τού συνήθους λόγια – ή πράξεις : θα `λεγε κανείς ότι είναι δώρον-άδωρον, αλλά δεν νομίζω τελικά ότι είναι εντελώς άδωρο τό δώρο : δεν ισοπεδώνονται μέσα στη γενική σούπα και όλα, ειδικά όσον αφορά τήν – όποια – ελευθερία τού έρωτα υπάρχουν πράγματα που ακόμα και περασμένα από σαράντα μηχανισμούς ισοπέδωσης, εξακολουθούν να προβάλλουν σαν αγκάθια ή κέρατα : ενοχλούν, κι αυτό ποτέ δεν βλάπτει.

   jane austen κονσέρβα

    παραπάνω διαπίστωση πρέπει όμως να συνοδευτεί από τό λυπημένο συμπλήρωμα πως τά αγκάθια αυτά λειαίνονται εξαιρετικά μέσω τής ίδιας λογικής τήν οποία υποτίθεται ότι ενοχλούν :  όταν ο οργασμός (γυναικών :  σχεδόν ποτέ δεν μιλάνε για οργασμό αντρών) αντιμετωπίζεται ας πούμε σαν χόμπυ [ μίας μεμονωμένης και εκκεντρικής προσωπικότητας, κατά τά άλλα απολύτως κι ευθαρσώς συμβιβασμένης με τίς επιταγές όλων τών άλλων γύρω ] και η γυναικεία μαλακία αφορά μετ` επιτάσεως δονητές που μιμούνται πέη, στα οποία τό μέγεθος έχει βέβαια τή γνωστή σημασία – τότε είναι εκεί ακριβώς για να τό πούμε απλά που η αντρική μυθολογία μπαίνει στην κυριολεξία από τήν πίσω πόρτα και ο έρωτας επανέρχεται ως αποκλειστικά σχεδόν αντρικό βίτσιο.)

 

   άλλο όμως ήθελα να πω :  άλλο μού προξενεί απέραντη θλίψη κι απέχθεια :  Αυτή η πολυλογία «να τά λέμε όλα» εμπεριέχει σπόρους τέτοιας αποβλακωτικής απλοποίησης που καταντάει θα `λεγε κανείς κι ανήθικη :  Και εδώ πάλι τό αξιοπερίεργο είναι ότι τό φαινόμενο εξαπλώνεται αγνοώντας κάθε δήθεν εθνική ιδιομορφία (καλό μάθημα αυτό) με μια διάθεση χειραφέτησης πάλι πιθανόν, αλλά που η επιφανειακότητά της σού φέρνει (και πάλι) σύγκρυο :  Δεν ξέρω αν επηρέασε τό σήριαλ τίς συμπεριφορές, ή τό ανάποδο, αλλά τό ζήτημα είναι ότι καθιερώνεται ένα είδος ειλικρίνειας που οδηγεί όχι πια σε αυτολογοκρισία απλώς αλλά σε αυτοενουχισμό, λοβοτομή :  ό,τι δεν γίνεται να μεταφερθεί από τό τηλέφωνο, ή τήν ώρα τού μπαρ, δεν υπάρχει :  Και έχει κανείς τήν εντύπωση ότι είναι αντιστρόφως και υποχρεωτικό, ό,τι υπήρξε, να μεταφερθεί από τό τηλέφωνο, ή τήν ώρα τού μπαρ : Πέρα από τήν ικανότητα τού σύγχρονου, μοντέρνου άνθρωπου (τό έχω διαπιστώσει από καιρό) να ζει συνεχώς ποζάροντας σαν να έχει μπροστά του μόνιμα έναν φακό, κάποτε φωτογραφικό, και τώρα τηλεόρασης, πρέπει τώρα κιόλας να μιλάει, λέγοντας (και σκεπτόμενος – ό,τι σκέφτεται τό λέει) σαν να απαγγέλλει διαρκώς ένα σενάριο που πέρασε από τήν έγκριση (τών) παραγωγών.

   τό θέμα έχει ατέλειωτες παραλλαγές : Σε κάποιες εκπομπές τύπου big brother (ας μην ασχοληθούμε τώρα με τό όνομα – ο όργουελ θα έχει κάνει αρκετές κωλοτούμπες ήδη στον τάφο του) οι παίχτες (και κυρίως οι παίχτριες) αυτοσχεδίαζαν σενάρια πολύ καλύτερα τών ήδη υπαρχόντων, και παίζανε («ζούσαν») μιμούμενοι τούς ηθοποιούς που βλέπουμε όλοι στην τηλεόραση, όμως, ακολουθώντας ακριβώς τήν υποκριτική τους είχε κανείς τήν εντύπωση ότι ήταν πολύ καλύτεροι ηθοποιοί (ίσως γιατί στους ηθοποιούς τής τηλεόρασης δεν επιτρέπεται πια ούτε τόν εαυτό τους δημιουργικά να μιμηθούν).

                                                       

   Είπα προηγουμένως μια λέξη που ακούστηκε μάλλον βαρειά και δεν θα τήν πάρω πίσω :  είναι ανήθικο αυτό τό κακό γούστο τελικά, όχι μονάχα από μια άποψη «στενόμυαλα» αισθητική :  είναι – πράγματι, τό πιστεύω – ανήθικο, γιατί προσβάλλει μια ανάγκη που ήτανε, ανά τούς αιώνες, ηθική :  να μη μένει η ζωή – τών γυναικών κυρίως, αυτονών μοίρα ήταν αυτό – μονίμως στη σιωπή. Αυτή η μετατροπή τής προσπάθειας για ομιλία σε κουτσομπολιό, τσακίζει κόκκαλα. Κανείς δεν αμφιβάλλει (για τούς ψυχαναλυτές τό λέω αυτό) ότι η συνομιλία τής μήδειας με τίς γυναίκες τού χορού εμπεριέχει (εμπεριέχει επίτηδες, από τόν ευριπίδη τόν ίδιο δηλαδή) όχι μόνο τήν προσπάθεια να εκμαιεύσει η ίδια μια απόφαση από τόν εαυτό της, και τήν έγκριση γι` αυτήν τήν απόφαση από τίς άλλες < τήν αποσπάει τήν έγκριση αυτή τελικά :  κάν` το, τής λεν στο τέλος, δίκιο έχεις, τιμώρησέ τον > αλλά και τήν προσπάθειά της να μεταπείσει η ίδια τόν εαυτό της – αλλά γι` αυτό έχουμε να κάνουμε με τραγωδία :  τά λόγια δηλαδή δεν είναι «για να είμαστε ειλικρινείς» και να «μη λέμε ψέματα» – αλλά για να μην πεθάνουμε.

   Η θλίψη εξαφανίζεται (κι ως πρόθεση κι ως αποτέλεσμα) με τήν πολυλογία, που ανακουφίζει απλώς ό,τι έχει ήδη ισοπεδωθεί – κι ό,τι δεν κινδυνεύει πια γιατί έχει ήδη πεθάνει :  δεν είν` τυχαίο ότι σε όλες τούτες τίς σειρές (προσέξτε το) ένα από τά μεγαλύτερα, και τά λιγότερο δικαιολογημένα πάθη είναι ο θυμός :  τών γυναικών ο θυμός εννοείται, και οι καταδίκες τού θυμού πάντοτε από τίς γυναίκες δηλαδή προέρχονται :  τό θέμα μοιάζει να μην απασχόλησε ποτέ τούς άντρες, αν και αυτοί είναι που διαρκώς στην τηλεόραση θυμώνουνε. Και αν δεν έχει κάποιος τηλεόραση όπως εγώ στο σπίτι του και βλέπει μόνο κατά διαστήματα, και όταν είν` με φίλους του, και κάνει «ζάπινγκ» κάποιες ώρες βραδυνές στα γρήγορα, βλέπει ένα άλλο έργο εν κινήσει, και συνοπτικό, και περιεκτικό, και γρήγορο :  φόνους συνέχεια να γίνονται, συνέχεια πυροβολισμοί και αίματα, άντρες σκοτώνουν άντρες και γυναίκες διαρκώς, αίμα παντού, από κανάλι σε κανάλι, σαν να παίζεται τό ίδιο έργο μόνιμα, και επιπλέον λόγια ελάχιστα :  (κι όταν υπάρξουν λόγια, είναι λόγια θυμωμένα, εκδικητικά, ειρωνικά, περιφρονητικά :  καμιά διάθεση για να θεωρηθεί ο θυμός αμάρτημα.)

 

   Λοιπόν ως προς τό θέμα τής «αυτόματης» μετάφρασης τών σκέψεων, που έλεγα και στην αρχή για τό «διαστημικό» μου :  κατέληξα (από καιρό) ότι αυτό θα δημιουργούσε έναν εφιάλτη απόλυτης ασυνεννοησίας, έχθρας θυμού και θάνατου. Τό είδος αυτό με τήν φοβερή ειλικρίνεια και τίς φοβερές «μεταφραστικές» ικανότητες, ή θα όδευε ολοταχώς προς εξαφάνιση, ή θα κατέληγαν όλοι «φυτά», όπου δεν θα «σκεφτόταν» πλέον κανείς απολύτως τίποτα :

   Μια απελπισμένη ίσως ομάδα θα ήταν αυτή που θα προσπαθούσε να μάθει να κρύβεται – ιδέα δεν θα `χε ότι αυτό θα οδηγούσε στην «τέχνη» μας – γι` αυτούς θα οδηγούσε απλώς στην επιβίωσή τους :  αυτή η τάση όλο θα μεγάλωνε (εγώ είμαι αισιόδοξη) και θα ανέπτυσσε μια τεχνική να δημιουργεί τέτοια στρώματα σκέψεων («πιο μέσα» ή «πιο βαθειά» ώστε να μην «ακούγονται» – και να μπορούν να υποκρίνονται στους υπόλοιπους ότι αυτά «δεν υπάρχουν» : )  στρώματα βαθειά χωμένα, που δεν ακουγόντουσαν και δεν μεταφράζονταν : Για να προχωρήσω λίγο ακόμα στην αφήγηση τού «διαστημικού» μου πριν χωρίσουμε για σήμερα από αυτό τό είδος, που θα είχε αυτήν τήν ειδικά ανεπτυγμένη ανικανότητα, θα προερχόμαστε αργότερα όλοι εμείς.

 

< Μια αναγκαία διευκρίνιση: για τό ότι τό ρήμα «σκέφτομαι» στην περίπτωση αυτή σημαίνει ταυτοχρόνως και «αισθάνομαι» θα χρειαζόταν ίσως μια διευκρίνιση αν τό `γραφα πριν κάποια χρόνια – όμως (ευτυχώς) σήμερα: όχι, μάλλον όχι, έχει αρχίσει ήδη αυτή η «σκέψη» να εξαπλώνεται – και τώρα πια δεν είναι τόσο αλλόκοτη όσο ακουγότανε >

 

   * ( μην ψάχνετε να βρείτε όμως έργο με τ` όνομα «φαίδρα» στις τραγωδίες τού ευριπίδη, ο ίδιος τίς ονόμασε και τίς δύο εκδοχές που παρουσίασε «ιππόλυτους», εστιάζοντας ίσως < και σοφά, και λίγο διπλωματικά θα λέγαμε σήμερα > – είχε ήδη πικράν πείραν από τίς αντιδράσεις που γεννούσε τό έργο του – ελάχιστα πρώτα βραβεία εν γένει πήρε –  και τήν πρώτη μήδεια που παρουσίασε – (εξαιρετικά πιο προκλητική απ` αυτήν που έχουμε εμείς σήμερα – στην πρώτη εκδοχή η μήδεια ήταν ελληνίδα (ούτε βάρβαρη δηλαδή, ούτε τίποτα απ` όλ` αυτά, πολύ «οικεία», και καθόλου «απολίτιστη»)) δεν τόν αφήσανε καν να τήν παίξει (να τήν «ανεβάσει») :  και ούτε έχουμε εμείς σήμερα τό κείμενό της :  πληροφορίες έχουμε περί αυτής, από τό σκάνδαλο που δημιούργησε ( – και είχε ήδη μια εικοσαετία πίσω του «καριέρας» στο θέατρο όταν αποφάσισε να προτείνει στους τόσο δημοκράτες συντοπίτες του τήν ιστορία μιας γυναίκας που αδικήθηκε – μια ιστορία ιδωμένη απ` τή μεριά της ) :  μόνο που δεν τόν φάγανε ψητόν :  τού απαγόρεψαν λοιπόν να ανεβάσει μία μήδεια «ελληνίδα» οι «φιλοσοφημένοι» αθηναίοι μας, και λίγο αργότερα τούς πάσαρε κι αυτός μια μήδεια «βάρβαρη» όπως τήν ξέρουμε εμείς σήμερα  [ παρένθεση :  ξέρετε πόσα αποκόμματα βρήκα από τίς εφημερίδες που «αποδελτίωνα» τήν δεκαετία τού `8ο, ψάχνοντας έναν ολόκληρο, πολύ ζεστό μήνα αύγουστο στην αποθήκη τού παλιού μου τού σπιτιού για μερικές φωτογραφίες τής γάτας μου να σάς τίς βάζω, κατά καιρούς στο μπλοκάκι ; Ίσως δεν έχετε ιδέα πόσοι παιδοκτόνοι (και  άντρες εννοώ ) εξακολουθούν να υπάρχουνε, ελληνικότατης θέλω να πω καταγωγής :  (βρήκα και αλλοδαπούς, και τό να εκδικούνται ο ένας τόν άλλον οι γονείς μέσω παιδιών είναι διαπλανητικό και διαχρονικό φαίνεται έθιμο) (τό να τά βλέπεις μαζεμένα είναι όμως μάθημα καλό). Κλείνει η παρένθεση. ]  Μολονότι «εστίασε» λοιπόν στο αγόρι τώρα ο ευριπίδης («εστίασε» στον τίτλο δηλαδή τουλάχιστον) δημιουργήθηκε και άλλο σκάνδαλο με τούς ιππόλυτούς του :  και παρ` όλο που (έχοντας διδαχτεί ήδη πολλά από «τήν αγορά») (τούς «κριτικούς» που λέμε σήμερα) απόφυγε αυτή τή φορά να βάλει γυναικείο όνομα στον τίτλο του, παρ` όλα αυτά και οι δύο τραγωδίες αυτές, σαν «φαίδρες» διασώθηκαν μέσ` στο μυαλό τού κόσμου [ κι ο σοφοκλής μετά τόν πρώτο «ιππόλυτο» όπου τό αγόρι συγκλονίζεται τόσο πολύ από τή μητριά που «τού τά ρίχνει», ώστε να κουκουλώνεται από τήν ντροπή –  < αυτός είναι ο «ιππόλυτος καλυπτόμενος» :  κατάφερε να τόν «ανεβάσει» ο ευριπίδης αλλά έφαγε πολλά λαχανικά κατάμουτρα – βραβείο βέβαια ούτε κατά διάνοια δεν πήρε >  ο σοφοκλής λοιπόν έκανε τότε και αυτός μία δικιά του «φαίδρα» που ούτε καν αυτή μάς σώθηκε ] έτσι λίγο αργότερα αποφάσισε – είχε γίνει ίσως καλός δημοσιοσχεσίτης (φωτιά θα πέσει να μέ κάψει) ας πούμε πια (τριάντα χρόνια είχε πίσω του, ο στρυφνός «μισογύνης», καριέρας) αποφάσισε λοιπόν να τούς πασάρει δεύτερο τώρα ιππόλυτο με μια γυναίκα «ντροπαλή» :  να μην τολμάει να «εκδηλώσει» τόν έρωτά της στον «μικρό» κατάμουτρα :  αυτή βεβαίως (ω τού θαύματος ! )  μάς σώθηκε :  τήν παραλάβαμε και διόλου μάλιστα κουτσουρεμένη :  (αυτός είναι ο «ιππόλυτος στεφανηφόρος» που βλέπουμε καμιά φορά να παίζεται < και έχει πλάκα η αμηχανία με τήν οποία παίζουν πάντοτε – και ειδικά στα ερωτικά του (τά «αντιπολεμικά» νομίζουν πειστικότερα ότι τά «εννοούν» εκ φύσεως) τόν ευριπίδη – >) )

 

   ** και έτσι όταν ξέχναγε τίς υπερβολές του ο freud  έλεγε μεγαλειώδεις μπούρδες (για τά ειδικότερα εννοώ – που δεν τά `ξερε : ) έτσι για τίς γυναίκες ας πούμε όταν μιλάει (ή για τούς ομοφυλόφιλους : και άντρες και γυναίκες) έχει τήν ίδια τυφλότητα, τίς ίδιες προκαταλήψεις μ` άλλα λόγια που είχε κι ο μπακάλης του :  φοβερές γκάφες αλλά και πολύ ενδιαφέρουσες, (για τήν ψυχανάλυση τών αντρών, τής εποχής, και όχι μόνο πιθανόν τής εποχής) : (Θα τά πούμε άλλοτε.)

 

   *** διότι και η ψυχανάλυση φιλοσοφία είναι, με σκοπό τήν κοινωνική ανατροπή (αυτό μόνο αν αγαπήσουμε τόν marcuse θα τό καταλάβουμε βέβαια πλήρως) : τό να επιδιώκει κανείς λοιπόν μέσω αυτής να βελτιώσει τήν ατομική του ζωή είναι τόσο συμπαθητικό και τόσο μάταιο όσο θα ήταν και τό να προσπαθεί μέσω τού μαρξισμού να βελτιώσει τά οικονομικά τής οικογενείας του.

 

 

 
 copyright © 2oo9 hari stathatou for the text, translations and painted photo, all rights reserved.

 

 

 

 

 
   
διάλογος με: 9 ►  
   


υπάρχει και άλλος τόπος
όμως

 

τείχη τοίχοι τύχη : εισαγωγικά

 

 

αθώα λευκά χαρτιά

εκτός από τά κείμενα άλλων που θα μπορείτε να διαβάζετε εδώ (και τά οποία είναι (είμαι βέβαιη) παντός καιρού) τά δικά μου γραφτά πάρτε τα σαν ημερολόγιο που θα απωθεί ηπίως τήν επιμελή αποθέωση τής επικαιρότητας (όσο για τό κοπυράϊτ, τόσο σ' εκείνα όσο και στις μεταφράσεις μου, που – κατά καιρούς – θα σάς παραθέτω, μού ανήκει βέβαια) αλλά
αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να τά αναπαράγετε αν θέλετε (φτάνει να αναφέρετε τήν πηγή – απλά και συνηθισμένα πράγματα που λέμε) *
(οι φωτογραφίες επίσης θαν' δικές μου αν σάς τό πω  – αλλά πολλές άλλες φωτογραφίες, πίνακες, σχέδια και γκραβούρες, αν δεν σάς πω κάτι άλλο, θα είναι από κάποια σελίδα ιντερνετική – και, φυσικά, όπου βρίσκω τό όνομα τού δημιουργού τό αναφέρω)



 

μπορείτε επίσης να δείτε (αν έχετε διάθεση μόνο για πεζογραφία) (και για λίγα ίσως πράγματα παραπάνω για μένα) τήν ιστοσελίδα μου  απολίτιστες τέχνες : εκεί είναι και εκτενέστατα τμήματα από τά (εκδομένα και ανέκδοτα) μυθιστορήματα που έχω μέχρι τώρα ετοιμάσει για εδώ  ^ < > # + = και θα ακολουθήσουνε, θέλω να ελπίζω σύντομα, και τά (ακόμα πιο) εκτενή τους κείμενα (ολόκληρα) : σκοπεύω να εκδόσω τά πάντα εναερίως δηλαδή στο ιντερνέτ



*
(επ' αυτού να θεωρώ ότι θα θεωρήσετε αυτονόητα τά όσα γράφει τό εξαιρετικό μπλοκάκι τής L' Enfant de la Haute Mer για τούς όρους αναδημοσίευσης)
και να συμπληρώσω ότι δεν είναι αξιοπρεπές να κλέβει κανείς άλλους, όταν έχει έναν εαυτό απ' τόν οποίο μπορεί να κλέψει ελεύθερα – και μην υποτιμάτε τή δημιουργικότητά σας : όσοι τό 'καναν τιμωρήθηκαν και τούς είδαμε να ασχημαίνουν.

© ο πίνακας τού τίτλου : david hockney : Not Very Big Blue Balls (λεπτομέρεια), 1991, oil on canvas (98,10 x 128,60 cm), η μαυρόασπρη φωτογραφία δικιά μου (δηλαδή τής γάτας μου) (τήν εποχή που δεν υπήρχανε ακόμα τά λαπτόπ) © ο πίνακας στο μπάνερ για τήν ιστοσελίδα με τά βιβλία μου (λεπτομέρεια) : δικός μου, 1989  ©  τό χαρακτικό με τούς κρεμασμένους : από τήν 1η έκδοση τών ποιημάτων τού françois villon, παρίσι 1489  ©

 

και τό άπειρο να συμφιλιωθούμε

giordano bruno stiftung / emily brontë
herbert marcuse / γιάννης ξενάκης
tom waits και david bowie
happy few / stachtes / silentcrossing
talisker μαύρη / talisker πορφυρή /
ροΐδης
αγριμολόγος / gatouleas / κελαηδίσματα
post.scriptum.inter - action και ο άλλος ρο
undantag και omadeon και ρενάτα
μπαλόνι κόκκινο / head-charge / κατερίνα
l' enfant de la haute mer και γιώργος μίχος
ο δρόμος με τίς φάμπρικες
/ geographies
έγκλημα και τιμωρία / tsironakos

φώτης τερζάκης / the act of touching
no budget / futura
maya's life / maya's playground
positive atheism και jane austen
heinrich von kleist / gregory markopoulos
emily dickinson ή walther von der
vogelweide

κι άλλα πολλά μπλοκάκια και σελίδες
και όχι μόνο για τή
γλώσσα και λοιπά
που θα τά πούμε εν καιρώ στις από
δίπλα
αριστερά πολυλογίες

 

 

τά εκδομένα μου βιβλία :

συνεργασίες :

 
από εκατό δρόμουs

χαρη λέει στο: 12 τό εγώ είναι άλλη :
ανώνυμα λέει στο: 12 τό εγώ είναι άλλη :
χαρη λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
Aikaterini Tempeli λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
Aikaterini Tempeli λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
χαρη λέει στο: 2 τείχη τοίχοι τύχη
ανώνυμα λέει στο: 2 τείχη τοίχοι τύχη
χαρη λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
undantag λέει στο: 21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
χαρη λέει στο: 8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
Aikaterini Tempeli λέει στο: 8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
gatouleas λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
Aikaterini Tempeli λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
tsal λέει στο: 20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
κόκκινο μπαλόνι λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
ανώνυμα λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
head charge λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
Post.Scriptum.Inter-Action. λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
χαρη λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...
Post.Scriptum.Inter-Action. λέει στο: 19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...




αρχείο



νοέμβριος 2012(2)

21 : επιτάφια μπλουζ τού ιωάννη σεβαστιανού
9 σαβουάρ βιβρ

φεβρουάριος 2010(1)

20 choderlos de laclos : ... τό παράδοξο ως αφετηρία τής αλήθειας

δεκέμβριος 2009(2)

12 τό εγώ είναι άλλη :
19 ευχές με (τίς) ευκαιρίες...

νοέμβριος 2009(3)

γ υποκριτικό διάλειμμα
17 γλωσσικά
18 gottfried von strassburg

οκτώβριος 2009(2)

15 american stories (θετικισμός και πολυλογίες)
16 οι γάμοι

σεπτέμβριος 2009(2)

13 περί βιβλίων
14 υπό ξένην σημαία

αύγουστος 2009(8)

α β γ : γραψίματα και σχόλια
5 περί ψεμμάτων (συνέχεια) : καβάφης
6 καβάφης / περί έρωτος
7 γιατί η βία είναι μία αηδία
8 μια ωραία μαργαρίτα εις τά δάση μια φορά ... ...
β γενικές δοκιμές : απόπειρα μεταφοράς t. s. e.
10 τό θηρίο στο χαλί
11 περί αναρχίας ...

ιούλιος 2009(5)

1 χαρισμένα (και αντί εισαγωγής)
2 τείχη τοίχοι τύχη
3 τό χαλί τών επικαίρων
α διάλειμμα για τό μπλουζ τού πρίγκηπα
4 η τέχνη τής πολιτικής ψευδολογίας






άλλοι σύνδεσμοι









          επαφή

           



           Site Meter